สองพี่น้องพลันตึงเครียดขึ้นมา
“นายท่าน…” เสียงของไอลาสั่นเครือ “ท่าน…ท่านรู้ว่าพวกเราเป็น…แล้วยัง…”
“แล้วยังซื้อพวกเธอมาอีกงั้นหรือ?”
เวียนน์กล่าวเสริม
ไอลาพยักหน้า ขอบตาแดงเรื่อ
เวียนน์มองเธอโดยไม่หลบสายตา
“ความเมตตาของเทพธิดาไม่ได้แบ่งแยกสีผม นี่คือสิ่งที่ฉันพูดไว้ในตลาด ตอนนี้ฉันก็ขอมอบคำพูดนี้ให้พวกเธอด้วย”
เด็กสาวทั้งสองไม่มีใครเอ่ยอะไร
ไอลาก้มหน้าลง เงาของใบหน้าตนสะท้อนอยู่บนผิวน้ำ ผอมแห้ง ดวงตาดำ ผมดำ ตั้งแต่เล็กจนโต ดวงตาและใบหน้านี้มีแต่จะนำแส้และคำด่าทอมาสู่เธอ เธอเคยคิดนับครั้งไม่ถ้วนว่า หากเปลี่ยนดวงตาให้เป็นสีอื่นได้ เธอก็ยอมแลกด้วยชีวิต
แต่คนตรงหน้ากลับบอกเธอว่า เรื่องนั้นไม่สำคัญ
“นายท่าน” ไอมาจู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงเบา “ท่านไม่กลัวพวกเราหรือคะ? ถ้าพวกเราเป็นแม่มดจริง ๆ แล้วถ้าในอนาคตพวกเรา…”
“ในอนาคตจะเป็นอย่างไร?”
ไอมางับริมฝีปาก
“ในอนาคต…พวกเราอาจทำร้ายคนอื่นค่ะ”
เวียนน์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง
“ตอนที่เธอปกป้องพี่สาวเมื่อครู่ เธอคิดจะทำร้ายใครหรือเปล่า?”
ไอมาส่ายหน้า
“ตอนที่พี่สาวปกป้องเธอ เธอคิดจะทำร้ายใครหรือเปล่า?”
เธอส่ายหน้าอีกครั้ง
เวียนน์ลุกขึ้นยืน มองเด็กสาวทั้งสองจากด้านบน
“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอนาคต”
เด็กสาวทั้งสองสบตากัน
ขอบตาของไอลาแดงก่ำกว่าเดิม แต่เธอกลั้นเอาไว้สุดชีวิต ไม่ยอมให้น้ำตาหยดลงมา เธอไม่รู้ว่านี่เป็นความฝันหรือไม่ และไม่รู้ว่าพอตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้ ทุกอย่างจะกลับกลายเป็นความว่างเปล่าอีกครั้งหรือเปล่า แต่ในยามนี้ ขณะได้แช่อยู่ในน้ำอุ่นและฟังชายผู้นี้พูด เธอรู้สึกราวกับว่า…ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนปฏิบัติต่อเธอราวกับเป็นมนุษย์คนหนึ่ง
“นายท่าน” ไอลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงมั่นคงกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย “ฉันชื่อไอลา ส่วนนี่น้องสาวของฉัน ไอมาค่ะ ท่านช่วยชีวิตพวกเราไว้ ชีวิตนี้จึงเป็นของท่าน ไม่ว่าต่อไปท่านจะให้พวกเราทำอะไร พวกเราก็ยินดีค่ะ”
เวียนน์มองเธอ
ใบหน้าของไอลาค่อย ๆ แดงขึ้น
ไม่ใช่แดงเพราะไข้ แต่เป็นสีแดงด้วยความเขินอายอย่างแท้จริง
“นายท่าน…ฉัน…ตอนนี้พวกเรา…” เธอก้มหน้าลง เสียงยิ่งเบาลงเรื่อย ๆ “พูด…พูดแบบนี้…มัน…มันน่าอายเกินไปค่ะ…”
ไอมาที่อยู่ข้าง ๆ ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนก้มมองร่างเปลือยของตัวเอง แล้วจึงเข้าใจขึ้นมา ใบหน้าของเธอแดงวาบขึ้นมาทันที
มุมปากของเวียนน์ยกขึ้นเล็กน้อย
จากนั้นก็มีเพียงเสียงน้ำกระเพื่อมเบา ๆ กับเสียงกระซิบกระซาบของเด็กสาวทั้งสอง
“พี่คะ หน้าแดงมากเลย…”
“ยังจะพูดอีก หูเธอแดงไปหมดแล้ว…”
“โทษนายท่านเลย ทำไมไม่บอกกันตั้งแต่แรก…”
“อย่าพูดเหลวไหล นายท่านเป็นคนดี…”
เวียนน์ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ต่อ
จากนั้นเขาก็หยิบยาปลุกพลังออกมาสองขวด
เขาปรุงมันขึ้นเมื่อสามปีก่อนตามสูตรที่แผงข้อมูลให้มา วัตถุดิบราคาไม่ถูก แต่ก็ไม่ได้แพงจนเกินเหตุ มีทั้งหญ้าแสงจันทร์ ผงเกล็ดปลาน้ำค้างแข็ง น้ำจากบ่อน้ำพุผลึกน้ำแข็ง และส่วนผสมพื้นฐานอีกหลายอย่าง ขั้นตอนสุดท้ายที่ทำให้ยานี้ออกฤทธิ์ คือการใช้เวทมนตร์น้ำของเขา
เขาเคยลองแล้ว ของสิ่งนี้ไม่มีผลกับคนธรรมดา แต่สำหรับแม่มดที่ยังไม่ตื่นพลัง…
แผงข้อมูลบอกว่าได้ผล
ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะได้ผล
เวียนน์ยื่นขวดทั้งสองให้พวกเธอ
“ดื่มเข้าไป”
ไอลารับขวดมา มองของเหลวข้างในโดยไม่ถามว่านี่คืออะไรหรือดื่มแล้วจะเป็นอย่างไร เธอดึงจุกออก เงยหน้ากรอกลงไปอึกเดียวจนหมด
ไอมามองพี่สาว แล้วดื่มตาม
เมื่อเข้าปาก มันเย็นเฉียบราวกับกลืนน้ำหิมะที่ละลายแล้วลงไป ก่อนจะไหลผ่านลำคอและแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
เพียงสองลมหายใจต่อมา ไอลาก็นิ่งงัน
เธอก้มมองมือตัวเอง
หลังมือที่เดิมผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกกำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัด เส้นเลือดใต้ผิวหนังค่อย ๆ จางหาย กระดูกไม่ปูดโปนอีกต่อไป เนื้อหนังที่แห้งเหี่ยวค่อย ๆ เต่งตึงขึ้นราวกับมีลมเป่าเข้าไป ไม่ใช่อาการบวม แต่เป็นเนื้อหนังที่สมบูรณ์แข็งแรงตามปกติ
ไอมาตั้งสติได้เร็วกว่าพี่สาว
“พี่คะ!” เธอร้องเรียก เสียงสูงจนแทบจำไม่ได้ “หน้า…หน้าพี่…”
ไอลายกมือแตะใบหน้าตัวเอง
ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงผิวเนื้อนุ่มหยุ่น ไม่ใช่โหนกแก้มที่ยื่นออกมาอีกแล้ว เธอลูบแก้ม คาง และลำคอ ทุกส่วนกำลังเปลี่ยนแปลงไป
ไม่ใช่แค่ใบหน้า
แต่ทั้งร่างกำลังเปลี่ยนไป
ผิวน้ำในอ่างอาบน้ำไหวระริก สะท้อนเงาของเด็กสาวทั้งสอง ไอลาเห็นกับตาว่าโครงกระดูกผอมโซจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้ในน้ำค่อย ๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยใบหน้าอ่อนเยาว์งดงาม
แล้วเธอก็รู้สึกว่าบริเวณหน้าอกมีบางอย่างผิดปกติ
เธอก้มลงมอง
ใต้ผิวน้ำในอ่าง จากเดิมที่ราบเรียบไร้ส่วนโค้งเว้า เริ่มเปลี่ยนแปลงทีละน้อย ก่อนจะหยุดอยู่ที่ส่วนโค้งนูนขนาดพอเหมาะ
สองพี่น้องนิ่งอึ้ง
ไอมามองตัวเอง
ใบหน้าเปลี่ยนไป มือเปลี่ยนไป หน้าอกก็เปลี่ยนไปด้วย
ไอมายื่นมือไปบีบโดยไม่รู้ตัว
นุ่มนิ่ม
แถมยังเด้งกลับด้วย
เธอหลุดปากพูดออกมา
“เอ๊ะ? พี่คะ ของหนูเหมือนจะใหญ่ขึ้นนะ!”
ใบหน้าของไอลาแดงวาบ
“เธอ…อย่าบีบเล่นสิ…”
“แต่นุ่มจริง ๆ นะ” ไอมาบีบของตัวเองอีกครั้ง แล้วเงยหน้ามองไอลา “ของพี่ล่ะ? ใหญ่ไหม?”
“ไอม่า!”
ไอมะกะพริบตา ราวกับเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไป ใบหน้าของเธอแดงขึ้นด้วยเช่นกัน แต่เห็นได้ชัดว่าแดงน้อยกว่าพี่สาวมาก
แผงข้อมูลปรากฏขึ้น
【ชื่อ: ไอลา (แม่มดน้ำแข็ง)】
【สถานะ: ตื่นพลังเสร็จสมบูรณ์ ภาวะขาดสารอาหารได้รับการแก้ไข บาดแผลจากแส้อยู่ระหว่างสมาน ไข้สูงลดลงแล้ว】
【หมายเหตุ: รูปร่างเติบโตถึงระดับปกติ ระดับบี อย่าถามว่าทำไมถึงเป็นระดับบี ถ้าถามก็ตอบว่าร่างกายของแม่มดพิเศษ เมื่อได้รับสารอาหารเพียงพอก็ย่อมเติบโตขึ้นเอง ไม่มีทางใหญ่ไปกว่านี้มาก แต่ก็ใช้ได้】
【ชื่อ: ไอม่า (แม่มดไฟ)】
【สถานะ: ตื่นพลังเสร็จสมบูรณ์ ภาวะขาดสารอาหารได้รับการแก้ไข บาดแผลจากแส้เล็กน้อยสมานแล้ว】
【หมายเหตุ: รูปร่างเติบโตถึงระดับปกติ ระดับบีลบ เล็กกว่าพี่สาวนิดหน่อย แต่สัดส่วนดีกว่า อีกอย่าง เด็กคนนี้คิดอะไรง่าย ๆ โตไปมีโอกาสสูงที่จะเป็นคนไม่รู้ร้อนรู้หนาว】
มุมปากของเวียนน์ขยับเล็กน้อย
เขาเบือนสายตาไปทางอื่น
“ใส่เสื้อผ้า”
เขาหันไปยังตู้เก็บของอีกใบ หยิบชุดกระโปรงผ้าหยาบที่เตรียมไว้สองชุดออกมา เดิมทีเตรียมไว้ให้หญิงยากจนที่ช่วยงานในโบสถ์นำไปปะชุน ขนาดจึงใหญ่ไปสักหน่อย แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรใส่
“ใส่แก้ขัดไปก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปซื้อชุดใหม่ที่ตลาด”
ไอมาลุกขึ้นจากอ่างอย่างไม่คิดอาย น้ำไหลลงมาตามร่างที่เพิ่งเติบโตขึ้น เธอก้มมองตัวเอง แล้วเอื้อมมือไปบีบเนื้อตรงเอว
“พี่คะ หนูเหมือนไม่หิวแล้ว”
“อืม…”
“แล้วก็ไม่เจ็บตรงไหนแล้วด้วย”
“อืม…”
“ยาของนายท่านสุดยอดจริง ๆ”
“อืม…”
ไอมาก้าวออกจากอ่าง หยิบเสื้อผ้าบนเก้าอี้ขึ้นมาสวม ผ้าหยาบระคายผิวอยู่บ้าง แถมยังใหญ่ไปหน่อย ใส่แล้วหลวมโคร่ง แต่เธอไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
“พี่คะ รีบออกมาเร็ว น้ำจะเย็นแล้วนะ”
ไอลาจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
เธออายมากกว่าน้องสาว พอต้องก้าวออกจากอ่างก็ใช้มือปิดทั้งหน้าอกและช่วงล่าง แต่สองมือเล็ก ๆ มีแค่นั้น ปิดข้างบนก็ปิดข้างล่างไม่ได้ ปิดข้างล่างก็ปิดข้างบนไม่ได้ สุดท้ายจึงได้แต่หน้าแดงแล้วนั่งยอง ๆ ลงไป คว้าเสื้อผ้ามาสวมทางศีรษะ
ไอมาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองพลางยกมือปิดปากหัวเราะ
“พี่เหมือนกุ้งต้มเลยค่ะ”
“ยังจะพูดอีก…”