ตอนเซี่ยอี้ตื่นขึ้นมา ก็เป็นช่วงบ่ายแล้ว
เขาไม่ได้ตื่นเองตามธรรมชาติ แต่ถูกเสียงซ่า ๆ จากวิทยุสื่อสารของอิกอร์ปลุกให้ตื่น
เซี่ยอี้ก้มตัวเดินออกจากบังเกอร์เล็ก มองอิกอร์ที่กำลังพูดภาษารัสเซียผ่านวิทยุสื่อสาร แล้วก็อดยอมรับไม่ได้
วิทยุสื่อสารเครื่องนี้ห่วยแตกจริง ๆ
วิทยุสื่อสารราคาสักร้อยหยวนที่ซื้อออนไลน์ในประเทศจีน ยังน่าจะดีกว่าเครื่องนี้เสียอีก
ในที่สุดเสียงจากอีกฝั่งของวิทยุสื่อสารก็หยุดลง อิกอร์หันมา จ้องเซี่ยอี้ด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“บรู๊ส เก็บของหน่อย ตามผมไปเอาเสบียงที่ฝ่ายส่งกำลังบำรุงกัน”
“เสบียงเหรอ?” เซี่ยอี้ได้สติกลับมา ก็ยังไม่เข้าใจ ไม่ใช่ทุกคนพูดกันว่าแดนหมีมีระบบส่งกำลังบำรุงที่ห่วยแตกมากหรอกเหรอ? ถ้าจำไม่ผิด เมื่อวานพวกเขาเพิ่งไปรับเสบียงมาเอง วันนี้จะไปเอาอีกแล้วหรือ?
ดูเหมือนอิกอร์จะสังเกตเห็นความสงสัยของเซี่ยอี้ จึงยิ้มแล้วอธิบายว่า “เมื่อวานที่เราเอามาคือกระสุน วันนี้ไปรับของใช้ในชีวิตประจำวัน”
ของใช้ในชีวิตประจำวันเหรอ?
ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมอิกอร์ถึงตื่นเต้นขนาดนั้น
ในช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ได้อยู่ด้วยกัน เซี่ยอี้ก็มองออกว่าเสบียงในสนามเพลาะของทีมเก้าขาดแคลนมาก อีกทั้งยังได้ยินมิฮาชีเล่าว่า ตอนที่เขาถูกจัดให้มาอยู่ทีมเก้า ก็ประจำการอยู่ในแนวนี้แล้ว จนถึงตอนนี้ก็ครบหนึ่งเดือนพอดี
ตลอดหนึ่งเดือนนี้ แทบไม่ได้กินอาหารร้อนเลยสักมื้อ แต่ละมื้อไม่ขนมปังดำก็บิสกิตอัดแท่ง ส่วนอาหารพร้อมรับประทานแบบอุ่นเองยิ่งไม่เคยเห็น ของพวกนั้นแจกให้แต่กองทัพประจำการ