เสิ่นหนานจือออกแรงบีบฝ่ามือไม่หยุด แรงเสียจนลี่เฉียวรู้สึกเหมือนกระดูกตัวเองจะแตกหัก
เจ็บจนเหงื่อเย็นผุดออกมาไม่ขาดสาย
“ผิดไปแล้ว! ผิดไปแล้ว! ผิดไปแล้ว! พี่เสิ่น ฉันจะไม่รังแกซางอวี๋อีกแล้ว ปล่อยมือเร็ว!”
ลี่เฉียวเจ็บจนต้องคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น หน้าบิดเบี้ยวเหยเก สีหน้าเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด
อีกฝ่ายลงมืออย่างไม่คิดจะปรานี หากยังไม่รีบขอร้อง เกรงว่าตัวเองคงได้พิการแน่
เสิ่นหนานจือสะบัดมือปล่อยทันที
ซางอวี๋ตัวเล็กนิดเดียว ไม่สิ ตัวโตเบ้อเริ่มแอบอยู่ด้านหลังเธอ
สูดจมูกอย่างน่าสงสาร
ผู้คนที่อยู่ตรงนั้นต่างตกตะลึงกับการเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็วของอีกฝ่าย เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เธอไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา
ท่าทางดุดันเมื่อครู่นั้นหายไปไหนแล้ว?
เสิ่นหนานจือลูบศีรษะนุ่มฟูของซางอวี๋
แล้วปลอบเสียงเบา
“ไม่เป็นไรนะ ถ้าโดนรังแกก็โต้กลับไปเลย ต่อไปนี้มีฉันอยู่ จะไม่มีใครรังแกเธอได้อีก”
ซางอวี๋ดูจะพอใจอย่างยิ่ง ซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเสิ่นหนานจือ แล้วสะอื้นเบา ๆ
ทำท่าทางหวาดกลัวอย่างมาก
เสิ่นหนานจือเห็นแล้วปวดใจแทบแย่ ชาตินี้สิ่งที่เธอเกลียดที่สุดก็คือนิยายที่เอาความทรมานนางเอกมาเป็นความบันเทิง
เป็นนางเอกแท้ ๆ ทำไมถึงมอบสภาพแวดล้อมดี ๆ ให้เธอไม่ได้?
ซางอวี๋ทั้งน่ารัก บริสุทธิ์ไร้พิษภัยขนาดนี้
คนพวกนี้บ้าไปแล้วหรือไง?
กล้าลงมือได้ยังไง?
【ค่าความรู้สึกดีเพิ่มขึ้น 10 แต้ม ขณะนี้ค่าความรู้สึกดีติดลบ 440 แต้ม】
เป็นไปตามคาด ซางอวี๋ยังคงหวาดกลัวอยู่
ไม่ว่านางเอกจะเป็นคนแบบไหน เมื่อเจอคนที่เคยกลั่นแกล้งตัวเองมาก่อนก็ย่อมหวาดกลัวทั้งนั้น