เสิ่นหนานจือเดินมาถึงโรงอาหารแล้วก็ยังนึกไม่ออกว่าตัวเองไปทำอะไรให้ซางอวี๋ไม่พอใจ
ดูเหมือนหลังจากมอบบัตรธนาคารให้เธอแล้ว อีกฝ่ายก็ไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง แถมยังเริ่มลดค่าความรู้สึกดีลง พูดกันตามตรง ค่าความรู้สึกดีแบบนี้จะเพิ่มหรือลดก็ไม่มีความหมายเลย ใครกันที่ไหนจะมีค่าความรู้สึกดีติดลบเกือบหนึ่งพันตั้งแต่แรก? นี่มันหาเรื่องกันชัด ๆ
หรือว่า…ซางอวี๋จะเกลียดเงิน?
ไม่น่าใช่กระมัง สมัยนี้ยังมีคนประหลาดที่ไม่ชอบเงินอยู่อีกหรือ?
สมกับเป็นคุณหนูตัวจริง มองเงินทองเป็นเพียงมูลดิน
คุณธรรมสูงส่งเหลือเกิน แต่เธอไม่มีคุณธรรมสูงส่งถึงขั้นนั้นหรอก
แน่นอนว่าเธออยากมีเงิน ยิ่งมีเงินไหลมาไม่ขาดสายยิ่งดี
ถึงอย่างไร บนโลกนี้คงไม่มีคนที่เกลียดเงินมากขึ้นเรื่อย ๆ หรอกมั้ง อ้อ จริงสิ ยกเว้นพ่อม้าคนนั้น
ในเมื่ออีกฝ่ายเกลียดเงิน เธอจะขอเงินคืนจากซางอวี๋ได้ไหมนะ?
【โฮสต์…ทุกสิ่งที่คุณมีในตอนนี้ รวมถึงชีวิตความเป็นอยู่ ก็ควรเป็นของคุณหนูตัวจริง…】
เสิ่นหนานจือย่อมรู้อยู่แล้ว
อย่างไรเสีย โดยทั่วไปแล้ว ในนิยายแนวคุณหนูตัวจริงตัวปลอมแบบนี้
ความสำเร็จทุกอย่างที่คุณหนูตัวปลอมได้รับ รวมถึงทรัพย์สินในนามของเธอ ล้วนควรเป็นของคุณหนูตัวจริง
แน่นอนว่าเธอก็กำลังพยายามชดเชยให้อีกฝ่ายอยู่
เธอขอเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ ไว้สักส่วนเดียวก็พอแล้ว
เพราะอย่างนั้นเธอจึงไม่ตระหนี่ เงินทั้งหมดของที่บ้านรวมถึงบัตรธนาคารของตัวเองต่างตั้งรหัสเป็นวันเกิดของนางเอกทั้งนั้น ต่อให้นางเอกหยิบไปใช้ตามใจชอบ เธอก็ไม่พูดอะไรอยู่แล้ว เพราะของทุกอย่างเป็นของนางเอกต่างหาก