หลังจากการแก่งแย่งชิงดีที่ยาวนานหลายชั่วโมง
ฉินหมิง ซึ่งตายไปเกือบ 60 ครั้งติดต่อกัน ในที่สุดก็ได้ความคืบหน้าอย่างก้าวกระโดด
เขานั่งอยู่ในห้องเย็นเยียบได้อย่างปกติ และสามารถสนทนากับผีแขวนคอหลานหลานได้อย่างราบรื่น
ฉินหมิงนั่งขัดสมาธิอยู่ทางซ้าย ส่วนผีแขวนคอหลานหลานนั่งชันเข่าอยู่ทางขวา
แท้จริงแล้วหลานหลานไม่อยากนั่งพื้นตรงข้ามกับฉินหมิงเลย
ถ้าทำได้ เธออยากจะไม่พบฉินหมิงไปตลอดชีวิต
แต่ปัญหาคือ การแขวนอยู่กลางอากาศอันตรายกว่า โดยเฉพาะเมื่อฉินหมิงนั่งอยู่บนพื้น
แค่หามุมที่เหมาะสมและเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ด้วยสายตาของฉินหมิง ก็จะมองเห็นทิวทัศน์ที่ไม่เหมือนเดิมได้
ผีแขวนคอหลานหลาน ตอนแรกยังไม่นึกถึงจุดนี้ จนกระทั่งเห็นฉินหมิงค่อย ๆ ขยับตัวไปมาบนพื้น ปรับเปลี่ยนตำแหน่งอยู่ตลอด จึงเข้าใจได้ทันที
แน่นอน ฉินหมิงก็ต้องจ่ายราคาอันแสนสาหัส โดนจับโยนไปมาอย่างกับกระสอบปุ๋ยอยู่นานเหมือนเดิม
ฉินหมิงไม่บ่นสักคำ เพราะอย่างที่เขาพูดเมื่อสักครู่ การเล่นเกมต้องมีกติกา
ทำผิดแล้วถูกลงโทษก็เป็นเรื่องธรรมดา ไม่มีอะไรให้เถียง
แน่นอน ในทางกลับกัน ถ้าทำถูกก็ต้องได้รับรางวัล
นี่คือตรรกะพื้นฐานของเกมแนวจีบสาว——การตอบสนองโดยตรงต่อการกระทำความรัก!
นั่งอยู่บนกระเบื้องเย็นเฉียบ ฉินหมิงขยับก้นอย่างไม่สบายตัว
เมื่อเห็นท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขา ผีแขวนคอหลานหลานที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็รีบเอื้อมมือไปกดชายกระโปรงแทบจะโดยสัญชาตญาณ
“แกจะทำอะไรอีก!”
“ท่าทางแกนี่มันหมายความว่าไง? แกรีบ ๆ โวยวายทำไม! อย่าทำให้ฉันดูเหมือนพวกมอมเมาสิ!”
“แกไม่ใช่หรือไง?”
“ใช่! แต่ฉันก็แค่ไม่ชอบเห็นแกมีปฏิกิริยาแบบนี้!”
ฉินหมิงยกแขนกอดอก สีหน้าไม่พอใจ
“เฮ้ มีเบาะให้ฉันหน่อยได้ไหม? กระเบื้องบ้านแกมันเย็นเกินไป”
“ไม่มี”
“ไม่มีเบาะเลย แล้วแกนอนที่ไหนล่ะ?”
“แขวนบนคาน”
“อ้อ ใช่ แกเป็นผีนี้หว่า… … เอางี้! ฆ่าฉันสิ!”
“อะไรนะ?”
“ฆ่าฉันสิ! นี่ไม่ใช่สิ่งที่แกถนัดที่สุดหรือไง? หรือว่าแกใจอ่อนล่ะ? เฮ้อ ความหล่อที่ไม่มีที่ให้วางของฉันนี้น่า——”
กร๊อบ!
เสียงกระดูกหักดังชัดเจน ร่างของฉินหมิงที่แลบลิ้นล้มลงกับพื้น
ผีแขวนคอหลานหลานที่ใช้เชือกรัดคอเขาจนตาย มองศพแล้วเบ้ตาใส่
“บ้า”
ภายในห้อง เวลาผ่านไปทีละวินาที
ผีแขวนคอหลานหลานที่นั่งอยู่บนพื้น รอคอยการฟื้นคืนชีพของฉินหมิงอย่างเงียบ ๆ แต่รอนานแค่ไหนก็ไม่เห็นเขาฟื้น
ทำให้นางขมวดคิ้ว สีหน้าเริ่มระแวง
หรือว่าเจ้าบ้านี่จะคิดว่ากระเบื้องเย็นเกินไป แล้วตัดสินใจเลิกจีบตัวเองเลย?
เป็นไปไม่ได้ง่าย ๆ แบบนี้สิ เขาเอาชนะง่ายขนาดนั้นเลยหรือ?
แค่ให้เขานั่งบนกระเบื้องสักพัก ก็ไล่เขาไปได้ แล้วที่ตัวเองต่อสู้กับเขาจนแทบเอาชีวิตไม่รอดก่อนหน้านี้มันเพื่ออะไร!
ในขณะที่ผีแขวนคอหลานหลานกำลังเริ่มสงสัยในชีวิตของตัวเอง คลื่นความว่างเปล่าที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้น
ห่างกันครึ่งชั่วโมง ฉินหมิงก็กลับมาอีกครั้ง
และครั้งนี้เขาถือสัมภาระเป้ใหญ่ถุงเล็กเต็มไปหมด
เมื่อเห็นภาพนี้ ผีแขวนคอหลานหลานก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง
ส่วนฉินหมิงที่ปรากฏตัวขึ้นมาก็ทุ่มห่อสัมภาระลงกับพื้นอย่างสุดแรง แล้วรีบแกะออกดู
“ดูสิ! ฟูก หมอนข้าง ผ้าห่ม เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน ตุ๊กตา หมอนรองคอ…”
“เดี๋ยวก่อน! แกเอาของพวกนี้เข้ามาทำไม!”
ฉินหมิงที่ถูกขัดจังหวะ เงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
“ฉันรู้มาตั้งนานแล้ว ว่าฉันสามารถเอาของในโลกจริงเข้ามาในห้องของแกได้ เหมือนปลอกคอเหล็กของฉันเมื่อก่อน”
เขาปูฟูก วางหมอนข้าง แล้วเริ่มจัดเตรียมที่นอนพักผ่อน
พร้อมกับพูดต่อไป
“ฉันเลยเอาของที่ไม่ได้ใช้เข้ามาด้วย อีกเดี๋ยวแกฆ่าฉันอีกสองครั้ง แล้วฉันจะพยายามเอาเตียงเข้ามาด้วย”
มองดูฉินหมิงที่ทำตัวสนิทสนมโดยไม่ขอความเห็นจากตนแม้แต่น้อย
ผีแขวนคอหลานหลานโกรธจนกำหมัดแน่น
แทบจะกัดฟันพูดออกมาคำหนึ่ง
“นี่คือบ้านของฉัน!”
“ฉันก็ไม่ได้บอกว่าเป็นบ้านของฉันนี่? แต่การจีบแกมันต้องเล่นยาว ฉันทำแบบนี้เพื่อป้องกันไว้ก่อน”
“แก!”
“อีกอย่าง บ้านแกก็ว่างเกินไป จะเพิ่มเฟอร์นิเจอร์เข้าไปสักหน่อยก็ดี ไม่ต้องขอบใจฉันก็ได้”
“ฉันต้องขอบใจแกงั้นเหรอ?”
“ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ต้องขอบใจ!”
ในฐานะคนโบราณ หลานหลานไม่สามารถเข้าใจ และยิ่งไม่สามารถยอมรับความกระตือรือร้นที่มากเกินไปของฉินหมิงได้อย่างชัดเจน
นางเป็นกุลสตรีที่มีตระกูล ได้แต่เก็บตัวอยู่แต่ในเรือน ไม่เคยออกนอกประตู ตลอดชีวิตแทบไม่เคยพบผู้ชายแปลกหน้าเลย
ตอนนี้กลับเห็นผู้ชายคนหนึ่งบุกเข้ามาในห้องนาง แล้วยังไม่พูดพล่ามทำเพลง รีบขนของเข้ามาในบ้านนาง
ผีแขวนคอหลานหลานสมองแทบจะหยุดทำงาน
ปฏิกิริยาแรกคือการฆ่าฉินหมิง แต่พอเงื้อมือขึ้นก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ วางมือลง
สายตาเย็นชามองไปที่ฉินหมิง เห็นเขานั่งอยู่บนผ้าห่ม พิงพนักโซฟา สวมหมอนรองคอ ท่าทางสบาย ๆ อย่างมีความสุข
ผีแขวนคอหลานหลานเม้มปากเล็กน้อย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“แกจะทำอะไรก็ตามใจ แต่ยังไงแกก็อยู่ได้ไม่กี่วันหรอก”
ฉินหมิงที่กำลังถือตุ๊กตาอยู่ในมือ คิดอยู่ว่าจะวางไว้ตรงไหนดี ได้ยินดังนั้นก็ชะงัก
หันไปมองผีแขวนคอหลานหลานอย่างระแวง
“แกพูดแบบนี้หมายความว่าไง? ฉันอยู่ได้ไม่กี่วันหมายความว่ายังไง?”
เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าตื่นตกใจของฉินหมิง ผีแขวนคอหลานหลานก็หัวเราะเบา ๆ รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
นางโน้มตัวเข้าไปใกล้โดยสัญชาตญาณ พยายามสร้างแรงกดดัน
แต่พอคิดถึงมือเปรตของไอ้หน้าหื่นนั่น ก็รีบหดหัวกลับทันที
“ก็หมายความตามนั้นแหละ แกคงไม่คิดว่าเกมนี้ของแกจะเป็นของดีอะไรหรอกนะ?”
มุมปากยกขึ้น เสียงของผีแขวนคอหลานหลานเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย
“ตอนที่แกเปิดเกม จิตวิญญาณของแกผูกพันกับนาง ชีวิตของแกก็เริ่มนับถอยหลังแล้ว”
“30 วัน แกมีเวลาแค่ 30 วันในการจีบผีผู้หญิงตัวหนึ่ง”
“ถ้าไม่สำเร็จภายใน 30 วัน จิตวิญญาณของแกก็จะถูกเกมกลืนกิน และนางก็จะไปหาโฮสต์คนต่อไป”
ดวงตาหยีเป็นเสี้ยวพระจันทร์ เอียงหัวเล็กน้อยดูขี้เล่น
แต่คำพูดที่ออกจากปากของผีแขวนคอหลานหลานกลับสิ้นหวังจนน่าขนลุก
“แกรู้ไหม ก่อนหน้าแกมีมนุษย์กี่คนที่ได้นางไป? 43,157 คนนะ!”
“งั้นลองเดาสิว่าในสี่หมื่นกว่าคนนั้น มีกี่คนที่ผ่านการทดสอบของนางได้?”
“คำตอบคือ 0! ไม่มีใครผ่านได้! ทุกคนตายหมด!”
ในที่สุดก็ทนไม่ไหว จ้องหน้าไปที่ฉินหมิง รอยยิ้มบนใบหน้าของผีแขวนคอหลานหลานบิดเบี้ยวอย่างน่าสยดสยอง
“แอปเจ้านี่ มันสามารถทำให้โฮสต์กลับมามีความเป็นมนุษย์อีกครั้ง ได้รับความรู้สึกและการสัมผัส”
“แต่ผีก็คือผี ต่อให้กลับมามีความเป็นมนุษย์บางส่วน เราก็ยังไม่ใช่มนุษย์”
“ในมนุษย์ก่อนหน้านี้ มีคนที่ดีใจจนคลั่งไคล้คิดว่านี่คือของวิเศษ มีคนพยายามใช้มันควบคุมผีร้ายยึดครองโลก และมีคนที่เต็มไปด้วยความเมตตา หวังจะปลดปล่อยความผูกพันของเรา แต่พวกเขาก็ตายหมด”
“เมื่อเวลาใกล้เข้ามา ชีวิตใกล้จะจบลง ทุกคนจะค่อย ๆ ตกอยู่ในความหวาดกลัวและสิ้นหวัง จนกระทั่งบ้าคลั่งในที่สุด”
“พวกเขาเริ่มบุกเข้าไปในอาณาจักรผีอย่างมั่วซั่ว หวังจะหาผีผู้หญิงที่จีบได้เร็ว ๆ”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ! แต่ก็ตายหมด! ไม่มีใครรอด! ไม่มีใครสำเร็จ!”
“เพราะพวกเขาไม่รู้เลยว่าธรรมชาติที่แท้จริงของเราคืออะไร! ผี——มันไม่สามารถจีบได้! ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
พูดถึงตอนสุดท้าย ผีแขวนคอหลานหลานเริ่มแหงนหน้าหัวเราะ เสียงหัวเราะแหลมสูงอย่างบ้าคลั่ง
นางแทบจะรอไม่ไหวที่จะเห็นสีหน้าสิ้นหวังและเจ็บปวดของฉินหมิงเมื่อรู้ความจริง
แต่หัวเราะไปหัวเราะมา รอยยิ้มบนใบหน้านางก็แข็งทื่อกะทันหัน
เพราะนางไม่ได้เห็นความสิ้นหวังบนใบหน้าของฉินหมิงแม้แต่น้อย
ตรงกันข้าม ตอนนี้ฉินหมิงมีสีหน้าล่องลอย แอบมองนางเอียง ๆ สายตากลับดูเหมือนคนรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
ผีแขวนคอหลานหลานงงไปชั่วครู่
แต่ไม่นานก็เข้าใจสาเหตุ
เพราะบนขาของนาง ในตอนนี้ มีสัมผัสพิเศษที่อบอุ่นแผ่ออกมา
“เอามือเปรตของแก! ออกจากขาฉันเดี๋ยวนี้!!!”
กร๊อบ!
ฉินหมิง——ตายอีกแล้ว!