โดมาเรียกลูกเรือสองคนลงมาจากเรือ
หลังจากตรวจนับกันอยู่พักหนึ่ง เอเคชุดนี้มีทั้งหมดเจ็ดสิบแปดกระบอก กระบอกละ 150 ดอลลาร์ รวมเป็นเงิน 11,700 ดอลลาร์
จังหวะที่โดมากำลังจะโอนเงินให้ เซี่ยอี้ก็ห้ามเขาไว้
“มีเงินสดไหม? ค่าปืนชุดนี้จ่ายเป็นเงินสดเถอะ”
คราวนี้ที่ไปโมกาดิชู พวกเขาไม่ได้พกเงินออกมาสักแดง อย่างที่ว่า เงินขาดมือก็ทำให้วีรบุรุษจนปัญญา ออกไปข้างนอกทั้งที พกเงินสดติดตัวไว้สักหน่อยย่อมดีกว่า
โดมาไม่ได้ถามอะไร เขากลับไปที่เรือขนส่ง ไม่ถึงสองนาที พอกลับมาอีกครั้ง ในมือก็มีถุงใบเล็กสีดำเพิ่มขึ้นมา
เขายื่นถุงใบนั้นให้เซี่ยอี้
“หนึ่งหมื่นสองพัน ส่วนที่เกินมาอีกสามร้อยถือว่าผมเลี้ยงน้ำพวกพี่น้อง”
เซี่ยอี้ไม่ได้ปฏิเสธ เขารับถุงผ้าใบมาชั่งน้ำหนักดู แล้วโยนเข้าไปในรถทันที
“ขอบคุณ” เซี่ยอี้พูดพลางกางแขนออก
ทั้งสองกอดกันครั้งหนึ่ง
ไม่มีการพูดจาเกรงใจกันต่อ เซี่ยอี้ผงกคางให้โดมา “ไว้ติดต่อกัน”
“ได้ แต่หวังว่าถึงตอนนั้นนายจะยังมีชีวิตอยู่นะ” โดมาตอบกลับมาอย่างกึ่งล้อเล่น
เซี่ยอี้หันไปเปิดประตูฮัมวี นั่งลงบนเบาะข้างคนขับ แล้วหัวเราะลั่น “หมอดูบอกว่าผมจะอายุยืนถึงร้อยปี!”
......
ถนนที่มุ่งหน้าไปโมกาดิชูดีกว่าตอนขามาอย่างเห็นได้ชัด
มีถนนคอนกรีตอยู่ด้วย
แต่ส่วนใหญ่สร้างเสร็จเพียงครึ่งเดียว พอขับพ้นช่วงนั้นไปก็ยังเป็นถนนดินเหมือนเดิม
หลี่ตงชิง อาหยาง และไอค์นั่งรถของเซี่ยอี้