ที่นี่แม้จะค่อนข้างเปลี่ยว แต่ยังไงก็เป็นถนนสายหนึ่ง ไม่แน่ว่าเมื่อไหร่จะมีคนผ่านมา
เหวินเต๋อลากกระชากเหวินถิงเซี่ยเข้าไปในพื้นที่รกร้างลึกกว่าเดิม เขาต้องหาที่ซ่อนเหวินถิงเซี่ยก่อน จากนั้นค่อยหาจุดที่มีสัญญาณโทรศัพท์แล้วโทรหาไอ้คุณชายบ้านรวยคนนั้นเพื่อเรียกค่าไถ่
หัวเข่าของเหวินถิงเซี่ยเจ็บแปลบถึงใจ เธอไม่อยากเดินต่อแล้ว แต่เหวินเต๋อไม่ใช่คนที่จะรู้จักทะนุถนอมหญิงสาว เขาลากเธอไปเรื่อย ๆ โดยไม่ยอมหยุด
โชคดีที่ฟ้ามืดมาก ทางในป่าก็เดินลำบาก เหวินเต๋อกลัวจะเหยียบหลุมอะไรเข้า จึงเดินช้ามาก เหวินถิงเซี่ยกัดฟันทนพอจะเดินตามทัน
เวลาผ่านไปทีละวินาที ท้องฟ้ายิ่งมืดลงเรื่อย ๆ
【ขณะนี้เวลา 22:00 น. คุณถูกลักพาตัวมาเกิน 2 ชั่วโมงแล้ว】คิวคิวรายงานเวลาเป็นระยะ
ความคิดของเหวินถิงเซี่ยล่องลอย สีหน้าหม่นหมอง หลังจากที่เธอทิ้งพี่หลินไปแล้ว พี่หลินจะยังดึงดันมาหาเธออีกไหม? ยิ่งตอนนี้เขาก็กำลังป่วยอยู่ด้วย
ชั่วขณะนั้นเหวินถิงเซี่ยไม่รู้ว่าควรคาดหวังให้เฮ้อซวยหลินมาหาหรือไม่
คำพูดของคิวคิวดังก้องอยู่ในหัว “ถ้าเขาไม่มาหาเธอ ก็ลืมเขาไปซะ”