เมื่อฉินหมิงถูกฉีกร่างด้วยเชือกห้าเส้น ในที่สุดเขาก็เงียบลง และไม่ปรากฏตัวอีกเป็นเวลานาน
เมื่อเห็นอาณาเขตผีของตนกลับมาสงบอีกครั้ง และเจ้าน่ารำคาญคนนั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ผีแขวนคอก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
ก่อนหน้านี้เคยเจอมนุษย์มามากมาย สารพัดนิสัย
แต่แบบโรคจิตบริสุทธิ์แบบนี้ เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรกจริงๆ
หลังจากการโจมตีครั้งก่อน ไอ้เด็กบ้าเมียสาวคนนั้นคงจะเลิกคิดเอาชนะตัวเองได้แล้วกระมัง
ตอนนี้สิบส่วนเก้าส่วนคงเปลี่ยนเป้าหมาย ไปก่อกวนผีแค้นตนอื่นแล้ว เหมือนกับคนพวกนั้นก่อนหน้านี้
ไม่รู้ว่าพวกนางโดนก่อกวนแบบนี้ จะโกรธจนเสียท่าตอนตัวเองเหมือนกันหรือเปล่า...
หลานหลาน ผีแขวนคอ ที่กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ จู่ๆ ดวงตาคู่สวยก็เบิกโตราวกับไข่ห่าน
เพราะตรงหน้าเธอ พื้นที่ว่างเกิดระลอกคลื่น
ร่างที่คุ้นเคยปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง
ใช่ฉินหมิง!
หลังจากเงียบไปตั้งครึ่งชั่วโมง ครั้งนี้เขากลับมาโผล่หน้าอีกครั้ง มาพร้อมลุคที่เปลี่ยนไปสุดขั้ว
เอวตั้งสะโพกยื่น ท่าทางหยิ่งยโสสุดขีด ใบหน้าเต็มไปด้วยความภูมิใจ
ที่สำคัญ ที่คอของเขา ยังมีปลอกเหล็กคล้องคอที่ดูเหมือนปลอกคอสไตล์เอลิซาเบธสวมอยู่!
คอทั้งหมดถูกปกป้องไว้อย่างแน่นหนาภายในนั้น!
ในครึ่งชั่วโมงนี้ ฉินหมิงไม่ได้ยอมแพ้ที่จะเอาชนะเธอ
เขาแค่ไปเตรียมอุปกรณ์เฉพาะกิจมานั้นแหละ!
"ฮ่า! ไม่คาดคิดใช่ไหมล่ะ! ฉินหมิงฉันกลับมาแล้ว!"
หมุนตัวอยู่กับที่อย่างอหังการหนึ่งรอบ ถึงกับยื่นคอออกมา แล้วยกมือขึ้นเคาะปลอกเหล็กที่คอตัวเองเบาๆ เกิดเสียงดังตุ๊บๆ
ฉินหมิงหันไปทางหลานหลาน ผีแขวนคอที่ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ แล้วเลิกคิ้วอย่างท้าทายสุดขีด
"เห็นไหม! ชุดป้องกันระดับมืออาชีพ! สร้างมาเพื่อจัดการกับเธอโดยเฉพาะ!"
"ฝึกกายให้ร่างเพรียวเหมือนนกกระเรียน! ไม่กลัวผีสาวจะรัดคอ!"
"เป็นไง? ตะลึงไปเลยใช่ไหม? ทำอะไรฉันไม่ได้แล้วใช่ไหม?"
"ตอนนี้ขอแนะนำผลิตภัณฑ์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดแห่งศตวรรษนี้! เครื่องป้องกันคอสำหรับป้องกันผีแขวนคอโดยเฉพาะ!"
"ตอนนี้เธอจะทำอะไรฉันได้อีก? นอกจากเอาเชือกคล้องคอคนอื่นได้ เธอยังทำอะไรได้อีก? เป็นอะไรได้อีก!"
สวมชุดป้องกันผีที่ทำจากเศษเหล็กในบ้าน ฉินหมิงมีท่าทีหยิ่งยโสสุดขีด
ใบหน้าในตอนนี้เขียนด้วยความภูมิใจ
หลานหลาน ผีแขวนคอที่ห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศ มองฉินหมิงที่พูดจาแข็งกร้าวไปพลาง เดินวนรอบตัวเธอไปพลาง โชว์ชุดป้องกันมืออาชีพให้ดูเต็มที่
เธอมองออกว่าไอ้หมอนี่มันภูมิใจกับงานฝีมือของมันจริงๆ
มองดูปลอกเหล็กที่คอฉินหมิงรูปร่างเหมือนลำโพง หลานหลาน ผีแขวนคอที่ตั้งสติได้ก็กลอกตาขึ้นฟ้าอย่างแรง
สีหน้าตอนนี้แม่งดูรังเกียจสุดขีด
ไม่มีคำพูดฟุ่มเฟือย เชือกเส้นหนึ่งก็ตกลงมาจากฟ้าทันใด พันรอบคอฉินหมิงอย่างแม่นยำ
พร้อมกับเชือกที่รัดแน่น เสียงเอี๊ยดอ๊าดก็ดังขึ้น
ข่าวดีคือ เชือกแขวนคอไม่สามารถบิดปลอกเหล็กได้จริงๆ
ข่าวร้ายก็คือ เชือกมันทะลุผ่านปลอกเหล็กไปเลยต่างหาก!
เชือกแขวนคอที่กลายเป็นควันดำ พลันซึมหายเข้าไปในเหล็กกล้าโดยไร้ร่องรอย
ฉินหมิงที่กำลังหยิ่งผยองสุดขีด รู้สึกได้ถึงแรงกดที่คอ ดวงตาก็เบิกโตราวกับไข่ห่านทันที
ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตั้งตัว เชือกก็ดึงขึ้นข้างบนแล้ว
เสียงกร๊อบ! ฉินหมิงถูกแขวนคอตายบนคานห้อง ทั้งที่ยังสวมปลอกเหล็กอยู่
มองดูร่างที่สลายกลายเป็นแสงจางๆ ผีแขวนคอหลานหลานก็ห่อปากอย่างแรง
"เชอะ ไอ้โง่"
โลกความจริง ฉินหมิงที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง
จากที่เหม่อลอย ก็ตั้งสติได้ จึงถอดปลอกคล้องคอออกมาแล้วขว้างลงพื้นอย่างแรง
"เชี่ย! ดาเมจเวทมนตร์ชัดๆ! นี่มันโกงชัดๆ!"
คิดว่าสวมชุดป้องกันแล้วจะปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ ใครจะคิดว่าอีกฝ่ายเล่นข้ามมิติ ไม่ยอมพูดถึงกฎฟิสิกส์ด้วยซ้ำ
ฉินหมิงที่เจอเรื่องกระทบจิตใจ ไฟโทสะในใจก็ยิ่งลุกโชน
ถ้าอีกฝ่ายไม่แคร์ความเป็นคน! ก็อย่าหาว่าฉันไม่แคร์ความเป็นคนเหมือนกัน!
ก็แค่เล่นข้ามมิติใช่ไหม? ฉันก็ทำเป็น!
ในอาณาเขตผีส่วนตัว หลานหลาน ผีแขวนคอลอยนิ่งๆ อยู่กลางอากาศ ร่างกายสั่นไหวเล็กน้อย
ระหว่างที่เธอกำลังเพลิดเพลินกับความสงบอันแสนยากลำบากนี้ พื้นที่ว่างก็เกิดระลอกคลื่นขึ้นอีกครั้ง
ฉินหมิงที่ตายไปแล้วสิบกว่าครั้ง ก็กลับมาโผล่หน้าอย่างอลังการอีกครั้ง
ครั้งนี้เขาไม่ได้สวมชุดป้องกันใดๆ และไม่รู้ว่าทำไม พอออกมาปุ๊บก็พุ่งไปข้างหน้าทันที
หลานหลาน ผีแขวนคอที่เริ่มทนไม่ไหวกับไอ้โรคจิตนี่เต็มทีแล้ว ถึงกับไม่สนใจจะเหลียวมองด้วยซ้ำ เพราะกลัวจะยิ่งโมโห
แค่สะบัดมือไปมา เชือกแขวนคอก็พุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว รัดคอฉินหมิงแล้วลากเขาขึ้นไปบนฟ้า
ฉินหมิง——ตายอีกแล้ว
เพิ่งตายได้ไม่นาน วินาทีถัดมาระลอกคลื่นก็ปรากฏ ฉินหมิงก็โผล่มาอีกครั้ง
แล้วก็พุ่งไปข้างหน้าทันทีที่โผล่มา
ตายอีก โผล่อีก พุ่งอีก
ตายต่อไป โผล่ต่อไป พุ่งต่อไป
ฉินหมิงที่สุ่มเกิดตำแหน่งในห้องไปเรื่อยๆ อยู่ระหว่างความเป็นความตายอย่างไม่ขาดสาย
มองดูพฤติกรรมอันไร้สมองของเขา หลานหลาน ผีแขวนคอที่ห้อยอยู่บนคานกลางห้องก็เอียงคอเล็กน้อย ด้วยความฉงน
เขานี่บ้าไปแล้วเหรอ? แต่บ้าเร็วไปหน่อยไหม?
คนพวกนั้นก่อนหน้านี้ ไม่ใช่จะเสียสติเพราะความสิ้นหวังตอนเวลาใกล้หมดหรอกเหรอ?
ไอ้หมอนี่ทำไมวันแรกก็บ้าแล้ว? หรือว่าที่แท้สมองมันก็ไม่ปกติอยู่แล้ว?
หลานหลาน ผีแขวนคอที่ยิ่งคิดก็ยิ่งงงว่าฉินหมิงกำลังทำอะไรอยู่ ก็ล่าเขาอย่างอัตโนมัติ
จนกระทั่งวินาทีที่เรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น เธอถึงได้เข้าใจจุดประสงค์ของฉินหมิงเสียที
เกมรีเซ็ตอีกครั้ง ฉินหมิงสุ่มเกิดในห้อง
พอโผล่มาก็พุ่งทันที เหมือนกับกำลังแข่งกับเวลา
และครั้งนี้ ตำแหน่งที่ฉินหมิงโผล่มานั้นดีมากๆ
ถึงกับอยู่ตรงหน้าหลานหลาน ผีแขวนคอเป๊ะๆ!
ทำให้เมื่อร่างพุ่งออกไป ฉินหมิงก็ยื่นมือกอดขาของเธอไว้แน่นท่ามกลางสายตาตกตะลึงของหลานหลาน ผีแขวนคอ
แล้วก็... ดูด!
มองดูฉินหมิงที่แลบลิ้นออกมา แล้วเลียขึ้นไปตามขาเรียวของตัวเองอย่างสุดแรง
หลานหลาน ผีแขวนคอที่กล้ามเนื้อทั้งร่างตึงเกร็งจนถึงขีดสุด ดวงตาที่เบิกกว้างจนสุดขีดกำลังสั่นเทาอย่างรุนแรง รูม่านตาด้านในหดตัวลงอย่างรวดเร็ว
เข เขา เขา! เขาเลียขาฉัน!
ในวินาทีนั้น! เธอจะไม่รู้ได้ยังไงว่าฉินหมิงทำแบบนี้ก่อนหน้านี้มีความหมายว่าอะไร!
เขากำลังอาศัยจุดเด่นที่สุ่มเกิดตำแหน่งตอนเข้าเกม พยายามยื่นกีบหมูเข้ามาหาเธอ!
และเห็นได้ชัดว่าประสบความสำเร็จแล้ว!
"อ๊ากกกกกกกกกกก!"
เสียงโซปราโนหญิงสูงสุดขีด ก็ดังขึ้นในห้องกะทันหัน
หลานหลาน ผีแขวนคอที่ตั้งสติกลับมาจากความตกตะลึง ยิงเชือกออกไปรัดคอฉินหมิงที่ยังคิดจะเลียต่อ
พร้อมกับแขนที่ออกแรง เชือกก็ถูกเหวี่ยงอย่างรวดเร็ว
ชั่วขณะนั้น ฉินหมิงก็เหมือนค้อนดาวตก พุ่งชนไปทั่วห้อง
ชนกำแพงแตก ทุบประตูหน้าต่างพัง กระแทกพื้นแตก ทะลุกระเบื้องหลังคา
เลือดสาดกระจายไปทั่วห้อง ร่างคนบินว่อนไปทั่วบ้าน
หลานหลาน ผีแขวนคอใช้เชือกเหวี่ยงฉินหมิงไปพลาง กระทืบเท้ากระโดดดึ๋งๆ อยู่กับที่ไปพลาง
ท่าทางแบบนั้น เหมือนเด็กสาวที่เห็นแมลงสาบอยู่ใต้เท้าพอดี
จากท่าทางก็มองออกได้ไม่ยากถึงความตื่นตระหนกของเธอ
เสียงกร๊อบ ฉินหมิงตายอีกครั้ง ร่างกายหายวับไป
หลานหลาน ผีแขวนคอที่หายใจหอบถี่ๆ หยุดกระโดด ในดวงตายังมีความตื่นตระหนกไม่จางหาย
ด้วยมือที่สั่นเทา หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากอก เธอเตรียมก้มลงไปเช็ดของสกปรกที่ขา
แต่ในตอนนั้นเอง ภายในอาณาเขตผีก็เกิดระลอกคลื่นขึ้นอีกครั้ง
รู้สึกถึงสัมผัสประหลาดที่ขาอีกครั้ง หลานหลาน ผีแขวนคอก็แข็งทื่อไปทั้งตัว แล้วค่อยๆ ก้มหน้าลง
ก็บังเอิญเห็นร่างที่คุ้นเคย ร่างหนึ่งพุ่งเข้ามากอดขาของเธอเหมือนแมลงเม่าบินเข้ากองไฟอีกครั้ง
และจากนั้นก็ทำหน้าตาบูดบึ้ง อ้าปากแลบลิ้นออกมา แล้วแหงนหน้าขึ้นไป
"อ๊ากกกกกกกกกกก!"