แม้จะเคยคิดไว้แล้วว่าโมกาดิชูคงวุ่นวาย แต่ไม่คิดว่าจะวุ่นวายขนาดนี้ คนของพรรคเยาวชนนี่บ้าดีเดือดจริง ๆ ถึงกับกล้าโจมตีทั้งอาคารรัฐบาลกับสถานีตำรวจ
“พวกเราต้องถูกตรวจไหม” เซี่ยอี้ชี้ไปยังขบวนรถของตัวเอง
นายทหารส่ายหน้า “พวกคุณไม่ต้อง”
“อ้อ รถกระบะสี่คันนั่นก็ของพวกเรา” เซี่ยอี้ชี้ไปด้านหลัง
นายทหารพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้
เขาโบกมือไปทางด้านหลัง ส่งสัญญาณให้ปล่อยผ่าน
เครื่องกีดขวางถูกเลื่อนออก เปิดเป็นช่องแคบ ๆ
“ขอบคุณ!” เซี่ยอี้พูด
นายทหารพยักหน้า
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะบุหรี่มวนเมื่อครู่ได้ผลหรือเปล่า ตอนอาหยางกำลังจะเหยียบคันเร่ง นายทหารก็มีน้ำใจเตือนขึ้นมาประโยคหนึ่ง
“ถนนใหญ่คงไม่ค่อยปลอดภัย ถนนเล็กปลอดภัยกว่า”
“ถนนเล็กไปทางไหน”
“ตรงไปสองกิโลเมตร ข้างหน้าจะมีทางแยกสองทาง ไปทางขวา”
“ขอบคุณ!” เซี่ยอี้ยกมือทักนายทหาร
อาหยางเหยียบคันเร่ง ฮัมวีค่อย ๆ แล่นผ่านเครื่องกีดขวาง
รถคันหลังทยอยตามมาเป็นลำดับ
เมื่อผ่านเครื่องกีดขวางนี้ไป พวกเขาก็นับว่าเข้าสู่เขตปกครองของโมกาดิชูอย่างเป็นทางการ
ขับไปข้างหน้าเจ็ดแปดนาที ก็พบทางแยกสองทางดังที่นายทหารคนนั้นบอกไว้
“ไปทางขวา” เซี่ยอี้พูด
อาหยางหมุนพวงมาลัย ฮัมวีเลี้ยวเข้าสู่ถนนเล็กทางขวา
แม้จะเรียกว่าถนนเล็ก แต่ความจริงกว้างขวางมาก
ที่เรียกว่าถนนเล็กก็เพราะเป็นถนนดิน ส่วนถนนใหญ่เป็นถนนคอนกรีต
ช่วงทางต่อจากนั้นราบรื่นไร้สิ่งกีดขวาง ไม่พบเหตุไม่คาดฝันอะไร