ฉืออินสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเคาะประตูห้องทำงาน
“อาจารย์คะ หนูขอเข้าไปได้ไหม?”
“เข้ามา”
เมื่อครู่ยังได้ยินเสียงอาจารย์หลายคนพูดคุยกันอยู่ในห้องทำงาน
แต่พอฉืออินก้าวเข้ามา ทุกอย่างก็เงียบลงทันที
“นักศึกษาฉือ มีธุระอะไรหรือ?”
ฉืออินไม่แม้แต่จะมองหน้ากู้เหยียน เธอตรงไปมองอาจารย์หวังที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แทน
อาจารย์หวังสอนอยู่คณะการเงิน
และยังเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของซางอวี๋ด้วย
เธอเดินตรงเข้าไปหาโดยไม่ลังเล
“อาจารย์หวังคะ หนูมาขอลาให้ซางอวี๋ค่ะ เธอเป็นไข้ ลาสักสองวันก็พอค่ะ”
อาจารย์หวังเหลือบมองกู้เหยียนที่อยู่ข้าง ๆ โดยไม่รู้ตัว พอสบตากันเข้าก็พลันรู้สึกกระอักกระอ่วน
อาจารย์หวัง: ไม่ใช่ฉันนะ ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น!
กู้เหยียน: … (จ้อง) ใครจะไปรู้ว่าเธอแอบฉีดน้ำหอมอะไรไว้หรือเปล่า?
สายตาสองคู่ประสานกัน ต่างฝ่ายต่างพูดอยู่ในใจ
อาจารย์หวังรีบเอ่ยขึ้น
“ไม่มีปัญหา เดี๋ยวฉันอนุมัติลาให้เลย”
ฉืออินสงสัยว่าตัวเองใส่เสื้อผ้าน้อยเกินไปหรือเปล่า ทำไมจู่ ๆ อากาศถึงได้เย็นขึ้นขนาดนี้?
แม้จะมีเสื้อขนเป็ดกั้นอยู่ ก็ยังรู้สึกถึงไอเย็นที่ซึมลึกถึงกระดูก
ดูท่าจะใส่มาน้อยเกินไปจริง ๆ
เธอรวบเสื้อขนเป็ดเข้าหาตัวโดยไม่รู้ตัว พันตัวเองให้มิดชิดขึ้นอีกหน่อย
ชั่วชีวิตนี้อาจารย์หวังไม่เคยถูกใครจ้องเขม็งขนาดนี้มาก่อน
ไม่นานนักก็จัดการยื่นลาในระบบลงเวลาเรียบร้อย
แถมยังหันหน้าจอให้ฉืออินดูด้วย
ฉืออินเห็นแล้วก็พยักหน้า ก่อนหันไปมองกู้เหยียนที่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นผิดปกติ นี่เป็นอะไรอีกล่ะ?