เสิ่นหนานจือตื่นค่อนข้างเช้า
เก้าโมงสิบนาทีเช้า
เพิ่งตื่นนอนได้ไม่นาน สมองยังมึนงงอยู่บ้าง
เธอเปิดผ้าห่มแล้วลุกขึ้นนั่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง
โดยเฉพาะผมชี้โด่สองเส้นบนกระหม่อม
ตั้งตรงไม่ยอมล้มเหมือนสายล่อฟ้า เสิ่นหนานจือจึงไม่ได้สนใจมัน
ปกติถ้าไม่มีธุระอะไร เธอก็ตื่นเวลานี้เป็นประจำ
โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงสั่นขึ้น
เสิ่นหนานจือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเปิดลำโพงทันที
“หนานจือ ในที่สุดเธอก็ตื่นสักที ไปเรียนด้วยกันไหม? ใจเธอนี่กว้างจริง ๆ นะ ถ้าซางอวี๋เอาแต่จ้องพี่กู้ยวนของบ้านเธอจะทำยังไง? ไม่ใส่ใจเลยหรือไง เขาเป็นคู่หมั้นเธอนะ!”
ชื่อที่บันทึกไว้ในโทรศัพท์คือ ฉืออิน
ฉืออินเป็นเพื่อนสนิทของเจ้าของร่างเดิม
แน่นอนว่าเป็นตัวประกอบที่มีชะตาร้ายด้วย
ช่วงแรกเธอยังคงเป็นเพื่อนสนิทกับเจ้าของร่างเดิม ขณะเดียวกันก็แอบรักพระเอก
หลังพระเอกหมั้นกับเจ้าของร่างเดิม เธอก็เลิกรักเขา
แล้วเปลี่ยนไปชอบเสิ่นอวี้แทน
เป็นคนที่ไม่มีจุดยืนของตัวเองอย่างชัดเจน เอาแต่ตกหลุมรักผู้ชายไปเรื่อย
พอได้ยินว่าเจ้าของร่างเดิมถูกนางเอกหั่นเป็นชิ้น ๆ แล้วเอาไปเลี้ยงปลา ก็รีบให้คนถือแหไปช้อนขึ้นมาทันที
ถึงจะช้อนได้มาแค่เศษเนื้อ เธอก็ยังสร้างสุสานหลังเล็ก ๆ ให้เจ้าของร่างเดิม
เธอนี่นะ ฉันร้องไห้จนแทบตายเลย
“จะรีบอะไรนักหนา ไม่ต้องรีบหรอก มารับฉันสิ”
“ได้ รอฉันนะ”
เสิ่นหนานจือยืนอยู่หน้าเสื้อผ้าแล้วเลือกชุดหนึ่งมาสวมลวก ๆ