ฟ้าสางเพียงเล็กน้อย เฟิงจื่ออี๋ก็ลุกจากเตียง ท่าทางระมัดระวัง ไม่ได้รบกวนน้องสาวที่หลับอยู่บนเตียงอีกฝั่งแม้แต่น้อย
พ่อของเฟิงจื่ออี๋เป็นทหาร เสียชีวิตในสนามรบตอนเธออายุได้สองขวบ แม่ของเธอแต่งงานใหม่ ย้ายไปอยู่ที่อำเภอ
เธอเติบโตอยู่กับปู่ย่าตายายในชนบท เรียนจบมัธยมต้น ก็ช่วยปู่ย่าทำนาในชนบท
สองปีก่อน ปู่จากไป สองเดือนก่อน ย่าก็จากไปอีกคน แม่ไม่สบายใจที่จะให้เธออยู่ตามลำพังในชนบท จึงรับเธอมาอยู่ที่อำเภอด้วย
เธอมาอยู่ที่อำเภอได้ครึ่งเดือนแล้ว ยังหางานไม่ได้ ว่างๆ ก็ช่วยทำกับข้าว ซักผ้า ทำความสะอาดบ้านให้ครอบครัว
หลิวจวี่ผิง แม่ของเธอ แต่งงานใหม่เข้าตระกูลหยวน ให้กำเนิดฝาแฝด ชื่อ หยวนจือถง น้องสาว และหยวนจือโจว น้องชาย
พวกเขาอยู่ชั้นมัธยมปลายปีหนึ่ง ผลการเรียนไม่ได้เด่นมาก ไม่ได้แย่ แต่ถ้าปล่อยปละละเลยก็จะตามไม่ทัน พวกเขามีความกดดัน ผู้ใหญ่ต่างก็ดูแลเอาใจใส่
ก่อนที่เฟิงจื่ออี๋จะมา หลิวจวี่ผิงต้องทำงานตอนกลางวัน เช้าเย็นต้องทำกับข้าวให้ลูกๆ จะรู้ได้ว่าลำบากแค่ไหน แต่เพื่อลูกๆ เธอคิดว่าความเหนื่อยทั้งหมดคุ้มค่า
หลังจากเฟิงจื่ออี๋มา เธอรับงานบ้านทั้งหมดไป หลิวจวี่ผิงก็สบายขึ้นมาก
น้องชายน้องสาวกำลังอยู่ในช่วงวัยเจริญเติบโต ใช้พลังงานมาก ข้าวต้มกับกับข้าวจานเล็กๆ ทำให้หิวง่าย ทั้งคู่ชอบกินแพนเค้กไข่ที่เธอทำ เธอต้มข้าวต้มในหม้อ แล้วก็เริ่มทำแพนเค้กไข่
ปี 88 แล้ว ไข่ไม่ใช่ของหายาก ตลาดข้างนอกก็มีขาย แต่ครอบครัวหยวนมีลูกหลายคน ภาระหนัก ต่อให้หยวนเจียนเช่อกับแม่มีงานทำ การจะทานไข่วันละฟองต่อคนคงไม่จริง แต่การต้มไข่คน หรือผัดไข่กับกระเทียมต้นก็ยังพอเป็นไปได้
ไข่พวกนี้เป็นไข่ที่เธอนำมาจากบ้านตอนที่มาครั้งแรก เธอมาที่อำเภอ ถ้าเก็บไว้ที่บ้านจะเสีย จึงนำแป้งสาลีกับไข่ที่เหลือมาด้วย ไม่มากเท่าไหร่ มาครึ่งเดือนก็ใกล้หมดแล้ว ข้าวสาลีในทุ่งนาที่บ้านยังไม่ได้ฤดูเก็บ ต่อไปอีกสักพัก ถ้าหางานไม่ได้ ก็ยังต้องพึ่งพาแม่เลี้ยง
แพนเค้กไข่เสร็จ ข้าวต้มก็สุกแล้ว เธอผัดผัดมันฝรั่งเปรี้ยวเผ็ดอีกจาน นี่ก็เป็นเมนูโปรดของน้องชายน้องสาว
หลิวจวี่ผิงตื่นนอน เห็นอาหารเช้าบนโต๊ะ พูดด้วยน้ำเสียงตำหนิเล็กน้อย: "เธอก็ตามใจพวกมันสิ"
จะเป็นแบบนี้ทุกมื้อได้ยังไง?
เฟิงจื่ออี๋ยิ้มแล้วพูด: "พวกเขาชอบกิน"
ตอนที่เธอเพิ่งมาถึงอำเภอ เธอสังเกตเห็นว่าพอพวกเขากลับจากโรงเรียนก็จะรีบไปตักน้ำร้อนดื่ม ไม่ต้องถามก็รู้ว่าอาหารที่บ้านไม่มีน้ำมัน พวกเขากำลังอยู่ในช่วงโต หิวเร็ว แล้วก็ไม่มีขนมรองท้อง ทำได้แค่ดื่มน้ำร้อน
เธอจึงคิดจะทำอาหารที่พวกเขาชอบ ให้พวกเขากินอิ่มๆ
"ที่พวกเขาชอบมีเยอะแยะ จะตามใจได้หมดหรือไง?"
หลิวจวี่ผิงเหลือบมองเธอ เด็กคนนี้จริงใจเกินไป ครอบครัวนี้ไม่ได้มีแค่พวกเราสองคน ยังมีคนอื่นอีก
มองเสื้อนอกตัวเก่าของเธอ พูดด้วยความไม่เห็นด้วย: "ทำเสื้อตัวใหม่ให้ ทำไมไม่ใส่ล่ะ? ทำเสื้อผ้าใหม่แล้ว ควรใส่ก็ใส่สิ"
"ใส่ตอนออกไปข้างนอก อยู่บ้านทำงานบ้านใส่แล้วจะเปื้อน" เฟิงจื่ออี๋ยิ้มแล้วพูด
กำลังพูดอยู่ หยวนจือถงก็หาวแล้วออกมา เห็นอาหารเช้าบนโต๊ะ พูดอย่างดีใจ: "เป็นของที่ฉันชอบกินทั้งหมดเลย"
พูดจบก็กอดพี่สาว เอาแก้มแนบกับไหล่พี่สาว: "พี่สาวฉันดีที่สุด!"
หลิวจวี่ผิงยิ้มมองลูกสาวทั้งสองที่สนิทกัน สักพักก็ตบไหล่ลูกสาวคนเล็ก: "รีบไปล้างหน้าแปรงฟันกินข้าวเช้าได้แล้ว เดี๋ยวจะไปโรงเรียนสาย ฉันไปดูจือโจวหน่อย ยังไม่ตื่นอีก"
กำลังพูดอยู่ หยวนจือโจวก็ออกมาจากห้อง
เขาทำท่าเดียวกับน้องสาว มองไปที่โต๊ะอาหารก่อน เห็นเป็นของที่ตัวเองชอบ ก็ดีใจจะเข้าไปกอดพี่สาว
หยวนจือถงผลักเขาออกไป: "ไอ้หนูไปไกลๆ หน่อย พี่สาวเป็นของฉัน"
หยวนจือโจวกลอกตา พวกเขาเป็นฝาแฝด พี่สาวเป็นของเธอ แล้วไม่ใช่ของเขาหรือไง?
หัวเราะเล่นกันสักพัก พี่น้องก็ไปล้างหน้าแปรงฟัน
พวกเขาล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ พ่อเลี้ยงหยวนเจียนเช่อ กับพี่สาวต่างพ่อหยวนเจียหนิงก็ออกจากห้องของตัวเองมา
ทุกคนล้างหน้าเสร็จ ครอบครัวก็นั่งกินข้าวที่โต๊ะ
หยวนเจียหนิงเห็นอาหารเช้าบนโต๊ะ หน้านิ่วพูด: "ใครทำอาหารเช้าเนี่ย ทำไมเป็นข้าวต้มแพนเค้กไข่อีกแล้ว? ฉันบอกแล้วไงว่าอาหารเช้าฉันจะกินนมถั่วเหลืองกับปาท่องโก๋"
ได้ยินคำพูดนี้ หยวนเจียนเช่อขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
เฟิงจื่ออี๋เงยหน้ามองเธอ: "ในบ้านนี้ ใครเป็นคนที่เธอจ้างมาทำกับข้าวให้? ต้องซื้ออาหารเช้าให้เธอด้วยหรือไง?"
หยวนเจียหนิงเบิกตากว้าง: "เธอ..."
เฟิงจื่ออี๋พูดต่อ: "อายุสิบแปดแล้ว ทำงานแล้ว อยากกินอะไร ไปซื้อเองไม่ได้เหรอ?"
หยวนจือถงพูดแทรกข้างๆ: "ใช่สิ อยากกินก็ไปซื้อเองสิ นี่เป็นอาหารเช้าที่พี่สาวฉันทำเพื่อฉัน กับจือโจว และแม่ของฉัน ต่อให้พ่อฉันยังได้กินตามบุญตามกรรม มีกินก็ดีแล้ว ยังจะมาหยิบจับอีก พี่สาวฉันสงสารพวกเรา แต่ไม่ได้มีหน้าที่ต้องมารับใช้เธอ"
เฟิงจื่ออี๋กินข้าวเช้าต่อ เช้าวานนี้ หยวนเจียหนิงบอกเธอว่า เธอจะกินนมถั่วเหลืองกับปาท่องโก๋
เธอได้ยินคำพูดนี้ แต่เธอไม่อยากทำตามที่เธอขอ
ตั้งแต่เธอมาถึงอำเภอ หยวนเจียหนิงก็ชอบจับผิดเธอ เกลียดเธอ ชอบหาเรื่องอยู่เรื่อย เธอไม่อยากสนใจเธอ
หยวนเจียหนิงสีหน้าไม่ดี: "หยวนจือถง เธอเป็นพี่สาวเธอ ฉันก็เป็นพี่สาวเธอเหมือนกัน เธอลำเอียงเกินไปแล้วนะ!"
พูดมาถึงตรงนี้ เธอก็มองไปที่ผู้ใหญ่สองคน: "พ่อ หลิวอาสน เขาก็ไม่ว่ากล่าวเธอบ้างเลย"
หลิวจวี่ผิงไม่พูดอะไร
หยวนเจียนเช่อยังไม่ทันได้พูด หยวนจือโจวที่อยู่ข้างๆ วางแพนเค้กไข่ลง แล้วก็พูดไม่หยุด: "พี่สาวกับพี่สาวก็ไม่เหมือนกัน พี่สาวฉันสวย ใจดี และอ่อนโยน ไม่เคยพูดจาเสียงดังกับพวกเรา คิดถึงฉันกับจือถงไปหมด"
"ส่วนพี่สาวคนโต เธอคิดถึงแต่ตัวเอง มีของดีอะไรในบ้าน ก็มาแย่งกับพวกเรา พวกเราไม่ได้โง่ ใครดีกับเรา เรารู้ดีอยู่แก่ใจ ยิ่งไปกว่านั้น พี่สาวฉันเหนื่อยทำอาหารเช้าให้พวกเรา เธอยังมานั่งจับผิดอีก"
พูดจบ เขาก็ไม่สนใจปฏิกิริยาของทุกคน มือซ้ายสะพายกระเป๋า มือขวาถือแพนเค้กไข่ กินไปเดินออกไป พลางตะโกน: "หยวนจือถง อย่าชักช้า รีบไปเถอะ"
หยวนเจียหนิงหน้านิ่วคิ้วขมวด
หยวนจือถงรีบกินแพนเค้กไข่ในปากให้หมด เช็ดปากแบบลวกๆ: "ลงไปรอฉันข้างล่างก่อน เดี๋ยวมา"
เฟิงจื่ออี๋ยืนขึ้น: "เดี๋ยวก่อน"
พูดจบเธอก็วิ่งเข้าไปในครัว หยิบกล่องข้าวออกมา ยื่นให้น้องชาย
หยวนจือโจวรับมา: "พี่สาว นี่อะไร?"
เฟิงจื่ออี๋ยิ้ม: "ฉันทอดแพนเค้กไข่เพิ่มอีกสองแผ่น พวกเธอกำลังโต หิวง่าย ตอนสายๆ หิวก็กินแพนเค้กไข่ ตอนนี้อากาศไม่หนาวมาก ต้มน้ำร้อนมากินกับแพนเค้กไข่ จะได้รองท้อง"
หยวนจือโจวเงยหน้ามอง เห็นเสื้อผ้าที่มีรอยปะบนตัวเธอ กับใบหน้าที่ผอมบาง เธอเองก็ผอมแห้ง แต่ยังคิดถึงพวกเขาอีก เขารู้สึกตื้นตันใจมาก แต่ก็ยังรับกล่องข้าวมาด้วยรอยยิ้ม: "พวกเราได้พี่สาว คนดีอย่างนี้ก็ถือว่ามีวาสนาแล้ว"
หลิวจวี่ผิงยิ้ม: "ก็มีแต่พี่สาวเธอที่มีน้ำใจแบบนี้ ไปโรงเรียนเร็วเข้าเถอะ"
หยวนเจียนเช่อที่อยู่ข้างๆ มองดูตลอด ก็รู้สึกตื้นตันใจไม่น้อย ไม่แปลกใจที่จือโจวกับจือถงชอบเฟิงจื่ออี๋เป็นพี่สาว ใครได้รับการดูแลเอาใจใส่แบบนี้ หัวใจไม่ละลายบ้าง? เหลือบมองลูกสาวคนโตที่นั่งหน้าบึ้งตึงอยู่ตรงนั้น รู้สึกผิดหวังจนไม่อยากจะพูด
หลังสองคนนั้นไป หลิวจวี่ผิงมองหยวนเจียหนิง พูดว่า: "เจียหนิงเอ๊ย ชอบกินปาท่องโก๋กับนมถั่วเหลืองใช่ไหม?"
หยวนเจียหนิงเม้มปาก ไม่พูดอะไร
หลิวจวี่ผิงยิ้ม: "อยากกินอะไร ควรไปบอกพ่อเธอ ให้เขาตื่นแต่เช้ามาซื้อให้เธอ เธอเป็นลูกสาวแท้ๆ ของเขา ในบ้านนี้ เธอต้องการอะไร ควรไปหาเขา"
สำหรับเธอที่เป็นแม่เลี้ยง ดูแลเธอมาจนอายุสิบแปด ก็นับว่าเพียงพอแล้ว
หยวนเจียนเช่อ: "..."
ใบหน้าของหยวนเจียหนิงแข็งทื่อ
เธอไม่พูดอะไร หลิวจวี่ผิงก็ไม่ได้ใส่ใจ พูดต่อ: "จื่ออี๋ไม่ได้โตมาในตระกูลหยวน เธอมาที่อำเภอ ช่วยทำงานบ้านทำอาหารเช้าทุกวันนั่นเป็นเพราะสงสารฉัน เธอไม่มีหน้าที่ต้องทำอะไรให้ครอบครัวนี้ คำพูดนี้ฟังเข้าใจไหม?"
หยวนเจียหนิงก้มหน้า ไม่พูด
หลิวจวี่ผิงถามต่อ: "เจียหนิง คำพูดนี้ฟังเข้าใจไหม?"
หยวนเจียหนิงเม้มปากแน่น
หลิวจวี่ผิงยังคงยิ้ม: "ไม่เข้าใจเหรอ? ตามหลักไม่น่าเป็นไปได้ เธอจบอาชีวะ..."
หยวนเจียหนิงเงยหน้าขึ้นทันที: "ฉันฟังเข้าใจแล้ว ก็รู้แล้ว ใช่ ฉันจบอาชีวะ ไม่ได้จบแค่มัธยมต้น ฉันฟังภาษาคนรู้เรื่อง ไม่ต้องคอยย้ำให้ฟัง"
หลิวจวี่ผิงพยักหน้า: "ฉันก็เพื่อความสามัคคีในครอบครัว ครอบครัวเราสภาพพิเศษ ปล่อยให้เพื่อนบ้านเห็นเป็นเรื่องขำไม่ได้ หวังว่าเจียหนิงจะเข้าใจ"
พูดจบก็มองลูกสาว: "จื่ออี๋ รีบนั่งกินข้าวเถอะ เดี๋ยวเย็น"
เฟิงจื่ออี๋: "ค่ะ"
หยวนเจียนเช่อถอนหายใจ หลิวจวี่ผิงไม่ได้ปฏิบัติไม่ดีกับลูกสองคนที่เขามีกับอดีตภรรยา หลายครั้งเธอพูดง่ายมาก ไม่ได้ใส่ใจกับอารมณ์ฉุนเฉียวเล็กๆ น้อยๆ ของเจียหนิงเป็นครั้งคราว โดยมีเงื่อนไขว่าเธอต้องไม่ไปยุ่งกับลูกๆ ที่เธอให้กำเนิด ไม่อย่างนั้นเธอจะจัดการจนเจียหนิงพูดไม่ออกแน่นอน
ตอนนี้หลิวจวี่ผิงไม่มีแรงไปสนใจความคิดของพ่อลูกคู่นั้น กินข้าวเช้าไปเรื่อยๆ เห็นลูกสาวกินเสร็จ เธอก็วางชามตะเกียบ ยืนขึ้นพูด: "เหลียวหยวน ล้างจานหน่อย ฉันกับจื่ออี๋ออกไปข้างนอกมีธุระนิดหน่อย"
หยวนเจียนเช่อมองเธอ: "วันนี้เธอไม่ไปทำงานเหรอ?"
หลิวจวี่ผิงยิ้ม: "สลับเวรกับคนอื่นไว้แล้ว"
พูดจบก็มองลูกสาว: "รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็ว"
เฟิงจื่ออี๋กลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ใส่เสื้อผ้าใหม่ที่แม่เพิ่งทำให้ สักพักก็เปลี่ยนเป็นรองเท้าผ้าใบที่ย่าทำให้ตอนยังมีชีวิตอยู่ เธอลูบดอกไม้ที่ปักบนรองเท้า ความอาลัยอาวรณ์วาบผ่านในแววตา
เมื่อเธอออกมา หลิวจวี่ผิงมองลูกสาวที่ยืนสง่างาม พูดอย่างพอใจ: "ดีมาก ผู้หญิงควรแต่งตัวให้สวยๆ แบบนี้"
เฟิงจื่ออี๋ยิ้ม