วันถัดมา เป็นวันแรกของปีใหม่จีน
ด้านนอกมีคนจุดประทัดกันมากมาย แถมอพาร์ตเมนต์ก็อยู่บนชั้นสูงด้วย
เสียงพลุไม่กี่นัดทำให้เสิ่นหนานจือตื่นขึ้นมาได้สำเร็จ
เธอยังงัวเงีย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
วินาทีถัดมา เสียงประทัดก็ดังขึ้น
ในหัวเสิ่นหนานจือมึนตื้อไปหมด นึกว่าเกิดแผ่นดินไหว จึงเตรียมแบกซางอวี๋วิ่งลงไปข้างล่าง
แต่ทันทีที่สองมือวางลงบนเอวของอีกฝ่าย ซางอวี๋ก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบพร่าเล็กน้อย
“นั่นเสียงประทัดนะ นอนเป็นเพื่อนฉันต่ออีกหน่อยได้ไหม?”
เสียงเบา ๆ คล้ายลูกหมาตัวน้อยกำลังออดอ้อนอยู่ข้างหู
ทว่ามือทั้งสองกลับรัดเอวเธอไว้แน่น ท่าทางช่างต่างจากหน้าตาลิบลับ
สมองเสิ่นหนานจือยังไม่ทันตื่นเต็มที่ เธอจึงงุนงงอยู่บ้าง ก่อนจะเอนตัวลงนอนอีกครั้ง
ทำไมรู้สึกเหมือนมีอะไรไม่ถูกต้องนะ?
เหลือบไปเห็นเชือกที่ถูกโยนไว้ใต้เตียง เธอจำได้ราง ๆ ว่าเมื่อคืนตัวเองมัดซางอวี๋ไว้ แล้วยังตรวจดูจนแน่ใจว่ามัดแน่นแล้วด้วย อีกฝ่ายหลุดออกมาตอนไหนกัน? เธอจำอะไรไม่ได้เลย มัดไว้กับไม่มัดไว้ มันต่างกันตรงไหนเนี่ย?
“เพี๊ยะ!”
เสิ่นหนานจือตบมือที่แอบไม่หวังดีนั่นเข้าให้ มือคิดจะไปจับตรงไหนกัน?
ไล่จากคอเสื้อของเธอลงไป คิดจะสอดมือเข้าไปข้างใน นี่…ยังมีกฎหมายอยู่ไหมเนี่ย?
ใครก็ได้ช่วยมาจัดการที!
ซางอวี๋ส่งเสียงงึมงำอย่างไม่พอใจ มือข้างนั้นถูกตบจนแดงเถือก
จึงได้แต่โอบเอวเธอไว้อย่างว่าง่าย
ตัวเองไม่มีให้จับหรือไง?
ทำไมถึงเอาแต่จับของเธอนักนะ?
ในฐานะหญิงรักต่างเพศคนหนึ่ง เธอไม่ค่อยเข้าใจเลย
【หญิงรักต่างเพศอะไรกัน? ตรงไปตรงมาว่าตกหลุมรักผู้หญิงแล้วต่างหาก!】