โจวเจ๋อใช้สองมือทุบตะกุยมือใหญ่ที่บีบคอตัวเองอย่างสุดแรง
แต่มือใหญ่นั้นกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ราวกับคีมไฮดรอลิก!
ใบหน้าแดงก่ำเพราะขาดอากาศหายใจของเขา นอกจากเต็มไปด้วยความหวาดกลัวแล้ว ยังมีความสับสนงุนงง...
ทำไม... ทำไมฉู่หยวนถึงกล้าฆ่าคน!?
เขามีอนาคตที่สดใสรออยู่แท้ๆ เพียงเพราะตัวเองไปหาเรื่องเขาเมื่อไม่กี่วันก่อน ถึงกับไม่สนใจอะไรทั้งนั้นเลยหรือ?
สถานะของโจวเจ๋อต่ำต้อยเกินไป ยังไม่รู้ข่าวว่าหลี่เฉินตายแล้ว
ดังนั้นตอนนี้เขาจึงรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง
แต่ไม่ว่าเขาจะคิดอย่างไร ก็ไม่มีประโยชน์ต่อสถานการณ์ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย
ในห้องด้านใน แม่ของโจวเจ๋อก็ถูกปลุกให้ตื่น นางวิ่งออกมาทั้งชุดนอน เหลือบมองเห็นสามีที่นอนแน่นิ่งไร้เสียงหายใจอยู่บนพื้นปราดเดียว
และลูกชายที่ใกล้จะถูกเจ้าสัตว์เดรัจฉานนั่นบีบคอตาย...
นางกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก แล้วก็ทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง
"แม่... หนีเร็ว..." โจวเจ๋อเบียดเสียงออกจากลำคออย่างยากเย็นสามคำ แต่เสียงกลับเบาหวิวดั่งยุงริ้น ถูกกลบด้วยเสียงกรีดร้องแหลมคมของหญิงสาวจนมิด
ระหว่างที่โจวเจ๋อกำลังสิ้นหวังอย่างที่สุด ลำแสงเย็นเยียบคมกริบสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจากนอกประตู จ้วงแทงตรงไปยังกลางหลังของฉู่หยวน!
โจวเจ๋อเห็นสีหน้าไร้อารมณ์ของฉู่หยวนพลันไหววูบ ทว่ากลับเหวี่ยงเขาลงบนพื้น มือปรากฏกริชขึ้นเล่มหนึ่งตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ฟาดฟันกลับหลังมือ!