วันที่เจ็ดหลังเลิกกับเฮ้อซวยหลิน
“ไม่เอา ฉันไม่อยากตาย!”
เหวินถิงเซี่ยสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายสุดสยอง ลืมตาขึ้นแล้วนั่งหอบหายใจอยู่บนเตียง กวาดตามองรอบห้องเพียงแวบเดียว
ที่นี่!
เหวินถิงเซี่ยคุ้นเคยกับที่นี่มาก นี่คือห้องนอนใหญ่ในบ้านของเฮ้อซวยหลิน เป็นที่ที่เธอนอนมานานกว่าหนึ่งเดือน
ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
เหวินถิงเซี่ยส่ายหัวมึน ๆ เธอถูกเหวินเต๋อลักพาตัวไป ต่อมาพี่หลินก็รีบตามมา ตอนนั้นเหวินเต๋ออารมณ์พลุ่งพล่านจนหยิบมีดออกมา
จากนั้นเธอก็ตกลงไปในทางลาดพร้อมกับเหวินเต๋อ
หลังจากนั้นเธอก็หมดสติไป ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งตอนนี้ถึงเพิ่งฟื้น
เหวินถิงเซี่ยคิดจะยกมือทุบหัวที่หนักอึ้ง แต่พอขยับมือ เสียงโลหะกระทบกันก็ดังขึ้นในห้องอันเงียบสงบ
!!!
เธอใจหายวาบ
ก้มลงมองก็เห็นโซ่เส้นหนึ่งคล้องอยู่บนมือ ตรงข้อมือยังหุ้มผ้านุ่มไว้กันไม่ให้บาดเจ็บ พอลองขยับเท้า ก็พบว่ามีโซ่คล้องอยู่ด้วยเหมือนกัน ทั้งหมดนี้ช่างคุ้นตาเหลือเกิน
เธอสั่งซื้อมาเองทั้งนั้น
เดิมทีตั้งใจซื้อมาใช้กับเฮ้อซวยหลิน ไม่นึกเลยว่าคำพูดของคิวคิวจะกลายเป็นจริง สุดท้ายกลับเอามาใช้กับตัวเองเสียได้
“เพนกวินน้อย?” เหวินถิงเซี่ยไม่เห็นใครในห้วงจิต จึงเรียกหาเอง