เดิมทีซางอวี๋คิดว่าตัวเองได้เกิดใหม่
เสิ่นหนานจือน่าจะเกิดใหม่ด้วย แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่
ไม่เพียงไม่เกิดใหม่ ยังมีเสิ่นหนานจือที่ไม่คุ้นหน้าอยู่ตรงนี้อีกคน
แน่นอนว่าเนื้อเรื่องยังเหมือนเดิมทุกอย่าง
ในเมื่อเสิ่นหนานจือตรงหน้าไม่ใช่เสิ่นหนานจือคนเดิม เช่นนั้นฉันก็ต้องใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์ ทวงทุกสิ่งที่ควรเป็นของฉันกลับคืนมา
ส่วนเสิ่นหนานจือก็รู้ดีว่าสิ่งของทุกอย่างที่ตัวเองมีอยู่ตอนนี้เป็นของซางอวี๋
อย่าว่าแต่ให้นอนบนพื้นเลย ต่อให้ต้องออกไปนอนข้างนอก
เธอก็ไม่มีวันบ่นสักคำ
เพราะไม่ว่าจะถูกสลับตัวกันด้วยเหตุผลใด ในฐานะคุณหนูตัวปลอม ทุกอย่างที่ควรเป็นของคุณหนูตัวจริงก็ต้องคืนให้เจ้าของเดิม
“เอาหมอนกลับไปเถอะ ในเมื่อเธอรู้แล้วว่าฉันไม่ใช่เสิ่นหนานจือคนเดิม ก็คงไม่จำเป็นต้องให้ฉันนอนเตียงเดียวกับเธอใช่ไหม? เราก็ไม่จำเป็นต้องแกล้งทำเป็นว่าเธอเกลียดฉัน ฉันเกลียดเธอด้วยนี่?”
เสิ่นหนานจือได้หมอนกลับมาอีกครั้ง ถึงอย่างไรเธอก็ยังใช้ตัวตนของเจ้าของร่างเดิมมีชีวิตอยู่
ก็ต้องพูดคำขลาดเขลาออกมาด้วยน้ำเสียงชั่วร้ายที่สุด
บางครั้งเธอก็ต้องชดใช้บาปแทนเจ้าของร่างเดิม นี่คือสิ่งที่ต้องทำหากอยากใช้ชีวิตต่อไปในร่างของอีกฝ่าย ถึงอย่างไรในโลกเดิมเธอก็กลายเป็นเถ้ากระดูกไปแล้ว ต่อให้อยากกลับไปก็ไม่มีทางทำได้ หากไม่อยากถูกนางเอกในอนาคตแก้แค้น ก็มีแต่ต้องทำแบบนี้
นางเอกผู้แสนบริสุทธิ์คนเดิม เธอยังพอใช้ความรักเปลี่ยนใจได้
แต่ซางอวี๋หนิวกู่ลู่ในตอนนี้ คงไม่แน่แล้ว
คงทำได้แค่ชดใช้บาป
“ฉันบอกให้เธอมานอนบนเตียงกับฉัน อย่างมากก็พูดแค่สองครั้ง…”