หลังจากกินข้าวเสร็จ ซางอวี๋ก็ลุกขึ้นไปล้างจานเอง
มันรบกวนจิตใจคนจริง ๆ เสิ่นหนานจือไม่มีทางจะตั้งสมาธิได้เลย
เลือดกำเดาไหลอยู่ครู่หนึ่งก็หยุด
[โฮสต์ เธอนี่ช่างไม่อดทนเอาซะเลย]
ระบบเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกึ่งบ่น
เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก แค่เป้าหมายที่ต้องพิชิตใส่ชุดเมดเอง ปฏิกิริยาจะรุนแรงขนาดนี้เชียวหรือ?
ว่าแต่ เสิ่นหนานจือบอกว่าตัวเองเป็นสาวตรงไม่ใช่หรือ?
สาวตรงของแท้จะแค่เห็นผู้หญิงใส่ชุดเมดแล้วตื่นเต้นจนเป็นแบบนี้หรือ?
[นั่นก็เรื่องของฉัน ฉันจะไม่อดทนแล้วยังไง? แล้วใครบ้างจะไม่ชอบดูสาวสวย?]
หนุ่มกล้ามแน่นสูงหนึ่งแปดสิบแปดยืนอยู่ตรงหน้า กับพี่สาวอ่อนโยนหุ่นดีที่ยืนอยู่ตรงหน้า คนโง่เท่านั้นถึงไม่รู้ว่าควรเลือกยังไง? เพราะระหว่างผู้หญิงกับผู้หญิงก็มีแรงดึงดูดต่อกัน
ถ้าถูกผู้ชายจ้องมอง เธอรู้สึกว่ามันอาจจะเป็นการยั่วยุหรือการจ้องมองแบบผู้ชาย
แต่ถ้าถูกสาวสวยจ้องมอง ไม่ถึงสามวินาทีหน้าของตัวเองก็แดงยิ่งกว่าก้นลิง
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเจ้าของร่างเดิมถึงได้เกลียดนางเอกนัก ทั้งที่นางเอกก็น่ารักขนาดนี้
เหมือนกับเค้กชิ้นเล็ก ๆ เลย ทำไมถึงใจร้ายได้นะ?
ว่าแต่ ความเลวร้ายของตัวร้ายผู้หญิงไม่ใช่เป็นเพราะสภาพแวดล้อมและความตามใจของที่บ้านหรอกหรือ?
ถึงแม้จะไม่มีเรื่องสลับเด็กนี่ก็ตาม
นางเอกก็มีโอกาสสูงที่จะเป็นเหมือนเจ้าของร่างเดิมตอนนี้
เสิ่นหนานจือลุกขึ้นยืน ตั้งใจว่าจะไปอาบน้ำก่อน
กลับไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วหันไปที่ห้องน้ำ
อพาร์ทเมนต์ของเจ้าของร่างเดิมมีสามห้องนอน สองห้องนั่งเล่น สองห้องน้ำ
ซางอวี๋อาศัยอยู่ที่ห้องนอนเล็กที่อยู่ข้างห้องนอนใหญ่ ห้องที่เล็กกว่าหน่อย
หลังจากที่ซางอวี๋เก็บกวาดห้องครัวเสร็จ ก็เดินเข้าห้องนอนใหญ่ตรง ๆ
เก็บเสื้อผ้าที่อีกฝ่ายเปลี่ยนออกมาทั้งหมดกอดไว้ในอ้อมแขน เสื้อผ้าโยนใส่เครื่องซักผ้า
ส่วนชุดชั้นในก็ย่อตัวครึ่งหนึ่งล้างด้วยมือ
ไม่มีคำบ่นแม้แต่น้อย เรียกได้ว่าลื่นไหลเป็นธรรมชาติ
เหมือนกับทำมาแล้วหลายครั้ง
เธอเกลียดเสิ่นหนานจือก็จริง แต่สภาพแวดล้อมการใช้ชีวิตที่อีกฝ่ายมอบให้ในตอนนี้ ดีกว่าห้องที่เธอเช่าอยู่ในย่านสลัมมากจริง ๆ ไก่ตุ๋นที่อีกฝ่ายทำก็อร่อยมาก ตอนกินข้าวอีกฝ่ายยังตั้งใจดันชิ้นไก่มามาทางเธอ
บังคับให้เธอกินเยอะ ๆ
เสิ่นหนานจือต้องการจะทำอะไรกันแน่?
หรือว่าคิดว่าตอนนี้รังแกเธอไม่สะดวกเหมือนเมื่อก่อน หรืออะไร?
ไม่แน่ใจ ดูต่อไปก่อน
[ค่าความรู้สึกดีเพิ่มขึ้นห้า ค่าความรู้สึกดีปัจจุบันลบเก้าร้อยเจ็ดสิบห้า]
เสิ่นหนานจือที่กำลังแช่น้ำอย่างสบาย ๆ ได้ยินค่าความรู้สึกดีเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย
จมอยู่กับความเพลิดเพลินของการเป็นคุณหนูใหญ่เต็มตัว ถึงแม้ว่านี่จะไม่ใช่สิ่งที่ตัวปลอมอย่างตัวเองควรจะได้รับ แต่การมีเงินนี่มันดีจริง ๆ นะ! ยังไงต่อไปตัวเองก็ต้องกลายเป็นของว่างหลังอาหารของฉลามอยู่แล้ว สู้ฉวยโอกาสตอนนี้เพลิดเพลินไปก่อนดีกว่า
เพียงแต่ ในเมื่อค่าความรู้สึกดีของอีกฝ่ายแย่ขนาดนี้ ไม่ใช่ไม่ได้กลายเป็นฝ่ายมืดหรอกหรือ?
[เกือบแล้ว ใกล้ถึงขีดสุดของการกลายเป็นฝ่ายมืดแล้ว]
เสี่ยวหลิงนั่งไขว่ห้างอยู่ในพื้นที่ระบบ เสี่ยวหลิงคือส่วนแยกย่อยของระบบ
เลือกเพศกับชื่อได้ตามใจ ช่วงนี้คนตายเยอะเกินไป
ระบบจัดการไม่ไหวเลยมีส่วนแยกย่อยพวกนี้ขึ้นมา
เสิ่นหนานจือเลือกเป็นเด็กผู้หญิง เด็กสาวหน้าตานุ่มนิ่มน่ารัก
แม้แต่ใบหน้าก็ยังเป็นแบบตุ้ยนุ้ย
อย่ามองว่าเจ้าของร่างเดิมเป็นคุณหนูปลอมของบ้าน
ถึงคนในบ้านจะค่อนข้างตามใจเธอ แต่กิจการของครอบครัวไม่ให้เธอเข้าไปยุ่งเลย
แค่ให้เงินใช้ แต่อำนาจอะไรก็ไม่มี
บอกว่ารักลูกสาวไม่รักลูกชาย แต่การหมั้นหมายเด็กที่กำหนดไว้ตั้งแต่เล็ก
เจ้าของร่างเดิมจริง ๆ ก็ไม่ได้สนิทสนมกับพระเอกเท่าไหร่
ตั้งแต่เด็กคนในบ้านก็บอกเธอว่า โตขึ้นแล้วเธอจะต้องแต่งงานกับกู้ยวนเป็นภรรยา
พวกเธอสองคนโตขึ้นเป็นสามีภรรยากัน
ก็แค่เพื่อหน้าตาและความรักของคนในบ้าน ถึงได้คอยหาเรื่องกับนางเอกไม่หยุด
ถ้าตอนนี้เสิ่นหนานจือไปบอกพ่อแม่บุญธรรมว่าตัวเองจะไม่แต่งงาน จะถอนหมั้น
พวกเขาต้องไม่ยอมแน่
ไม่ใช่เพื่ออย่างอื่น ก็ต้องเพื่อผลประโยชน์ของตระกูลแน่นอน
ที่ไหนมีคุณหนูกับคุณชายมากมายที่ถูกใจกันล่ะ?
ชนชั้นคนรวยรู้จักกันหมด นิสัยเป็นยังไงก็รู้กันดี
ถึงพ่อแม่ของนางเอกจะรู้ว่าครอบครัวพระเอกเป็นยังไง แต่ก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไม่ใช่หรือ?
ในสายตาของคนอ่านคนหนึ่ง นางเอกน่าสงสารมาก
แต่ตัวร้ายผู้หญิงก็น่าสงสารเหมือนกัน
ต้องมาแต่งงานกับผู้ชายคนหนึ่งแบบงง ๆ ไม่พอผู้ชายยังไม่ซื่อสัตย์อีก
แค่ใช้วิธีผิดเท่านั้นเอง ควรจะพุ่งเป้าความขัดแย้งไปที่พระเอก
ไม่ใช่นางเอก
หลัก ๆ ก็ต้องโทษนักเขียนบ้าบอนั่น บังคับให้ตัวร้ายผู้หญิงไปหาเรื่องนางเอก
ใช้ความเลวร้ายของตัวร้ายผู้หญิง มาเน้นความดีและความใจกว้างของนางเอก
ที่เรียกว่าการแข่งขันของผู้หญิง แค่เพื่อผู้ชายเลว ๆ คนเดียว
ผู้ชายหายหน้า ผู้หญิงสองคนทะเลาะกันไม่หยุด ถึงขั้นตีกันเพราะเขา
เขาก็แค่พูดอยู่ข้าง ๆ ว่า พอแล้วน่า
ชอบตีเนียน ถ้าแน่วแน่กว่านี้หน่อยก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ?
ส่วนที่ว่าทำไมหลังจากจำคุณหนูตัวจริงได้แล้วยังคงตำแหน่งคุณหนูปลอมไว้ ก็คงเพื่อจะได้แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์อีกครั้งในภายหลัง ช่วยเหลือตระกูลเสิ่นมากขึ้น ส่วนเด็กผู้หญิงจะมีชีวิตแบบไหน?
พวกเขาไม่สนใจ
เสิ่นหนานจือลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำ น้ำบนตัวไหลหยดลงในอ่างไม่ขาดสาย
ผิวสีแทนสุขภาพดี บนผิวมีสีแดงระเรื่อเป็นธรรมชาติ
ดูแล้วสุขภาพดีมาก
แค่มองก็รู้ว่าเจ้าของร่างเดิมกับครอบครัวนางเอกแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
เพราะครอบครัวนางเอกผิวขาวซีดทั้งนั้น มีแค่เธอคนเดียวที่ผิวขาวอมชมพู
คนในโลกนี้เหมือนตาบอดกันหมด มองอะไรไม่เห็นเลย
จนสุดท้ายตรวจกรุ๊ปเลือดถึงจะรู้
คิดไปถึงว่าต่อไปต้องถูกรถชนอีก ก็ใจสั่นขึ้นมานิด ๆ
เพราะตัวเองก็ถูกสิบล้อชนตายมาก่อน ก็มีความกลัวฝังใจอยู่บ้าง
[โฮสต์ อย่ากลัวนะ ฉันจะเปิดระบบลบความเจ็บปวดให้เธอไว้ล่วงหน้า]
เสี่ยวหลิงปลอบเบา ๆ
เสิ่นหนานจือ: …
เสิ่นหนานจือหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวบนราวมาสวม
บิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสาย
อย่าว่าแต่อ่างอาบน้ำที่มีระบบนวดในตัวเลย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้แช่ สบายจริง ๆ
สมแล้วที่คนรวยจะมีความสุข
มันสบายจริง ๆ สบายกว่าออกไปนวดข้างนอกอีก
ที่สำคัญที่สุดคือ ไม่ต้องเสียเงินด้วยนะ!
เดินออกจากห้องน้ำ เปิดประตูห้องนอนใหญ่
ก็เห็นซางอวี๋อยู่บนเตียงของตัวเอง แค่เห็นหัวไหล่เปลือยเปล่าก็รู้ว่าเธอคงเปลือยทั้งตัว ผ้าห่มคลุมอยู่ครึ่งเดียว พอเห็นเสิ่นหนานจือ ก็เอามือข้างหนึ่งปิดหน้าอก ลุกขึ้นนั่ง
“ท่านเจ้าของ… ผ้าห่มอุ่นให้ท่านเรียบร้อยแล้ว… ฉันไปก่อนนะ”
อะไรกัน เจ้าของร่างเดิมก่อนหน้านี้เล่นอะไรกันหนักหนา!
แค่ให้ใส่ชุดเมดก็พอแล้ว แค่ให้เรียกท่านเจ้าของก็พอแล้ว
ทำไมยังมีบริการอุ่นเตียงอีก?
ปัญหาคือนางเอกยังทำตามทุกอย่างอีก?
มีตรงไหนผิดปกติไปหรือเปล่า?
ซางอวี๋ห่อผ้าห่มผืนเล็กของตัวเอง แล้วรีบวิ่งผ่านข้างตัวไป
เสิ่นหนานจือถึงเพิ่งสังเกตว่านางเอกน่าจะสูงกว่าตัวเองนิดหน่อย
น่าจะประมาณหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้า อืม สูงกว่าผู้ชายทั่วไปอีก
ครั้งนี้เป็นชุดเมด ครั้งต่อไปจะเป็นชุดอะไร?
เสิ่นหนานจือคิดไม่กล้าคิดเลย
รีบสั่งซื้อเสื้อผ้าปกติจากแอปช้อปปิ้ง ส่วนชุดนักเรียนก็ซื้อให้อีกฝ่ายใหม่สองชุด สลับใส่กัน ชุดเมดครั้งเดียวก็พอ ถ้ามาหลายครั้งอีก ประจำเดือนของตัวเองคงไม่ต้องมาแล้ว อาจจะเปลี่ยนมาเป็นอีกแบบแทน
ยังไงก็เป็นเลือดของตัวเองทั้งนั้น