ใกล้จะถึงปีใหม่แล้ว ในเมื่อตระกูลเสิ่นไม่อยากให้เธอกลับไป
เธอก็ไม่กลับไปเสียก็สิ้นเรื่อง จะได้ไม่ต้องไปให้ใครรังเกียจ
เพียงแต่ได้ยินข่าววงในมาว่า พี่ชายที่มีชื่ออยู่ในนามของเธอคนนั้นกินไม่ได้นอนไม่หลับ
เอาแต่คิดถึงเธอทุกวัน ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อเสิ่นกับแม่เสิ่นขู่จะฆ่าตัวตาย
เขาคงมาหาเธอถึงที่ เพื่อมาใช้ปีใหม่ด้วยกันจริง ๆ
สมกับเป็นโลกในนิยายจริง ๆ ต่อให้เป็นเรื่องเหลือเชื่อแค่ไหนก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น
ตอนนี้แค่มีนางเอกอยู่ข้างกายคนเดียวก็เกินพอแล้ว
ถ้ามีคนเพิ่มมาอีกคน เธอคงรับมือไม่ไหวแน่
จนถึงตอนนี้เธอก็ยังนึกไม่ออกว่าทำไมตัวเองถึงฝันว่าได้พลอดรักกับซางอวี๋อย่างเร่าร้อนพลิกผันกันไปมา? แน่นอนว่าถ้าเธอเป็นฝ่ายอยู่ข้างบนก็คงดีกว่านี้ ปัญหาคือเธอดันเป็นฝ่ายอยู่ข้างล่างน่ะสิ!
เธอไม่ยอม! ขออุทธรณ์!
ฝันแบบนี้ติดต่อกันหลายวัน จนทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมาเธอต้องอาบน้ำด้วยความรู้สึกละอายใจต่อซางอวี๋ ทั้งยังต้องซักผ้าปูที่นอนและเปลี่ยนชุดชั้นในใหม่ ตอนนี้กลางคืนเธอไม่กล้าหลับตาเสียด้วยซ้ำ แถมยังไม่ค่อยกล้ามองหน้านางเอก
ถ้าหลบได้ก็จะหลบ
แต่ทำไมกันนะ?
เธอไม่เข้าใจเลย
【เป็นไปได้ไหมว่าเธอถึงวัยนั้นแล้ว?】
เสี่ยวหลิงคิดอยู่ตั้งนาน ดูเหมือนจะมีข้อสรุปแบบนี้ได้เพียงอย่างเดียว
เธอเหมือนเคยได้ยินมาว่าผู้หญิงที่ใกล้สามสิบจะมีความต้องการทางเพศค่อนข้างสูง
ไม่ได้พูดกันหรือว่าผู้หญิงวัยสามสิบนั้นดุจหมาป่าดุจพยัคฆ์หรอกหรือ?