ตอนเหวินถิงเซี่ยออกมาจากห้องน้ำ เฮ้อซวยหลินก็ไม่อยู่ในห้องพักผู้ป่วยแล้ว
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นสายที่ไม่ได้รับจากเสิ่นหลิงเหยาสามสาย จึงกดข้ามไปโดยไม่สนใจ
เปิดไลน์แล้วเห็นข้อความที่เฮ้อซวยหลินฝากไว้:【เบบี๋ ฉันกลับบ้านไปเอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยน แล้วก็ของใช้จำเป็นตอนนอนโรงพยาบาลนะ】
【โอเค】เหวินถิงเซี่ยส่งสติกเกอร์น่ารักกลับไป
เธอวางโทรศัพท์ไว้ข้างตัว แล้วยกมือขึ้นลูบใบหน้าอย่างไม่สบายผิว
เมืองจิงซื่อเป็นเมืองทางเหนือ อากาศช่วงฤดูใบไม้ร่วงกับฤดูหนาวแห้งอยู่แล้ว ปลายเดือนตุลาคมในอาคารก็เริ่มเปิดเครื่องทำความร้อน พอเพิ่งอาบน้ำเสร็จแล้วยังไม่ได้ทาอะไรสักอย่าง เธอก็รู้สึกแห้งไปหมดทุกส่วน โดยเฉพาะใบหน้า อึดอัดสุด ๆ
เหวินถิงเซี่ยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เปิดหน้าต่างแชตของเฮ้อซวยหลิน:【แวะไปที่ห้องฉัน หยิบสกินแคร์กับครีมทาหน้ามาให้หน่อยได้ไหม】
ส่งข้อความเสร็จแล้ว
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพิมพ์ต่อ:
【แล้วก็โลชั่นทาตัว】
【ครีมทามือด้วย】
เฮ้อซวยหลินออกจากบ้านเตรียมขึ้นรถแล้ว พอได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า เขาก็หยิบขึ้นมาดู ทุกข้อความมาจาก[แฟนสาว]ทั้งนั้น มุมปากยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนกดเปิดอ่าน
ข้อความชุดใหญ่ล้วนเป็นคำขอให้เขาเอาของไปให้
เฮ้อซวยหลินปิดประตูรถแล้วเดินกลับเข้าไปในบ้าน มุ่งหน้าไปยังห้องพักแขกที่เหวินถิงเซี่ยใช้พัก
ขวดกระปุกบนโต๊ะของสาวน้อยมีไม่มากนัก เขาเคยเห็นโต๊ะเครื่องแป้งของเฉียนหนิง แม่เลี้ยงของเขา บนโต๊ะเต็มไปด้วยผลิตภัณฑ์บำรุงผิว ข้าง ๆ ยังมีชั้นวางขนาดใหญ่อีกชั้นซึ่งแน่นขนัดไปด้วยขวดกระปุก