มหาวิทยาลัยชิงต้า
หลังเลิกเรียนคาบหนึ่ง ฉินเหมิงชวนเหวินถิงเซี่ยกับซูเสี่ยวไป๋ไปห้องสมุดด้วยกัน
“ขอร้องละ พวกเราเข้ามหาวิทยาลัยกันแล้วนะ สบาย ๆ หน่อย อย่าแข่งขันกันหนักเหมือนตอนมัธยมได้ไหม” ซูเสี่ยวไป๋บ่นอุบ แต่ฝีเท้ากลับซื่อตรง ไม่ได้หยุดสักก้าว มุ่งหน้าไปทางห้องสมุด
ถึงจะเป็นมหาวิทยาลัย แต่นักศึกษาของชิงต้าก็มีวินัยในตัวเองมากพอ ไม่มีใครปล่อยตัวปล่อยใจง่าย ๆ
“สซีเซี่ย”
เสียงทุ้มต่ำไพเราะดังมาจากด้านหลังของทั้งสามคน
เหวินถิงเซี่ย ซูเสี่ยวไป๋ และฉินเหมิงหันขวับพร้อมกัน มองกลับไปด้านหลัง
เป็นเสิ่นเยี่ยนซวย
ซูเสี่ยวไป๋ไม่รู้จักเขา ส่วนเหวินถิงเซี่ยกับฉินเหมิงต่างทักทายอย่างนอบน้อมพร้อมกัน “คุณเชิ่น สวัสดีค่ะ”
จากนั้นทั้งคู่ก็หันมองหน้ากัน ส่งสายตาถามอีกฝ่ายเงียบ ๆ ว่าทำไมถึงรู้จักเขาเหมือนกัน
ซูเสี่ยวไป๋ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เปลี่ยนจากทำหน้างุนงงเป็นตาเป็นประกาย ผู้ชายคนนี้คือคุณเชิ่นในตำนานนี่เอง ไม่ใช่แค่หนุ่มหล่อความสามารถโดดเด่น แต่ยังหล่อชะมัดด้วย
เมื่อคืนฉินเหมิงเล่าเรื่องกระซิบให้เธอฟังว่า กลุ่มบริษัทเชิ่นมีโครงการสำคัญด้านปัญญาประดิษฐ์ที่ต้องการร่วมมือกับมหาวิทยาลัยชิงต้า อีกทั้งทางกลุ่มบริษัทเชิ่นยังเผยว่า จะคัดเลือกนักศึกษาปีหนึ่งของชิงต้าให้เข้าฝึกงานในโครงการด้วยหนึ่งคน
หัวหน้าภาควิชาติดต่อฉินเหมิง นักเรียนดีเด่นของคณะเป็นคนแรก
โอกาสดีขนาดนี้ย่อมต้องเป็นเธออยู่แล้ว ในบรรดานักศึกษาใหม่ปีหนึ่งก็มีแค่เธอที่ทำได้ หัวหน้าภาควิชายังแนะนำเธอให้คุณเชิ่นรู้จักเป็นพิเศษด้วย
พูดถึงกลุ่มบริษัทเชิ่น นั่นเป็นบริษัทขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียงในวงการเมืองหลวง โอกาสแบบนี้หาได้ยากมากสำหรับนักศึกษาปีหนึ่งอย่างฉินเหมิง น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง