ฟังเสียงโวยวายอย่างไร้ทางสู้ของแมวน้อยตัวนี้แล้ว เสิ่นฉางอันไม่เพียงไม่โกรธ กลับอดขำไม่ได้
แน่นอนว่าเขารู้ว่าเด็กสาวคนนี้กำลังคิดวางแผนอะไรอยู่ในใจ เขาไม่ได้โต้แย้ง เพียงก้มตัวลงอีกครั้ง แล้วยื่นมือเรียวยาวไปวางบนศีรษะของไป๋อินอย่างเป็นธรรมชาติและแม่นยำ
เสิ่นฉางอันลูบเส้นผมยาวสลวยของเธอด้วยท่าทางชำนาญอย่างยิ่ง ก่อนเกาตรงโคนหูแมวสองข้างบนศีรษะเบา ๆ แล้วลูบลงมาตามแนวขน
“เมี้ยว...”
ไป๋อินที่เมื่อครู่ยังขู่ฟ่อและกางเล็บใส่เขา พลันอ่อนระทวยราวกับเรี่ยวแรงถูกสูบหายไปหมด หูแมวตั้งสีขาวสองข้างบนศีรษะสั่นระริกอย่างสบาย จนดวงตาหรี่ลงโดยไม่รู้ตัว เธอถูไถฝ่ามือของเสิ่นฉางอันสองครั้งอย่างว่าง่ายราวกับแมวเลี้ยงจริง ๆ พร้อมส่งเสียงครางในลำคอเบา ๆ
เมื่อรู้ตัวว่าตัวเองเพิ่งทำอะไรลงไป ใบหน้าของเธอก็แดงลามไปถึงลำคอ อับอายจนอยากขุดหลุมบนหลังคาโรงงานแล้วฝังตัวเองลงไปเสียตรงนั้น
เสิ่นฉางอันชักมือกลับ มองเด็กสาวที่ทั้งอายทั้งโมโห ก่อนหัวเราะเบา ๆ แล้วพึมพำว่า
“เป็นปีศาจแมวน้อยจริง ๆ นิสัยของแมวนี่มีครบไม่ตกหล่นเลยสักอย่าง”
ไม่กี่นาทีต่อมา ท้องฟ้ายามราตรีก็สว่างวาบด้วยแสงแดงสลับน้ำเงินอีกครั้ง
อู๋หงพาคนมาถึงที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว
เสิ่นฉางอันเดินเข้าไปหา แล้วยกภาชนะแก้วที่บรรจุปราณมารต้นกำเนิดขึ้นแกว่งตรงหน้าอู๋หง พลางกำชับว่า “กำจัดสัตว์มารไปแล้ว แต่มันโผล่มาจากแถวนี้อย่างกะทันหัน เพื่อความปลอดภัย ต้องตรวจค้นพลังวิญญาณให้ทั่วรัศมีห้ากิโลเมตรคืนนี้ ขุดดินลึกลงไปสามฉื่อก็ต้องตรวจดูให้แน่ใจว่าไม่มีภัยแอบแฝงหลงเหลืออยู่”