ท่าทางการเล็งปืนของเซี่ยอี้มั่นคงก็จริง แต่จังหวะเปลี่ยนแม็กกาซีนกลับเห็นได้ชัดว่ายังติดขัด เหมือนมีพื้นฐานอยู่บ้างแต่ยังไม่ชำนาญ
“จริงสิ อิกอร์ ทำไมนายถึงให้บรู๊สเป็นคนตั้งกฎขึ้นมาเอง งานแบบนี้ปกตินายในฐานะหัวหน้าหน่วยเป็นคนจัดการไม่ใช่เหรอ”
อิกอร์ดึงบุหรี่ออกจากปาก เหลือบมองวาโลญาที่อยู่ข้าง ๆ แล้วมองไปทางเซี่ยอี้ ก่อนจะเอ่ยว่า “เพราะฉันอยากให้เขาเป็นรองหัวหน้าหน่วย”
วาโลญาเลิกคิ้ว “เขาเพิ่งมาได้กี่วันเอง นายก็จะให้เป็นรองหัวหน้าหน่วยแล้วเหรอ”
“จะมาได้กี่วันไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือเขามีฝีมือ”
ก็จริง คราวนี้วาโลญาไม่ได้โต้แย้ง เพราะเขาเห็นฝีมือของเซี่ยอี้กับตาตัวเอง แถมยังได้ยินอิกอร์บอกว่าเซี่ยอี้เคยยิงโดรนตกด้วย
ถ้าเป็นเขา เขาก็คงให้เซี่ยอี้เป็นรองหัวหน้าหน่วยเหมือนกัน ต่อให้ตัวเองถอยลงมาแล้วให้เซี่ยอี้เป็นหัวหน้าหน่วยแทนก็ยังได้
เพราะการมีเซี่ยอี้อยู่จะช่วยเพิ่มโอกาสรอดของหน่วยพวกเขาได้อย่างมาก
เมื่อเทียบกันแล้ว ตำแหน่งหัวหน้าหน่วยที่เป็นเพียงชื่อเสียงลอย ๆ จะสำคัญอะไรนักหนา
การมีชีวิตรอดต่างหากที่สำคัญ
ตอนนั้นเอง เซี่ยอี้ก็ตั้งกฎให้ทหารใหม่เสร็จแล้ว เขาหันกลับมาเดินหาอิกอร์
“เป็นยังไงบ้าง”
“ไม่เลว” อิกอร์พยักหน้าอย่างพอใจ
จากนั้นเขาก็ทำตามแบบอย่างของเซี่ยอี้ กล่าวเตือนทหารใหม่ทั้งสี่คนเช่นกัน
ไม่นาน รถก็มาถึง
ตอนขามามีกันแค่แปดคน แต่ตอนกลับมีมากกว่ายี่สิบคน รถสามล้อแค่สองคันจะบรรทุกไหวได้ยังไง