โบสถ์ออเดรียน
ภายในห้องสารภาพบาป
ตรงข้ามเวียนน์มีหญิงสาวนั่งอยู่ สีหน้าตึงเครียด ผ่านหน้าต่างบานเล็กมองเห็นร่องอกขาวผ่องของนาง หญิงผู้มาเยือนดูเหมือนเพิ่งแต่งงานได้ไม่นาน และอายุยังไม่มากนัก
นี่เป็นครั้งที่ห้าที่หญิงสาวมาที่นี่แล้ว
เวียนน์ยังคงรู้สึกอ่อนใจอยู่ไม่น้อย
นางกลายเป็นลูกค้าประจำของเขาไปแล้ว
หญิงสาวเอ่ยอย่างเขินอาย
“บาทหลวงคะ หนูมีบาป”
“จงกล่าวมาเถิด ลูก”
หญิงสาวกัดริมฝีปาก แล้วพูดเสียงเบา
“หนูเป็น...แม่นมของตระกูลไวเคานต์ แต่...แต่คุณชายไวเคานต์ยังไม่หย่านมเลยค่ะ พวกเรา...พวกเราทำเรื่องที่ไม่ควรทำลงไป”
ในฐานะบาทหลวงแห่งออเดรียน ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเวียนน์พบเจอผู้คนมาสารพัดแบบ เขาจึงไม่ขัดจังหวะหญิงสาวตรงหน้า
หญิงสาวก้มหน้า ยิ่งรู้สึกละอายใจขึ้นไปอีก
“แต่นั่นยังไม่ใช่เรื่องที่น่ากลัวที่สุดค่ะ บาทหลวง หนู...หนูอยากหาผู้ชายคนอื่นทุกวัน ช่างตีเหล็กที่เดินผ่านถนน พ่อค้าขายปลาที่ตลาด หรือแม้แต่...อัศวินที่เดินผ่านหน้าโบสถ์ หนูควบคุมตัวเองไม่ได้เลย หนูรู้สึกเหมือนตัวเองเป็น...”
“เป็นอะไรหรือ?”
“เหมือน...เหมือนหญิงแพศยา...สัตว์ร้ายค่ะ”
นางไม่ได้พูดต่อ
ขณะนี้ภายในใจของหญิงสาวเต็มไปด้วยความละอาย ความรู้สึกนั้นยิ่งเด่นชัดขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดภายในโบสถ์
อย่างไรก็ตาม เวียนน์รู้ดีว่าเหตุผลที่แท้จริงซึ่งนางมาที่นี่ไม่ใช่เพื่อสารภาพบาป
“บาทหลวงคะ หนูควรทำอย่างไรดี? หนูถูกปีศาจเข้าสิงหรือเปล่า? ท่านยังพอชี้แนะหนูได้ไหมคะ?”
เวียนน์ไม่ตอบ เขายื่นมือออกไป วางฝ่ามือทับมือของหญิงสาว
จากนั้น มานาในอากาศก็เริ่มสั่นไหว
“บาทหลวงเวียนน์ หนูเป็นอะไร...”
“เงียบ แล้วสัมผัสมัน”
หญิงสาวหลับตาลง
ไม่กี่อึดใจต่อมา ทั้งร่างกายและจิตใจของนางก็ปลดเปลื้องความหนักอึ้งจนหมดสิ้น เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาก็ดูแจ่มใสขึ้นมาก หากที่นี่ไม่ใช่โบสถ์ นางคงวางหน้ากากลงได้อย่างหมดจดแล้ว
“โอ้! ขอบคุณเทพีที่ชี้แนะ”
“ด้วยการให้อภัยขององค์พระผู้เป็นเจ้า จงไปเถิด และอย่ามาอีก”
ท้ายที่สุดหญิงสาวก็จากไป
ก่อนจะออกไป นางมองเก้าอี้แล้วใช้มือปัดเช็ดอย่างลวก ๆ จากนั้นก็รีบผลักประตูออกไป
ประตูเพิ่งปิดลง ก็มีคนผลักเปิดจากด้านนอกอีกครั้ง
หญิงสาวอีกคนเดินเข้ามา ขณะที่กำลังจะนั่งลง นางก็เห็นแจกันใบหนึ่งล้มคว่ำอยู่ จึงชะงักไปทันที
เวียนน์ยังคงสีหน้าเรียบเฉย มือทั้งสองประสานวางอยู่บนตัก
“เมื่อครู่ผู้มาสารภาพบาปอารมณ์รุนแรงไปหน่อย เผลอทำแจกันล้ม ไม่เป็นไร เชิญนั่งเถิด ข้าให้หล่อนเช็ดแล้ว”
หญิงสาวส่งเสียง “อ้อ” แล้วค่อย ๆ เขย่งเท้าก้าวข้ามไปอย่างระมัดระวัง ก่อนจะนั่งลงตรงที่หญิงสาวคนก่อนนั่งไปเมื่อครู่
เวียนน์มองนาง น้ำเสียงอ่อนโยนเช่นเคย
“จงกล่าวมาเถิด ลูกของข้า”
……
วันนี้เวียนน์ส่งผู้มาสารภาพบาปกลับไปทั้งหมดเจ็ดคน
เขาทะลุมิติมาที่นี่ได้ยี่สิบปีแล้ว
ชาติที่แล้วเขาถูกรถบรรทุกดินฝ่าไฟแดงชนจนกระเด็น พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็กลายเป็นบุตรนอกสมรสที่ไม่ได้รับความโปรดปรานของตระกูลเคานต์
เขารู้ว่าตัวเองหล่อมาก
แรกเริ่มเขาไม่ได้ใส่ใจอะไร จนกระทั่ง...ปีที่อายุสิบขวบ เขาบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างบิดากับพ่อบ้าน
“เด็กคนนั้นยิ่งโตยิ่งเหมือนแม่ของมัน” เสียงเคานต์ชราดังลอดออกมาจากช่องประตูห้องหนังสือ “อีกไม่กี่ปี ส่งไปให้ดยุกชราทางเหนือคนนั้น ก็น่าจะแลกที่ดินศักดินาดี ๆ ได้สักผืน”
พ่อบ้านยิ้มเอาใจ “ท่านช่างปราดเปรื่อง ด้วยรูปโฉมของคุณชายเวียนน์แล้ว ดยุกท่านนั้นย่อมพึงพอใจแน่”
อะไรนะ?
บิดาของเขาจะส่งเขาไปให้ดยุกชราคนหนึ่ง
ที่สำคัญ เขาเป็นผู้ชายนะ!
คืนนั้นช่องทางด้านหลังของเขาเกร็งแน่นไปทั้งคืน
วันรุ่งขึ้น เขาก็ไปสืบดู บิดาของเขาเคยเป็นเพียงบุตรชายคนรองของตระกูลอัศวินตกอับ ตอนนั้นไม่มีอะไรสักอย่าง ต่อมาเขาถูกขุนนางผู้หนึ่งหมายตาและพาไป “รับใช้” อยู่ข้างกาย ไม่กี่ปีให้หลังขุนนางผู้นั้นก็ตายอย่างไม่คาดคิด และในพินัยกรรมกลับยกทั้งบรรดาศักดิ์กับที่ดินให้บิดาของเขา
ภายหลังเขาก็เข้าใจ
คนที่ได้เป็นเคานต์จากการขายก้น ย่อมไม่รู้สึกลำบากใจแม้แต่น้อยที่จะขายลูกชายตัวเอง
ตอนเวียนน์อายุสิบสี่ปี เขาเป็นฝ่ายเสนอขอรับใช้เทพีด้วยตนเอง ตอนนั้นสีหน้าของเคานต์ชราดูย่ำแย่มาก แต่โบสถ์ไม่ใช่สถานที่ที่เขาจะยื่นมือเข้าไปยุ่งได้ตามใจ โดยเฉพาะเมื่อเวียนน์เลือกออเดรียน เมืองชายแดนเล็ก ๆ ที่อยู่ไกลจากศูนย์กลาง ต่อให้แขนของเขายาวแค่ไหนก็เอื้อมมาไม่ถึง
วันที่เวียนน์จากไป เคานต์ชรายังคร้านเกินกว่าจะเดินออกมาส่งเขา
เวียนน์เองก็ไม่ได้หันกลับไปมอง
พูดถึงเวทมนตร์ธาตุน้ำ เมื่อสามปีก่อนเขาปลุกพรสวรรค์ด้านนี้ขึ้นมา แต่กระทั่งอายุสิบแปดและเริ่มฝึกฝนอย่างจริงจัง เขาจึงพบว่าเวทมนตร์ธาตุน้ำของตัวเองไม่เหมือนใคร
เวทมนตร์ธาตุน้ำของคนอื่น: โจมตี ป้องกัน ควบคุม
เวทมนตร์ธาตุน้ำของเขา: เยียวยา ชำระล้าง ปลอบประโลม...และยังมีสรรพคุณบางอย่างที่ไม่สะดวกเขียนลงในรายงานของโบสถ์
ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือใช้ต่อสู้ไม่ได้
เขาเคยลองแล้ว ลูกธนูน้ำที่ควบแน่นขึ้นมายิงออกไป อย่าว่าแต่เจาะเกราะหนังเลย แม้แต่กระต่ายก็ยังแทงไม่ตาย
สามปีแล้ว
เขาก็ยังไม่เข้าใจเต็มที่ว่านี่มันเวทมนตร์ประเภทไหนกันแน่
ในตอนที่เขากำลังจะยอมแพ้
บ่ายวันหนึ่งที่ไม่มีใครรู้จัก เขาได้รักษาภรรยาของไวเคานต์ซึ่งป่วยเรื้อรังจนหมดเรี่ยวแรง
ประสิทธิภาพในการรักษาของเวทมนตร์ธาตุน้ำนั้นน่าทึ่งอย่างยิ่ง
ระหว่างการรักษา ภรรยาของไวเคานต์เคลิบเคลิ้มไป นางสัมผัสได้ถึงความหลุดพ้น ผ่อนคลาย สงบ และยินดี นางเชื่อว่านี่ต้องเป็นพรจากเทพีอย่างแน่นอน และนางก็ไม่อาจลืมความรู้สึกเช่นนั้นได้อีกเลย
นับแต่นั้นมา
ภรรยาของไวเคานต์ก็มาที่โบสถ์ทุกสัปดาห์
ชื่อเสียงของเวียนน์โด่งดังขึ้นในชั่วข้ามคืน
หลังจากนั้นชื่อเสียงของเวียนน์ก็แพร่ไกลออกไปเรื่อย ๆ
ต่อมาเขาก็กลายเป็นบาทหลวงที่อายุน้อยที่สุดในออเดรียน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เขาได้รับความนิยมจากเหล่าขุนนางหญิง เหตุผลก็ไม่มีอะไรมากไปกว่า:
บาทหลวงผู้นี้มีฝีมือ แถมยังหล่อ
แต่วันนี้ บรรยากาศภายในโบสถ์กลับดูผิดปกติไปบ้าง
เวียนน์เพิ่งเดินออกจากห้องสารภาพบาป ก็เห็นเจ้าหน้าที่ตรวจการสองคนสวมเสื้อคลุมดำยืนอยู่สุดทางเดิน ปกติพวกเขาเคลื่อนไหวอยู่แต่ในเขตมหาวิหาร หากมาถึงเมืองชายแดนเล็ก ๆ เช่นนี้ โดยมากก็มีธุระอยู่เพียงเรื่องเดียว
“บาทหลวงเวียนน์” ชายวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้าพยักหน้าเล็กน้อย สีหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ “ท่านรองบิชอปเชิญคุณไปพบสักครู่”
เวียนน์ลูบรอยยับที่ปลายแขนเสื้อคลุมบาทหลวงให้เรียบ
“ตอนนี้หรือ?”
“ตอนนี้”
เขาเดินตามทั้งสองคนผ่านระเบียงด้านข้างไปยังเขตสำนักงานในลานหลังโบสถ์ ระหว่างทางเหล่านักบวชฝึกหัดต่างก้มหน้าหลีกทาง แววตามีทั้งความเห็นใจและความอยากรู้อยากเห็น
สีหน้าของเวียนน์สงบนิ่ง แต่ในหัวกำลังคำนวณอย่างรวดเร็ว
รองบิชอปคาซา—จิ้งจอกเฒ่าหัวล้านคนนั้น เมื่อสามปีก่อนก็อยากยัดหลานชายของตนเข้ามาในโบสถ์ออเดรียน เพื่อรับตำแหน่งบาทหลวงเพียงตำแหน่งเดียวที่ว่างอยู่
ผลคือในช่วงสามปี เวียนน์ทำให้จำนวนศาสนิกชนในเมืองชายแดนแห่งนี้เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ยอดเงินบริจาคเพิ่มขึ้นเป็นสามเท่า และยึดตำแหน่งบาทหลวงไว้ได้อย่างมั่นคง
คาซายังหาโอกาสเล่นงานเขาไม่ได้สักที จู่ ๆ กลับส่งคนมา “เชิญ” เช่นนี้ เกรงว่าจะไม่ใช่เรื่องดี
ทั้งสามเดินผ่านซุ้มประตูโค้ง ก่อนจะหยุดลงหน้าห้องทำงานชั่วคราวของรองบิชอป เจ้าหน้าที่ตรวจการเคาะประตู แล้วเสียงทุ้มต่ำก็ดังมาจากข้างใน “เข้ามา”
เวียนน์ผลักประตูเข้าไป
คาซานั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊ก ในมือถือต้นฉบับหนังแกะไว้แผ่นหนึ่ง เขาเงยหน้ามองเวียนน์ ก่อนจะแย้มยิ้มจอมปลอมออกมา
“บาทหลวงเวียนน์ นั่งสิ”
เวียนน์ไม่ได้นั่งลง
“ท่านมีธุระอะไรกับผมหรือครับ?”