“อ๋อ ๆ”
นับตั้งแต่ไม่ต้องกังวลเรื่องผิดบทบาทอีกต่อไป เสิ่นหนานจือก็กลับมาเป็นตัวเองอย่างเต็มที่
แน่นอนว่าเธอไม่กลัวแม้แต่น้อยว่านางเอกจะมองเธอเป็นตัวประหลาด
ตอนนี้เธอกับซางอวี๋ก็นับว่าเปิดเผยตัวตนของกันและกันกันไปแล้วในระดับหนึ่ง
เป็นทั้งพันธมิตรและผู้เดินหมาก
ไม่มีปัญหาอะไรเลย แต่ถึงอย่างไรในฐานะตัวละครหญิงรอง
เธอก็ยังมีหน้าที่ของตัวเอง
นั่นคือดูแลนางเอกให้ดี จะได้ไม่ถูกอีกฝ่ายโมโหแล้วมอบจุดจบอันน่าอนาถให้ ถึงตอนนั้นต่อให้ร้องไห้ก็อาจไม่มีโอกาสได้ร้องด้วยซ้ำ เธอมีเรื่องหนึ่งที่สงสัย ในเมื่อเธอกลายเป็นเถ้ากระดูกไปแล้ว ถ้าร้องไห้ขึ้นมา จะละลายกลายเป็นโคลนเหลวหรือเปล่า
【โฮสต์...จินตนาการล้ำเลิศจริง ๆ ถ้าร่างจะละลายเป็นโคลนเหลวจริง ๆ ก็ถือเป็นความบกพร่องของพวกเราแล้ว ภาชนะที่สร้างขึ้นมามีคุณภาพห่วยแตกเกินไปไหม ปัญหาของคุณไม่ต่างอะไรกับหมอนั่นที่นั่งริมแม่น้ำแล้วใช้หินลับเหล็กเส้นก่อนหน้านี้เลยนะ】
【อย่าบอกนะว่าคิดว่าร่างกายของคุณปั้นขึ้นมาจากเถ้ากระดูกกับน้ำ】
เสี่ยวหลิงสงสัยเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะตอนนี้โฮสต์ถึงกับตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับโครงสร้างร่างกายตัวเอง
นี่ไม่เท่ากับกำลังสงสัยในความสามารถของพวกเธอหรอกหรือ
ต่อให้จะปลอมแปลงอย่างไร ก็ไม่ถึงกับเอาเถ้ากระดูกผสมน้ำให้เธอหรอกนะ
หละหลวมเกินไปแล้ว
ร่างกายต้องมีเนื้อสิ จะมีแค่ของพวกนั้นได้ยังไง
【ไม่อย่างนั้นจะเป็นอะไรได้ล่ะ จริงสิ ฉันกลายเป็นกองเถ้ากระดูกไปแล้ว ทุกคนก็ควรตามใจฉันสิ ยังไงฉันก็ไร้มารยาท ใช้ชีวิตแบบไม่สนใจใครเสียหน่อยก็ดี ว่าแต่ปกติเถ้ากระดูกกินอะไรกัน】