วันจันทร์มีคาบเช้าแปดโมง
เหวินถิงเซี่ยตื่นแต่เช้าตรู่ งัวเงียเดินออกจากห้องทั้งที่ผมฟูยุ่งเป็นรังนก ใส่ชุดนอนสายเดี่ยวเนื้อบางเบา
ห้องที่เธอพักเป็นห้องรับแขก ไม่มีห้องน้ำในตัว จึงต้องไปใช้ห้องน้ำส่วนกลางในห้องนั่งเล่นล้างหน้าแปรงฟัน
ไม่รู้ว่าเป็นบุพเพอาละวาดหรือความบังเอิญแบบไหน ตอนเหวินถิงเซี่ยเปิดประตูห้องออกมา เฮ้อซวยหลินก็เพิ่งเดินออกจากห้องของเขาพอดี
เมื่อเทียบกับเธอที่ดูไม่เรียบร้อยเอาเสียเลย ชายหนุ่มแต่งตัวเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อเชิ้ตสีเทาเงินรีดเรียบ กางเกงสูทไม่มีรอยยับ ข้อมือเพรียวแข็งแรงสวมนาฬิกาสั่งทำพิเศษจากอิตาลี นิ้วเรียวยาวขยับดันแว่นกรอบทองที่พาดอยู่บนสันจมูกโด่ง
“สุภาพบุรุษจอมปลอม” สี่คำผุดขึ้นในหัวเหวินถิงเซี่ย
【สุภาพบุรุษจอมปลอม】คิวคิวส่งเสียงเห็นด้วย
“อรุณสวัสดิ์”
เฮ้อซวยหลินมองเด็กสาวที่เพิ่งตื่นนอน ดวงตายังงัวเงียและดูน่ารักซื่อ ๆ มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย หัวฟู ๆ นั่นน่ารักจริง อยากลูบหัวชะมัด
“รุ่น...รุ่นพี่ อรุณสวัสดิ์ค่ะ”
เหวินถิงเซี่ยรีบทักทายอย่างลนลาน ใช้นิ้วมือสางผมสองสามที ก่อนจะก้มศีรษะให้เฮ้อซวยหลินเล็กน้อย แล้วรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปปิดประตู