เสิ่นหนานจือเดินตามหลังคุณย่าเสิ่น เมื่อเผชิญหน้ากับคุณย่าที่ดูเท่สุดขั้วคนนี้ เธอก็ได้แต่ทำหน้าเหมือนมีเครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด
เหมือนเธอจะไม่เคยเห็นคุณย่าคนนี้ปรากฏตัวในนิยายเลยนี่นา
แล้วจู่ ๆ มีคนแบบนี้โผล่มาได้ยังไงกัน?
【โฮสต์ กระดูกของคุณแตกละเอียดเป็นผุยผงไปนานแล้ว แถมยังผ่านการฌาปนกิจมาแล้วด้วย ต่อให้มีตัวหนังสืออยู่ก็คงถูกเผาจนหมดแล้วล่ะ ยังจะจำอะไรได้อีก?】
เสิ่นหนานจือ: ……
บางครั้งการไม่พูดก็เป็นนิสัยที่ดีเหมือนกัน
คุณย่าเสิ่นเดินเข้าไปข้างใน แล้วถอดแว่นกันแดดออก
บุคลิกโดยรวมของเธอดูสง่างามอย่างยิ่ง ราวกับหญิงงามคลาสสิกในยุคก่อน
โดยเฉพาะส่วนสูงนี่ เสิ่นหนานจืออิจฉาจนตาร้อน
กะด้วยสายตาน่าจะสูงประมาณ 178 เซนติเมตร
คิ้วตาเฉี่ยวขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าสวยงาม
เป็นสาวหน้าหวานสไตล์เดียวกัน หากอยู่ในยุคโบราณก็คงเป็นคุณหนูใหญ่ที่เชี่ยวชาญทั้งพิณ หมากล้อม อักษร และภาพวาด
แต่สิ่งที่ทำกลับไม่เกี่ยวกับรูปลักษณ์เลยสักนิด ตอนนี้เสิ่นหนานจือเข้าใจแล้วว่าทำไมนางเอกถึงมีนิสัยหลากหลายขนาดนั้น
ที่แท้ก็ถอดแบบมาจากคุณย่าเสิ่นนี่เองหรือ?
ไม่แปลกใจเลยที่หน้าตาดูบริสุทธิ์ แต่กลับทำเรื่องที่เรียกได้ว่าผิดธรรมเนียมอยู่บ้าง
ก็เป็นเพราะเธอเอาความคิดของตัวเองไปตัดสินคนอื่นก่อนนี่นา บางครั้งคนเราก็ดูแค่หน้าตาไม่ได้
จะเห็นใครหน้าตาเป็นแบบไหนแล้วคิดว่าเขาต้องมีนิสัยแบบนั้นไม่ได้
“หลานสาวคนโต ช่วงนี้ยุ่งอะไรอยู่หรือ ถึงไม่ค่อยสนใจย่าเลย ดูสิ แต่งตัวห่อตัวเสียเหมือนบ๊ะจ่าง มีหุ่นดีแล้วก็ต้องโชว์สิ ไม่อย่างนั้นจะมีหุ่นดีไปทำไม ตอนย่าอายุเท่าหนู ต่อให้เป็นฤดูหนาวก็ยังใส่กี่เพ้าออกไปอวดหุ่นเลยนะ”