ตามฉบับนิยาย หญิงรองอย่างเหวินถิงเซี่ยกับนางเอกอย่างเสิ่นหลิงเหยาเป็นพี่น้องฝาแฝดกัน
ทั้งคู่เป็นเด็กกำพร้า
ครั้งนั้น คุณนายเชิ่นผู้มีจิตใจเมตตาตั้งใจไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อรับลูกสาวมาสักคน เธอถูกใจเหวินถิงเซี่ยตั้งแต่แรกเห็น เพราะอีกฝ่ายเป็นเด็กฉลาดและรู้ความ
แต่เหวินถิงเซี่ยสงสารน้องสาวที่ร่างกายอ่อนแอเจ็บป่วยอยู่เสมอ จึงไม่ยอมไปกับคุณนายเชิ่น และยกโอกาสครั้งหนึ่งในชีวิตที่จะได้เข้าสู่ตระกูลมหาเศรษฐีให้น้องสาวแทน
ซึ่งก็คือนางเอกของเรื่องนี้ เสิ่นหลิงเหยา
“ถ้าฉันมีน้องสาวแท้ ๆ ตอนนั้นฉันก็คงยกโอกาสนี้ให้เธอเหมือนกัน ไม่มีอะไรให้ต้องเสียใจหรอก ฉันคงทนมองน้องสาวแท้ ๆ ป่วยตายอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไม่ได้หรอก”
น้ำเสียงของเหวินถิงเซี่ยอ่อนโยน แต่สีหน้ากลับแจ่มชัด
คำว่า ‘ยกให้’ ย่อมมีขอบเขต ร่างเดิมทำดีกับน้องสาวจนถึงที่สุดแล้ว ไม่ได้ติดค้างอะไรอีก
เธอก็เช่นกัน
ตอนเหวินถิงเซี่ยผลักประตูเดินเข้าไปในหอพัก เพื่อนร่วมห้องสองคนกลับมาแล้ว ทั้งคู่หันมามองเธอพร้อมกัน
เหวินถิงเซี่ยใจหายวาบ ยืนนิ่งอยู่กับที่
บรรยากาศพลันเงียบงัน ไม่มีใครพูดอะไร
เหวินถิงเซี่ยกลอกตาไปมา มือบีบชายเสื้ออย่างประหม่า คิดว่าจะหาเรื่องอะไรมาชวนคุยดีไหม
“อ๊ากกก กลั้นไม่ไหวแล้ว! ฉันบอกแล้วไงว่าเธอต้องเป็นสาวสวย แกยังไม่เชื่ออีก วันนั้นฉันบังเอิญเห็นเธออาบน้ำด้วย ที่ควรเด้งก็เด้ง ที่ควรนูนก็นูน ดูแล้วอย่างน้อยก็ไซซ์ซี หุ่นดีสุด ๆ ผิวเนียนเหมือนไข่ที่ปอกเปลือกแล้ว หน้าตาก็น่ารัก ฉันมองไม่ผิดจริง ๆ!”
เพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งตัวเล็ก สูงราวร้อยห้าสิบห้าเซนติเมตร มีใบหน้ากลมเหมือนซาลาเปา ซูเสี่ยวไป๋ร้องออกมา พลางจ้องเหวินถิงเซี่ยตาเป็นประกาย
หน้าตาแบบนี้ช่างเหมือนนางฟ้าตัวน้อยที่เปล่งประกาย ราวกับตรงกับรสนิยมของเธอทุกอย่าง
เมื่อก่อนเหวินถิงเซี่ยแค่แต่งตัวไม่เป็น เลยซ่อนความสวยของตัวเองไว้