คราวนี้เซี่ยอี้เริ่มสนใจขึ้นมาจริง ๆ เขานั่งตัวตรง “ภารกิจอะไร?”
โดมาพยักพเยิดไปทางศพโจรสลัดบนพื้น “ฉันอยากให้นายช่วยกวาดล้างรังของพวกมัน”
เซี่ยอี้ไม่เข้าใจ เขาเงยหน้ามองโดมา “โจรสลัดกลุ่มนี้ถูกไล่ไปหมดแล้ว นายเป็นแค่กัปตันเรือสินค้า จะตามล่าพวกมันไม่เลิกราทำไม?”
โดมาหัวเราะลั่น ก่อนอธิบายว่า “น่านน้ำแถบนี้มีโจรสลัดชุกชุม พวกที่พวกนายไล่ไปเมื่อครู่นี้เป็นแค่กลุ่มหนึ่งในบรรดาโจรสลัดทั้งหมด ส่วนเหตุผลที่แท้จริงนายไม่ต้องรู้ก็ได้ แค่รู้ว่าฉันมีเรื่องบาดหมางกับโจรสลัดกลุ่มนี้ก็พอ”
“ห้าแสนดอลลาร์ รับหรือไม่รับ?”
เซี่ยอี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตอบว่า “รับ ทำไมจะไม่รับล่ะ”
ว่าไปแล้ว นี่อาจเป็นภารกิจแรกนับตั้งแต่พวกเขาก่อตั้งทีมทหารรับจ้างอย่างเป็นทางการ ถือเสียว่าเป็นการฝึกมือ อีกอย่างก็แค่กวาดล้างรังโจรสลัดกลุ่มหนึ่ง ถึงจะยากอยู่บ้าง แต่จะยากกว่าภารกิจบุกคูราฮอเวครั้งนั้นได้อย่างไร?
โดมายิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันเหลืองจากคราบบุหรี่ “ดี ตกลงตามนี้”
“เดี๋ยวก่อน” เซี่ยอี้เรียกโดมาไว้ “พวกนายมีข่าวกรองเกี่ยวกับโจรสลัดกลุ่มนี้ไหม?”
“ข่าวกรอง?”
“ใช่” เซี่ยอี้กล่าว “ที่ตั้ง จำนวนคน อาวุธยุทโธปกรณ์ แล้วก็ภูมิประเทศรังของพวกมัน นายคงไม่ได้คิดจะให้พวกเราบุกเข้าไปแบบไม่รู้อะไรเลยหรอกใช่ไหม?”
โดมาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “มี”
“รอตรงนี้ก่อน” เขาลุกออกจากห้องอาหารไป ครั้นกลับมา ในมือก็มีเอกสารกองหนึ่ง