บริเวณโถงทางเข้าบ้าน
เหวินถิงเซี่ยเปลี่ยนรองเท้าไปพลาง มองซ้ายมองขวาเข้าไปในบ้านไปพลาง ก่อนจะร้องเรียกว่า “รุ่นพี่ ฉันกลับมาแล้วค่ะ”
เงียบสนิท ไม่มีใครตอบ
คิดว่าในบ้านอาจไม่มีใครอยู่ เหวินถิงเซี่ยจึงใจกล้าขึ้นมาหลายส่วน “เฮ้อซวยหลิน แฟนสาวสุดที่รักของนายกลับบ้านแล้วนะ”
เธอก้มลงใส่รองเท้าที่ถอดไว้ลงในตู้รองเท้า พอหันกลับมาก็เห็นร่างสูงใหญ่สีดำทะมึนยืนอยู่ตรงนั้น
“อ๊า~”
【อ๊า~】
เหวินถิงเซี่ยกับคิวคิวส่งเสียงกรีดร้องออกมาพร้อมกัน
“ผู้ชายคนนี้เป็นผีหรือไง เดินยังไงถึงไม่มีเสียงเลยสักนิด”
【ไม่มีเสียงก็เรื่องหนึ่ง แต่ยังดูน่าขนลุกอีกต่างหาก พระเอกเหมือนกำลังไม่พอใจเลย เขาคงไม่ได้เสียใจที่ยอมให้เธอย้ายมาอยู่ด้วยหรอกนะ สาวซ่า รีบเข้าไปอ้อนเขาเร็ว อย่าเพิ่งย้ายมาอยู่วันแรกก็ถูกพระเอกไล่ออกล่ะ】
“เขาดูน่ากลัวจัง ฉันกลัว~”
【ถ้าเขากล้าดุเธอ ฉันจะปล่อยไฟฟ้าแสนโวลต์ช็อตเขาให้ตายเลย】
“……”
ไม่ต้องถึงขั้นนั้นก็ได้มั้ง
เหวินถิงเซี่ยปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ ก่อนจะขยับเท้าก้าวสั้น ๆ ไปหาเฮ้อซวยหลิน ไม่กล้าสบตาเขาตรง ๆ มือเล็กยื่นไปจับมือใหญ่ของเขาอย่างหวาด ๆ “เฮ้อ...รุ่นพี่...พี่คะ ฉันไม่รู้ว่าพี่อยู่บ้าน วันนี้ไม่ได้ออกไปไหนเหรอคะ”
พอประหม่า คำเรียกก็เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาไม่หยุด
หญิงสาวก้มเปลือกตาลงเล็กน้อย ขนตายาวบดบังดวงตากลมใส
แสงไฟตรงโถงทางเข้าส่องลงมาจากด้านบน ทิ้งเงาทึบไว้บนใบหน้า ปลายจมูกเล็กกลมใสวาว อาจเป็นเพราะเดินมาอย่างเร่งรีบ จึงมีละอองเหงื่อบาง ๆ เกาะอยู่ ดูชุ่มชื้นราวกับลูกแมวน้อยที่เชื่อฟังว่าง่าย