ลู่ซวินหน้าบึ้งตึง ไม่ตอบ
ภรรยาประธานโจวเหลือบตามองแล้ว "เฉอะ" เสียงหนึ่ง "ฉันกำลังช่วยนายพูดอยู่นะ"
เฉินเหมียนเหมียนคิดในใจ นี่ไม่ใช่การทิ่มแทงหรอกเหรอ?
แถมทิ่มทีเดียวสองคน?
คนหนึ่งคือหลู่หมิงหัว อีกคนคือลู่ซวิน?!
หลู่หมิงหัวโกรธจนปากเบี้ยว
พวกคุณนายคนอื่นมองแล้วแอบสะใจ!
ตอนนั้นเอง เจ้าของสวนจิงหยวน ชายแก่ตัวเล็กอายุราวห้าสิบ สวมเสื้อคลุมจีนโบราณตัวสั้น มีจี้ลูกคิดทองห้อยอยู่ที่อก เดินออกมา น้ำเสียงไม่เร็วไม่ช้า
"วันนี้ในสวนเหลือห้องหรูเพียงหนึ่งห้อง ทุกท่านจะรวมกันไหม?"
หลู่หมิงหัวพลันตาเป็นประกาย
เจ้าของร้านแซ่จินคนนี้ขึ้นชื่อว่าเห็นแก่เงิน เห็นแก่ลาภยศมาตลอด ปกติจะต้อนรับเฉพาะคนรวยคนมีอำนาจ
และตัวเขาเองก็ไม่รู้สึกว่านี่เป็นจุดด้อย ตรงกันข้ามยังออกจะภูมิใจเล็กน้อย ดูได้จากสร้อยลูกคิดทองที่คล้องคอเขา
"ไม่ แยกกัน" หลู่หมิงหัวยกยิ้มมุมปาก หางตาเปล่งประกายแห่งความมั่นใจเต็มเปี่ยม
"โอ้~" เจ้าของร้านแซ่จินลากเสียงท้ายแฝงความหยอกเย้า "ถ้าอย่างนั้นต้องขออภัย รับได้เพียงโต๊ะเดียว หรือพวกคุณลองปรึกษากันดู?"
"ไม่ต้องปรึกษา! พวกเราเข้าไป!"
"ไม่ต้องปรึกษา! พวกเราเข้าไป!"
ลู่ซวินและหลู่หมิงหัวพูดพร้อมกัน
ตรงจุดนี้ อาสะใภ้คู่นี้กลับมีเข้าใจตรงกันที่หาได้ยาก
เสียงเพิ่งเงียบ หลู่หมิงหัวหัวเราะอย่างเหยียดหยาม "น้องเขยสาม วันนี้นายจะแย่งกับฉันจริง ๆ งั้นเหรอ?"
"ฉันก็ไม่อยากแย่งกับพี่สะใภ้รองหรอก" พูดพลาง ลู่ซวินก็ใช้นิ้วดันแว่นตากรอบทองบนสันจมูกอย่างสุภาพ คว้ามือข้างหนึ่งของหลินชิงอวี๋ขึ้นมาลูบไล้ พลางยิ้มมองหลู่หมิงหัว "แต่น่าเสียดายที่ฉันรับปากภรรยาของฉันไว้ ว่าถ้ามาอยู่กับฉันแล้ว ฉันจะไม่ทำให้เธอพ่ายแพ้!"