เสิ่นหลิงเหยาร้องไห้วิ่งกลับบ้าน
วงสังคมไฮโซในเมืองจิงซื่อไม่ได้กว้างใหญ่หรือแคบเกินไป เพื่อจะได้รู้ข่าวของเฮ้อซวยหลินเป็นคนแรก เสิ่นหลิงเหยาจึงสนิทสนมกับเพื่อนหลายคนที่อยู่รอบตัวเขา
เมื่อวานทุกคนยังยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าเฮ้อซวยหลินกับแฟนสาวที่คบกันเพราะพนันกันต้องเลิกกันแน่ รับรองได้
วันนี้เฮ้อซวยหลินยุ่งขนาดนั้น แต่ตอนเที่ยงกลับตั้งใจแวะไปโรงอาหารมหาวิทยาลัยชิงต้า จูงมือแฟนสาวกินข้าวด้วยกันต่อหน้าคนอื่น
ตกเย็นเขากับแฟนสาวยังไปกินหม้อไฟด้วยกัน แล้วก็โพสต์ลงไลน์
ทั้งวงการเมืองหลวงไม่มีใครชวนเฮ้อซวยหลินออกไปกินหม้อไฟด้วยกันได้ นี่ก็เป็นโพสต์แรกที่เขาลงในไลน์ตั้งแต่สมัครใช้
เฮ้อซวยหลินมอบทุกคำว่า “ข้อยกเว้น” และ “ครั้งแรก” ให้แฟนสาวของเขา
เธอยังจะหลอกตัวเองได้อีกหรือว่าเฮ้อซวยหลินคบกับแฟนสาวเพราะพนันกันเท่านั้น พวกเขาไม่มีความรู้สึกให้กันเลย?
เมื่อก้าวเข้าบ้านตระกูลเสิ่น ก็เห็นพ่อเสิ่นกับแม่เสิ่นนั่งรอเธออยู่ในห้องรับแขก พร้อมด้วยเสิ่นเยี่ยนซวยและเสิ่นเยี่ยนซี
ดวงตาของเสิ่นหลิงเหยาแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้า
“เหยาหยาคนดี เป็นอะไรไปลูก?”
แม่เสิ่นทนเห็นลูกสาวร้องไห้ไม่ได้ที่สุด หญิงสาวอ่อนหวานราวกับสายน้ำ พอร้องไห้ก็ชวนให้รู้สึกเศร้าตาม จนหัวใจของนางพลอยสั่นไหวไปด้วย
เสิ่นหลิงเหยายืนนิ่งอยู่ตรงโถงทางเข้าครู่หนึ่ง เม้มปากแน่น คางสั่นระริก ก่อนจะร้องไห้สะอึกสะอื้นวิ่งขึ้นบันไดไปชั้นสอง โดยไม่พูดสักคำ
“เหยาหยา~” แม่เสิ่นเรียกตามหลัง
“พี่” เสิ่นเยี่ยนซีก็เรียกตาม