อพาร์ตเมนต์ของเจ้าของร่างเดิมอยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยเพียงไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร
เสิ่นหนานจือถือชานมเดินนำหน้าไป คิดไม่ถึงว่าเจ้าของร่างเดิมจะชั่วร้ายถึงเพียงนี้?
ถึงขั้นพามารังแกถึงบ้านเลยหรือ?
เหมือนจะจำได้ว่าเจ้าของร่างเดิมเห็นซางอวี๋ครั้งแรกก็ไม่ถูกชะตา จงใจใช้เส้นสายของตัวเองก่อกวนในเขตแดนของอีกฝ่าย ให้ทางมหาวิทยาลัยห้ามจัดหอพักให้ จากนั้นยังให้อีกฝ่ายยืนตากฝนข้างนอกตลอดทั้งคืน
จนกระทั่งวันรุ่งขึ้น ถึงยอมให้อีกฝ่ายเข้ามาในอพาร์ตเมนต์ของตนอย่างเมตตา
แน่นอนว่าช่วงเวลาที่อยู่ในอพาร์ตเมนต์นั้นก็ทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตาย ดังนั้นพอไปๆ มาๆ รอจนนางเอกชิงทรัพย์สินคืนไปได้แล้ว ก็จะแก้แค้นเจ้าของร่างเดิมอย่างบ้าคลั่ง เริ่มจากทำให้เป็น 'เหรินจื้อ' ให้เจ้าของร่างเดิมดูนางแต่งงานกับกู้ยวน แล้วถึงโยนนางลงทะเลเป็นอาหารปลา
แค่คิดถึงจุดจบของเจ้าของร่างเดิม ก็อดขนหัวลุกไม่ได้
ไม่ว่ายังไง กรรมที่เจ้าของร่างเดิมก่อไว้
จะตามมาเอาคืนกับตัวนางไม่ได้
ซางอวี๋ก้มหน้าก้มตาเดินตามหลังเสิ่นหนานจือ ไม่ปริปาก
สีหน้าค่อนข้างไร้อารมณ์
ยืนอยู่หน้าประตูอพาร์ตเมนต์ เสิ่นหนานจือกดรหัสผ่านเดินเข้าไป
ซางอวี๋อยู่ด้านหลังเงียบกริบเป็นพิเศษ
กลัวแม้แต่เสียงแค่นิดเดียวก็จะทำให้อีกฝ่ายรำคาญ
เสิ่นหนานจือก่อนตายเป็นแม่ฝีมือดีในครัว
ที่โปรดปรานที่สุดคือการอยู่ในครัว
เพื่อสำแดงความอำมหิตของตน จึงจงใจกระแทกตัวซางอวี๋ที่กำลังจะเข้ากรัวให้หลีกทาง
เอ่ยปากอย่างหยิ่งยโส
"คุณหนูฉันกินอาหารหมูที่เธอทำไม่ลงหรอก ผู้ฉันทำเองยังดีกว่า รีบไสหัวไปซะ!"
ซางอวี๋ถูกกระแทกจนเซถลาไปด้านข้าง
ยืนอยู่มุมหนึ่ง สีหน้ามีแววฉงนเล็กน้อย
นี่เสิ่นหนานจือกำลังทำอะไรอีก? จงใจดูถูกตัวเองหรือเปล่า?
แต่ไหนๆ อีกฝ่ายก็อาสาทำกับข้าวเอง ตนก็จะได้เตรียมงานต่อไปได้พอดี
ไม่เสียเวลาทั้งคู่
ซางอวี๋หมุนตัวกลับไปห้องของตน
ปิดประตูลง
เสิ่นหนานจือพับแขนเสื้อขึ้น ตั้งใจจะทำอาหารดีๆ สักมื้อ
รูปร่างผอมบางเหมือนลูกเจี๊ยบของนางเอกนี่ ใครเห็นก็อดสงสารไม่ได้?
เหมือนขาดสารอาหารอย่างรุนแรงยังไงยังงั้น
เพราะเจ้าของร่างเดิมเอาแต่รังแก พวกค่าครองชีพอะไรนั่นก็ไม่เคยสนใจ
พอนางเอกไม่มีเรียนก็จะไปทำงานพิเศษที่ร้านชานมในย่านการค้าของมหาวิทยาลัย หาเงินค่าขนม
ก็ไม่แปลกที่นางเอกจะกลายเป็นคนมืดมน
ถ้าหากนางได้รู้ว่าคนที่รังแกตัวเอง ที่จริงแล้วชีวิตที่ร่ำรวยนั้นเป็นของตน
บางทีนางอาจจะบ้ากว่านางเอกอีก
เสิ่นหนานจือหยิบไก่ออกจากตู้เย็น แล้วก็หยิบเครื่องเคียงอีกหลายอย่าง
ด้วยหุ่นของซางอวี๋แล้ว สมควรบำรุงดีๆ จริงๆ
นางตั้งใจจะดูแลนางเอก สำหรับคำขอใดๆ ของอีกฝ่ายจะพยายามตอบสนองเท่าที่ทำได้
หยิบมือถือออกมา สั่งนวมชกมวยสองคู่และกระสอบทรายหนึ่งใบในแอปช้อปปิ้ง
อ้วนอย่างเดียวก็ไม่ดี อย่างน้อยต้องรู้จักโต้ตอบเวลาถูกแกล้งบ้าง
สุขภาพร่างกายต้องมาก่อนเป็นอันดับหนึ่ง
นางจำได้ว่าซางอวี๋เมื่อเผชิญหน้ากับครอบครัวที่คอยดูดเลือดนั่นก็จนปัญญา หากได้เรียนมวยขึ้นมา
ต่อยทีละหมัด
ไม่ได้ผลก็สองหมัด
นิยายเรื่องนี้ตอนจบก็แค่บอกว่าพระเอกกับนางเอกแต่งงานกัน แล้วก็จบ
แค่คิดด้วยปลายนิ้วเท้าก็รู้ว่าชีวิตหลังแต่งงานของทั้งคู่ต้องไม่มีความสุขแน่
คนหนึ่งคือคุณหนูที่ถูกครอบครัวยากจนเลี้ยงดู อีกคนคือคุณชายตระกูลใหญ่
อยู่กินกันฉันสามีภรรยาย่อมไม่เป็นสุข
หากตัวเองต้องเดินตามเส้นทางเก่าของเจ้าของร่างเดิมจริงๆ
นางก็ยังหวังให้นางเอกในภายภาคหน้ามีความสุข อย่างน้อยขอให้ยืนหยัดได้ด้วยตัวคนเดียว
ไม่จำเป็นว่าหลังจากยึดอำนาจแล้ว ต้องไปหาผู้ชายสักคนมาอยู่ด้วย
โลกนี้ผู้หญิงไม่แต่งงานกับผู้ชายแล้วจะตายรึไง?
แน่นอนว่า ถ้าไม่กลายเป็นชิ้นเนื้อบดได้จะยิ่งดีใหญ่
ก็ใครจะอยากกลายเป็นชิ้นเนื้อบดบ้างล่ะ?
เสิ่นหนานจือขมักเขม้นอยู่ในครัวตลอด จนไก่ตุ๋นสุกได้ที่
จึงยกไก่ออกมา วางบนโต๊ะ
โรยต้นหอมซอยลงไป ไม่เพียงแต่หน้าตาดี กลิ่นก็ยอดเยี่ยม
นางค่อนข้างมั่นใจในฝีมือทำอาหารของตน
ตอนเพิ่งเรียนจบนางก็ไม่ได้มีเงินมากนัก
ทำกับข้าวกินเองในห้องเช่า ฝึกฝีมือทำอาหารขึ้นมาได้ก็เพราะอยากประหยัดนี่แหละ
พูดแล้วก็อาบไปด้วยน้ำตา
เห็นซางอวี๋ยังไม่ออกมา เสิ่นหนานจือเดินไปเคาะประตูหน้าห้อง
"ซางอวี๋ รีบไสหัวออกมา เธอทำอะไรอยู่ในนั้น?"
ช่วยไม่ได้ นางยังจำได้ว่าตัวเองมีตัวตนที่แสนอำมหิต
จะอำมหิตยังไงก็ได้ใช่ไหม?
เหลือบมองผ้ากันเปื้อนบนตัว มีลูกไม้สีดำเป็นขอบ
ไม่รู้ว่าเจ้าของร่างเดิมนี่รสนิยมยังไง?
นี่... มันสวยเรอะ?
ประตูเปิดออกตามเสียง พอได้เห็นซางอวี๋วินาทีนั้น
เสิ่นหนานจือแทบจะกระอักเลือดกำเดาพุ่ง
แค่มองแวบเดียว ก็รีบเบือนหน้าหนีทันที
ปลายหูแดงระเรื่อ
ซางอวี๋ไม่รู้ไปเอาชุดนี้มาจากไหน
สีขาวดำตัดกัน บนศีรษะยังคาดที่คาดผมขอบลูกไม้สีขาว
ไม่เพียงเท่านั้นยังมีของอื่นอีก
ชุดนี้ครบเซ็ตมาก ใบหน้าที่ค่อนข้างขาวผ่องของซางอวี๋ก็มีสีแดงเรื่อเช่นกัน
เหมือนแอปเปิ้ลลูกน้อย น่าอยากเข้าไปกัดสักคำในทันที
"นายท่าน... ขอต้อนรับนายท่านกลับบ้าน ข้าขอดูแลนายท่านทานอาหาร"
ประสมกับน้ำเสียงค่อนข้างนุ่มนวลและคำเรียกขานของอีกฝ่าย เสิ่นหนานจือก็สุดจะอดกลั้น
เลือดกำเดายังคงไหล
เสิ่นหนานจือรีบดึงกระดาษทิชชู่สองแผ่นมาอุด
เสื้อผ้าของซางอวี๋ดูจากเนื้อผ้าก็รู้ว่าดีมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เป็นกระโปรงสั้น
ขาทั้งสองข้างที่ขาวผ่องและเรียวยาวยืนไขว่
สองมือประสานกันไปมา ก้มหน้านิ่ง ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
เขินอายเป็นที่สุด
แน่นอนว่าคนที่เขินอายไม่ใช่แค่นาง ยังมีตัวเองด้วย
ในที่สุดนางก็เข้าใจรสนิยมแปลกๆ ของเจ้าของร่างเดิมเสียที
เจ้าของร่างเดิมนี่มันโรคจิตเกินไปแล้ว!
ถึงซางอวี๋จะผอม แต่รูปร่างก็ยังดีมาก
โดยเฉพาะเมื่อสวมชุดแบบนี้
คาดว่าพระเอกก็น่าจะไม่เคยเห็นนางเอกในสภาพนี้ใช่ไหม?
นางเอกคงจะไม่ซื้อเสื้อผ้าแบบนี้ มีความเป็นไปได้สูงว่าเจ้าของร่างเดิมซื้อให้
จงใจเพื่อดูถูกเหยียดหยามอีกฝ่าย
ซางอวี๋มีดวงตากลมโตแบบซิ่งเหยี่ยนน่ารักยิ่งนัก
นางก็สังเกตเห็นปลายหูแดงของเสิ่นหนานจือเหมือนกัน ชุดบนตัวนี่ไม่ใช่ของที่อีกฝ่ายซื้อให้ตนหรือ?
ถึงแม้วันนี้จะเป็นครั้งแรกที่สวมใส่ อีกฝ่ายน่าจะเอ่ยปากเย้ยหยันตน
ไม่ควรจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้
แต่... ท่าทางของเสิ่นหนานจือแบบนี้... ช่างน่ารักจริงๆ
คิดไม่ถึงว่าเสิ่นหนานจือจะใสซื่อกว่าที่ตนคิดเสียอีก
ดูท่าจะค้นพบเรื่องสนุกเข้าแล้ว
[ค่าความรู้สึกดี เพิ่มขึ้น 10 ปัจจุบันค่าความรู้สึกดี ติดลบ 980]
เสิ่นหนานจือยืนตรง จงใจทำทีรังเกียจ
"รีบมานั่งกินข้าวซะ! ตัวอะไรกัน ถึงกับกล้าให้คุณหนูฉันเชิญด้วยตนเอง?"
จากนั้นก็นั่งลงบนเก้าอี้
ซางอวี๋เดินเข้าไป ยืนอยู่ข้างๆ
แล้วก็คุกเข่าลง ในมือยังถือถาด
"นายท่าน..."
ตายแล้ว! อาการของนางเอกนี่มันผิดกติกาชัดๆ!
นางน่ารักจริงๆ ด้วย บุคลิกค่อนข้างเย็นชาเล็กน้อย
ดูยังไงก็ไม่เหมือนเด็กที่มาจากครอบครัวยากจน
งดงามจนไม่เหมือนคนจริงๆ
"นี่ทำอะไร? ถ้าออกไปข้างนอก ไม่รู้จะมีคนนินทาว่าฉันทารุณเธออีกเท่าไหร่ รีบลุกขึ้นยืนแล้วนั่งกินข้าวดีๆ กินให้อิ่มๆ ไปเลย จะได้ไม่ต้องมีใครสงสัยว่าฉันทารุณเธอ"
"หารือสร้างปัญหาไม่จำเป็นให้ฉัน ถ้าได้ยินว่าใครพูดว่าฉันทารุณเธออีก เธอก็ไม่ต้องกินข้าวอีกเลย"
"ขอรับ นายท่าน"