หลังจากแบ่งห้องกันเรียบร้อย เสิ่นหนานจือก็หยิบชุดนอนใหม่เอี่ยมจากตู้เสื้อผ้าของตัวเองมาให้ฉืออิน
ฉืออินรับเสื้อผ้าแล้วกลับไปที่ห้องของซางอวี๋
ซางอวี๋ไม่ได้พูดอะไรสักคำ เอาแต่ตั้งใจทำความสะอาดบ้าน
เสิ่นหนานจือเองก็ถือชุดนอนไปเข้าห้องน้ำ
ถอดเสื้อผ้าออกแล้วเอนตัวลงนอนในอ่างอาบน้ำ
เอื้อมมือไปหยิบกลีบดอกไม้อีกส่วนที่อยู่ข้าง ๆ โรยให้กระจายทั่วผิวน้ำ
สมองที่ตึงเครียดเริ่มผ่อนคลายลง
พอผ่อนคลายลงอย่างกะทันหัน ก็ชักจะปวดหัวขึ้นมานิดหน่อย
เสิ่นหนานจือรู้ว่าเสี่ยวหลิงยังมีเรื่องอีกมากมายอยากถามตัวเอง และตัวเองก็มีเรื่องอยากถามเสี่ยวหลิงเหมือนกัน
【ว่ามาสิ สงสัยอะไร】
เสี่ยวหลิงถึงได้ถามสิ่งที่คาใจออกมา เมื่อครู่เธอไปถามระบบใหญ่แล้ว
ดูเหมือนจะไม่ได้รับคลื่นข้อมูลใด ๆ ว่าซางอวี๋ย้อนกลับมาเกิดใหม่
เพราะอย่างนั้นเธอจึงยิ่งไม่เข้าใจว่าเหตุใดเสิ่นหนานจือถึงรู้ว่าซางอวี๋คนนี้ไม่ใช่ซางอวี๋คนเดิม
เสิ่นหนานจือหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง พักสายตาอยู่เงียบ ๆ
แขนทั้งสองข้างพาดขอบอ่าง ส่วนปุ่มนวดนูน ๆ ที่ติดมากับอ่างก็เริ่มทำงาน
รู้สึกสบายไปทั้งตัว
【โฮสต์รู้ได้ยังไงว่าซางอวี๋ตอนนี้ไม่ใช่ซางอวี๋คนเดิม แต่เป็นซางอวี๋ที่กลับมาเกิดใหม่】
【รู้ตั้งแต่แรกแล้ว】
【ก็เพราะค่าความรู้สึกดีของพวกเธอติดลบหนึ่งพันไง คนดีที่ไหนเจอกันครั้งแรกก็มีค่าความรู้สึกดีติดลบหนึ่งพันกันล่ะ? ยิ่งกว่านั้น พวกเธอยังบอกเองว่าตอนนี้เนื้อเรื่องผ่านไปแค่ครึ่งทาง ต่อให้เจ้าของร่างเดิมหาเรื่องอีกฝ่ายแค่ไหน ก็ไม่มีทางทำให้ค่าความรู้สึกดีติดลบหนึ่งพันได้หรอก】