ฮาร์คอฟ
“หัวหน้าอิกอร์ นี่มันอะไรกันครับ?”
เซี่ยอี้หันไปมองอิกอร์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พลางพึมพำไม่หยุดว่าได้รวยแล้ว
เมื่อได้ยินเสียงเซี่ยอี้ อิกอร์ก็ละสายตากลับมา ก่อนจะฉีกยิ้มให้เขา
“ชอบนาฬิกาเรือนไหนก็หยิบไปเองเลย จะใส่ก็ได้ จะขายก็ได้ ตามใจนาย”
“แบบนี้จะดีหรือครับ” เซี่ยอี้ยังคงเกรงใจอยู่บ้าง “ของพวกนี้เป็นของที่ยึดมาได้ ไม่ต้องส่งมอบหรือครับ?”
“ส่งมอบบ้าอะไร!” อิกอร์ อังเดร และมิฮาชีถ่มน้ำลายพร้อมกัน
“พวกเรามาเป็นทหารเพื่ออะไร ก็เพื่อเงินไม่ใช่หรือไง บรู๊ส ฟังให้ดีนะ สงครามนี้ใครเป็นคนสู้? ใครเป็นคนเอาตัวรับกระสุน? ใครเป็นคนเอาชีวิตเข้าแลก? พวกที่นั่งทำงานอยู่ข้างบนนั่นอยู่ห่างจากแนวหน้าตั้งแปดสิบกิโลเมตร หลบอยู่ในบังเกอร์จิบชาร้อน แล้วมีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้พวกเราส่งของที่แลกมาด้วยชีวิตให้พวกมัน?”
อิกอร์พูดเสียงดังลั่น ส่วนอังเดรกับมิฮาชีหัวเราะคิกคักอยู่ข้าง ๆ
“บรู๊ส วางใจเถอะ ไม่ใช่ว่าพวกเราจะไม่ส่งอะไรขึ้นไปเลย เห็นกองขยะนั่นไหม?”
อังเดรยิ้มพลางเขี่ยกองปืนไรเฟิลข้างเท้าเบา ๆ “นี่ต่างหากคือของที่พวกเราจะส่งมอบ”
เซี่ยอี้ยังมึนงงอยู่บ้าง แต่เมื่อมองกองปืนข้างเท้าอังเดร เขาก็พอจะเข้าใจแล้วว่าปืนในมือของตัวเองมาจากไหน
“บรู๊ส เห็นอะไรถูกใจก็หยิบไปเลย ไม่ต้องเกรงใจ ยกเว้นเงินนะ แต่ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพวกเราค่อยแบ่งกัน ส่วนการรบครั้งนี้นายออกแรงมากที่สุด ตอนแบ่งของ นายต้องได้ส่วนแบ่งมากที่สุดแน่!”