เสิ่นหนานจือคว้าขวดเบียร์ข้างตัวขึ้นมาอย่างไม่คิดอะไร ท่วงท่าทุกอิริยาบถชวนให้นึกถึงพวกมาเฟีย
กลั่นแกล้งนางเอกงั้นเหรอ?
ทำลงได้ยังไงกัน?
นางเอกน่ารักขนาดนี้ แถมยังดูเหมือนเค้กก้อนเล็ก ๆ อีกต่างหาก
【โฮสต์ คุณเหมือนจะลืมไปนะว่าคนที่กลั่นแกล้งเธอหนักที่สุดก็คือคุณ...】
【นั่นเป็นฝีมือร่างเดิมที่ถูกสับจนเละ ไม่ใช่ฉันสักหน่อย】
คนที่อยู่ตรงนั้นต่างมองหน้ากันไปมา
ทำไมตอนนี้เสิ่นหนานจือถึงปกป้องซางอวี๋ล่ะ?
ต้องรู้ก่อนว่าเมื่อสมัยมัธยม เสิ่นหนานจือเป็นคนที่กลั่นแกล้งซางอวี๋หนักที่สุด
เดิมทีพวกเขาก็ไม่ชอบหน้าซางอวี๋อยู่แล้ว พอเห็นเสิ่นหนานจือเป็นแบบนี้
ก็ยิ่งไม่เห็นซางอวี๋อยู่ในสายตา
แทบทุกวันพวกเขาจะกลั่นแกล้งซางอวี๋ ถึงจะถูกแกล้งอยู่เสมอ
ผลการเรียนของซางอวี๋ก็ยังดีมากอยู่ดี
“ที่แท้ก็คุณหนูเสิ่นนี่เอง! ไม่นึกว่าคุณจะมาด้วย เชิญนั่ง ๆ พวกเราไม่ได้พูดอะไรเหลวไหลหรอก แค่คุยเรื่องซางอวี๋ ไม่ได้พูดถึงคนอื่นเลย”
“พวกเราไม่รู้จริง ๆ ว่าคุณจะมางานเลี้ยงรุ่นด้วย ขอโทษทีนะ มา ๆ เชิญนั่งตรงที่นั่งประธานเลย”
ชายคนนั้นรีบพูดกลบเกลื่อน พลางลุกจากที่นั่งให้
ยังใช้แขนเสื้อเช็ดที่นั่งให้อีกด้วย
ทั้งนอบน้อมและประจบประแจงอยู่ไม่น้อย
เพราะในทั้งห้อง มีเพียงบ้านของเสิ่นหนานจือที่ร่ำรวยกว่าบ้านของทุกคนในชั้นอย่างลิบลับ ตั้งแต่สมัยเรียนเธอก็เป็นหัวโจกแล้ว
ในเมื่อเธอเป็นคนเริ่มกีดกันซางอวี๋ พวกที่เป็นลูกสมุนก็ย่อมทำตาม
เสิ่นหนานจือวางขวดเบียร์ลง ซางอวี๋ที่ยืนอยู่ข้างหลังดึงชายเสื้อเธอเบา ๆ
ริมฝีปากล่างถูกฟันงับไว้อย่างน่าสงสาร