“พูดไปแล้ว ก็ใช่ว่าจะให้อภัยไม่ได้หรอกนะ งั้นก็ยอมให้อภัยแบบเสียไม่ได้สักหน่อยแล้วกัน”
เสิ่นหนานจือยอมกลับไปนั่งที่เดิมเพราะเสน่ห์ของเงินทอง
หลังจากได้รหัสมาแล้ว
เธอก็นั่งกินข้าวเงียบ ๆ อยู่กับที่อย่างว่าง่าย
ตอนแรกเธอไม่คิดจริง ๆ ว่าจะได้เงินออกมาได้มากมายขนาดนี้
แต่ถึงอย่างไรพ่อของกู้ก็เป็นฝ่ายเสนอขึ้นมา เธอคงไม่ดีพอจะหักหน้าอีกฝ่ายตรง ๆ หรอก ใช่ไหมล่ะ?
เงินนี่พ่อของกู้เสนอให้เองนะ ไม่ใช่ว่าเธอเป็นคนขอเสียหน่อย
【โฮสต์ให้อภัยเขาแล้วจริง ๆ เหรอ?】
เสี่ยวหลิงรู้สึกว่าเสิ่นหนานจือไม่น่าใช่คนที่จะให้อภัยใครง่าย ๆ แบบนี้นะ
แค่ถูกเงินล่อใจก็ยอมง่าย ๆ แบบนี้เลยหรือ?
【ให้อภัยอะไร? ให้อภัยเรื่องไหน? จะให้อภัยเขาหรือไม่ก็เป็นเรื่องของพระเจ้าและวิถีสวรรค์ เกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ? ฉันก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง แค่นั้นแหละ อีกอย่าง ฉันเคยพูดหรือว่าให้อภัยเขาเรื่องอะไร? ก็เปล่านี่ ในเมื่อหาเงินทุนตั้งต้นได้ง่าย ๆ แบบนี้ ทำไมจะไม่เอาล่ะ?】
【ก็จริงนะ】
เสี่ยวหลิงเกาหัว คำพูดของโฮสต์มีเหตุผลมาก
เสิ่นหนานจือใช้จิตตบหัวเธอเบา ๆ
【เธอนี่นะ ยังเด็กเกินไป โตขึ้นแล้วก็จะเข้าใจเอง】
เสี่ยวหลิงเอาหัวถูฝ่ามืออีกฝ่าย แถมยังรู้สึกสบายไม่น้อย
หางด้านหลังก็ชูขึ้นอย่างสบายใจด้วย
พ่อเสิ่นนั่งกินข้าวกับพ่อของกู้อย่างกระอักกระอ่วน ทว่าบรรยากาศอึดอัดบนโต๊ะอาหารไม่ได้ส่งผลต่อเสิ่นหนานจือแม้แต่น้อย
กินก็กิน ดื่มก็ดื่ม เรื่องอะไรอย่าเก็บมาใส่ใจ