“อิกอร์ ไอ้คนแก่เอ๊ย ผมก็ทำเพื่อบรู๊สไม่ใช่เหรอ! สนามรบของทีมเก้าพวกคุณมันห่วยแตกจนไม่มีตำแหน่งยิงดี ๆ สักแห่ง จะให้พลยิงเป้าแม่นอย่างเขานั่งยอง ๆ ยิงปืนอยู่ในโคลนเละ ๆ ได้ยังไง?”
อิกอร์ชักหมัดกลับ สีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง
“สนามรบของทีมเก้าจะห่วยหรือไม่ก็เรื่องของฉัน ขอแค่บรู๊สอยู่ได้ก็พอ นายเลิกเอาปืนกาก ๆ มาล่อคนแถวนี้เสียที ถ้าเก่งนักก็ไปฝึกพลยิงเป้าแม่นในทีมตัวเองให้ได้สักคนสิ”
ได้ยินเช่นนั้น วาโลญาก็ไม่โกรธ กลับหัวเราะคิกคัก “ก็เพราะผมฝึกไม่ขึ้นน่ะสิ ไม่อย่างนั้นผมต้องมาแย่งคนต่อหน้าคุณทำไม?”
พูดจบ เขาก็หันไปหาเซี่ยอี้ น้ำเสียงจริงจัง “บรู๊ส ผมพูดคำไหนคำนั้น ทีมสิบยินดีต้อนรับนายเสมอ ถ้าวันไหนนายรู้สึกว่าอยู่ทีมเก้าไม่ไหว หรืออยากเปลี่ยนบรรยากาศไปฝึกใช้เอเอ็กซ์ 308 ก็มาหาผมได้”
“ไสหัวไป!”
อิกอร์ทนไม่ไหวอีกต่อไป พุ่งเข้าไปปล้ำตะลุมบอนกับวาโลญาทันที
เซี่ยอี้ยืนนิ่งอย่างกระอักกระอ่วน จะเข้าไปช่วยก็ไม่ใช่ ไม่ช่วยก็ไม่ใช่ เพราะทั้งคู่ต่างก็เป็นหัวหน้าทีม เขาเป็นแค่ทหารชั้นผู้น้อย ไม่ควรเข้าไปยุ่ง
คนรอบข้างมองภาพตรงหน้าอย่างสนุกสนาน ดูเหมือนจะเห็นจนชินตาแล้ว แถมยังชี้ไม้ชี้มือคอยแนะนำทั้งสองคนอีกต่างหาก
“อิกอร์ เตะมันเลย!”
“วาโลญา นายไม่ไหวเลย โดนอิกอร์กดอยู่ฝ่ายเดียว”
“อิกอร์ นายก็ไม่ได้เรื่องเลยนะ จับไข่เขาแบบนั้นได้ยังไง?”
......
ขณะที่ทั้งสองกำลังตะลุมบอนกันอย่างเมามัน ก็มีชายสองคนสวมชุดพรางและหมวกเบเรต์สีดำเดินออกมาจากบังเกอร์เล็กในสนามเพลาะด้านขวา