วันนี้เป็นวันเสาร์ ไม่มีเรียน เหวินถิงเซี่ยก็ยังตื่นแต่เช้า
ฉินเหมิงแนะนำงานพิเศษสอนพิเศษให้เธองานหนึ่ง
ในฐานะนักศึกษามหาวิทยาลัยชิงต้า พวกเธอไม่เคยขาดนักเรียนที่ต้องการเรียนพิเศษ ผู้ปกครองที่อยากจ้างพวกเธอมีไม่น้อย แต่ด้วยผลการเรียนของฉินเหมิง ทรัพยากรที่เธอมีจึงอยู่คนละระดับกับคนอื่น
“ค่าจ้างไม่เลวเลย ชั่วโมงละสามพัน สัปดาห์ละสองชั่วโมง แต่เด็กคนนี้คลั่งไคล้คนหน้าตาดีขั้นหนัก ตอนแม่ของเด็กมาหาฉัน หล่อนจ้องหน้าฉันอยู่นานตั้งครึ่งชั่วโมง แทบจะจ้องจนเห็นดอกไม้งอกออกมาแล้ว แถมยังย้ำแล้วก็ย้ำอีกว่าทุกคาบต้องแต่งตัวให้น่ารัก สวยหวานหน่อย”
ฉินเหมิงดันแว่นขึ้นอย่างดูแคลน
“นายก็รู้ว่าฉันเกลียดการแต่งหน้าที่สุด แถมไม่มีเวลาว่างจะมาทำอะไรแบบนั้นด้วย อีกอย่าง เด็กแสบนั่นเพิ่งอยู่ ป.1 เอง เด็กแค่นี้จะให้ฉันสอนอะไร สอนว่าหนึ่งบวกหนึ่งเท่ากับสองหรือไง? ง่ายเกินไป ฉันไม่เอาด้วยหรอก นายลองไปดูแล้วกัน ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็ใช้หน้าตาจัดการเด็กแสบนั่นไปเลย”
พอได้ยินค่าจ้างต่อชั่วโมง เหวินถิงเซี่ยก็ถึงกับตาเป็นประกาย
รู้ว่าที่หนึ่งการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเก่ง แต่ไม่คิดว่าจะเก่งขนาดนี้
นักศึกษามหาวิทยาลัยชิงต้าทั่วไปอย่างพวกเธอ ค่าจ้างสอนพิเศษตามปกติก็ประมาณชั่วโมงละห้าร้อยเท่านั้น
ค่าจ้างสูงขนาดนี้ อย่าว่าแต่สอนหนึ่งบวกหนึ่งเท่ากับสองเลย ต่อให้ให้เธอสอนว่าหนึ่งบวกหนึ่งไม่เท่ากับสอง เธอก็จะหาทางพิสูจน์ให้ได้
เหวินถิงเซี่ยรู้ว่าฉินเหมิงปากบ่นไปอย่างนั้น แต่ที่จริงตั้งใจยกโอกาสหาเงินดี ๆ นี้ให้เธอ โอกาสแบบนี้หาได้ยากมาก