ไม่ใช่ว่ามาซื้อแหวนแต่งงานเหรอ?
ความผิดหวังฉายวาบบนใบหน้าพนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์ เข้ากันขนาดนี้ ถ้าไม่แต่งงานกันตรงนี้เลยก็น่าเสียดายแย่
เหวินถิงเซี่ยเผลอเอียงศีรษะ กวาดตามองไปยังโซนนาฬิกาข้อมือข้างตู้โชว์แหวน สายตาที่มองผ่านไปอย่างไม่ใส่ใจกลับถูกนาฬิกาข้อมือลายใบโคลเวอร์สี่แฉกเรือนหนึ่งดึงดูดเข้า
หน้าปัดสีโรสโกลด์ทำจากเปลือกหอยมุกสีขาวจากทะเลลึก เปล่งประกายรุ้งไล่เฉดในตัว จับคู่กับเข็มนาฬิกาทองทรงสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนเรียวยาว เป็นความงามที่อ่อนโยนและเรียบหรู
ราคาก็แพงเกินกว่าที่เธอจะจ่ายไหวเช่นกัน
เหวินถิงเซี่ยรู้จักประมาณตนมาโดยตลอด ไม่เคยคิดไขว่คว้าสิ่งที่เอื้อมไม่ถึง สายตาหยุดอยู่ชั่วครู่ก็รีบเบือนกลับ ไม่มีความอาลัยแม้แต่น้อย
“รบกวนเอานาฬิกาเรือนนี้ออกมาให้แฟนผมลองหน่อยครับ” ใครจะคิดว่าเฮ้อซวยหลินจะชี้ไปยังนาฬิกาเรือนนั้นแล้วพูดกับพนักงานสาว
“ไม่ลองแล้วค่ะ” เหวินถิงเซี่ยโบกมือ
คิวคิว: 【สซีเซี่ย ลองดูสิ ฉันก็ว่านาฬิกาเรือนนี้เหมาะกับเธอมาก พระเอกสายตาดีไม่เบาเลย】
“ลองไม่ได้หรอก ดูราคานั่นสิ หกหลักเชียวนะ! ฉันเป็นแค่นักศึกษาหญิงคนหนึ่ง ไม่เหมาะจะใส่นาฬิกาดีขนาดนี้หรอก ออกไปทำงานพิเศษยังกลัวโดนปล้นเลย”
คิวคิวออดอ้อนเสียงยานคางเป็นคลื่น: 【เบบี๋สซี~ลองหน่อยน้า~ฉันอยากเคาเคา~】
“ถ้าลองนาฬิกาแล้ว เขาก็ไม่ต้องซื้อกระเป๋าให้ฉันอีกใช่ไหม?” เหวินถิงเซี่ยใจอ่อนทันที
เป็นแค่ระบบแท้ ๆ ยังอ้อนเก่งขนาดนี้ เธอแพ้ทางแบบนี้จริง ๆ
จะทำยังไงได้ล่ะ ระบบของตัวเองก็ต้องตามใจเองสิ
คิวคิว: 【แน่นอนอยู่แล้ว】
พนักงานสาวสวมถุงมือสีขาว ยื่นนาฬิกามาตรงหน้าเหวินถิงเซี่ยอย่างกระตือรือร้น “น้องสาวน่ารัก เดี๋ยวพี่ใส่ให้ค่ะ”