ในเวลาเดียวกัน ฝั่งตรงข้ามก็สังเกตเห็นความผิดปกติทางนี้เช่นกัน
เมื่อเห็นเงาร่างที่อยู่กลางสนาม ทุกคนต่างชะงักงัน
หลังจากฝ่ายนี้โต้กลับได้สำเร็จ ฝั่งรถรบทหารราบที่อยู่นอกสนามเพลาะก็ดูเหมือนจะรู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติ พวกมันเร่งเครื่องแล้วเผ่นหนีไปอย่างหางจุกตูด
ใช่แล้ว พวกมันหนีไปจริง ๆ
ในเมื่อทหารราบตายหมดแล้ว พวกมันจะอยู่ที่นี่ต่อไปทำไม?
จะขับรถลงไปในสนามเพลาะเพื่อสู้ต่อหรือไง?
อีกด้านหนึ่ง อิกอร์กับพวกพุ่งมาจากทางเพลาะเชื่อมต่อ
เหตุการณ์เมื่อครู่เขาเห็นชัดเต็มสองตา ตั้งแต่เกิดระเบิดจนถึงตอนที่เซี่ยอี้กระโดดลงไปในสนามเพลาะ ทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงสิบวินาที
เพียงสิบวินาที เซี่ยอี้ก็จัดการคนไปเกือบยี่สิบคน
แม้ว่าศัตรูส่วนใหญ่จะถูกจัดการด้วยระเบิดมือ แต่นั่นก็เป็นผลงานที่เห็นกันอยู่ชัด ๆ
เซี่ยอี้รับคำชมจากคนรอบข้างอย่างเป็นธรรมชาติ
ก็ศพที่กองอยู่รอบตัวล้วนเป็นผลงานจริง ๆ ทั้งนั้น แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกว่าตัวเองเจ๋งมาก แล้วนับประสาอะไรกับพวกเขา
ตอนนั้นเอง ทหารคนหนึ่งจากหมวดสิบอ้ำอึ้งอยู่นาน ก่อนจะเค้นคำพูดออกมาประโยคหนึ่ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตกตะลึงและความตื่นเต้นปะปนกัน
เซี่ยอี้ยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันขาวสะอาด “ผมเป็นคน”
“เป็นคนที่โชคดีน่ะ”
ทหารรอบข้างมองหน้ากัน บางคนอดหัวเราะไม่ได้ ส่วนบางคนยังคงจ้องศพเหล่านั้นอย่างเหม่อลอย
“จริงสิ แล้วพวกนั้นจะเอายังไง?”
เสียงของเซี่ยอี้ไม่ดังนัก แต่กลับทำให้อากาศในสนามเพลาะนิ่งค้างไปชั่วขณะ
ทุกคนมองตามทิศทางที่เขาเชิดคางไปยังทหารหมีดำหลายคนซึ่งนอนร้องครวญครางอยู่บนพื้น