ตอนบ่าย ก่อนกลับบ้านหลังเลิกเรียน เหวินถิงเซี่ยส่งข้อความหาเฮ้อซวยหลิน ถามว่าเย็นนี้กลับมากินข้าวที่บ้านไหม
ช่วงนี้เธอเพิ่งย้ายบ้านใหม่ อาการติดใจทำอาหารยังไม่หาย เย็นนี้เลยอยากทำอะไรกินเองสักหน่อย ถือโอกาสทักทายเจ้าของบ้านผู้สูงศักดิ์ของเธออย่างสุภาพไปด้วย
เจ้าของบ้านผู้สูงศักดิ์ก็ไม่เกรงใจ: 【กลับบ้านไปกิน ยังมีธุระที่แล็บ คงกลับช้าหน่อย】
ได้สิ ก็แค่เพิ่มตะเกียบอีกคู่เท่านั้นเอง
เอาหนังสือไปวางไว้ที่บ้านเรียบร้อยแล้ว เหวินถิงเซี่ยก็กระโดดโลดเต้นออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตหรูแถวหมู่บ้าน
ที่จอดรถแห่งหนึ่งใต้ตึกในหมู่บ้าน ตรงหน้าร้านสะดวกซื้อ
เผยจิงหวยนั่งเฝ้ารอโอกาสอยู่ตรงนี้มานานแล้ว นับตั้งแต่วันนั้นที่เขาได้เห็นเธอแวบหนึ่ง ช่วงหลายวันที่ผ่านมาก็เหมือนใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เอาแต่คิดอยากเจอหญิงในดวงใจของเขาอีกสักครั้ง
เขาจุดบุหรี่ทีละมวนเหมือนเดิม แต่แทบไม่ได้สูบเลยสักคำ
ยื่นข้อมือออกไปนอกหน้าต่างรถ ปล่อยให้บุหรี่ค่อย ๆ มอดไหม้ พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ เพื่อค้นหาเหยื่อของตัวเอง
เขารออยู่ที่นี่มาหลายชั่วโมงแล้ว เห็นว่ากำลังจะถึงเวลาอาหารเย็น เพื่อนสนิทก็โทรมาหาหลายสาย ชวนออกไปเที่ยวด้วยกันคืนนี้
แต่เขาไม่มีอารมณ์ จึงปฏิเสธไป
เมื่อคืน เงาร่างอ้อนแอ้นนั้นเข้ามาอยู่ในความฝันของเขา
ผู้หญิงคนหนึ่งจะงดงามราวกับนางฟ้าได้ขนาดนี้เชียวหรือ ราวกับทุกยิ้มทุกอิริยาบถของเธอถูกวาดขึ้นมาตามรสนิยมของเขาอย่างสมบูรณ์แบบเกินไปแล้ว
เขาอยากเจอเธออีกครั้ง มากเสียจนบรรยายออกมาไม่ถูก
เง็กเซียนฮ่องเต้ พระแม่หวังหมู่ พระยูไล ซุนหวู่คง ขอให้ผมได้เจอหญิงในดวงใจอีกสักครั้งเถอะนะ แค่ครั้งเดียวก็พอ