เสียงฮึมฮัมประหลาดดังขึ้น ราวกับมีสว่านที่มองไม่เห็น
มันพุ่งผ่านช่องหูเข้าไปเจาะลึกถึงสมองอย่างบ้าคลั่ง
เสียงนั้นแฝงความเย็นยะเยือกชื้นเหนียว
อากาศในห้องโถงราวกับสั่นสะเทือนไปตามความถี่ของเสียงนั้น
พื้นปูนรอบแท่นจัดแสดงก่อตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีขาวบาง ๆ
หากเป็นคนธรรมดาในเก้าประตู ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ถึงสามวินาทีก็คงเสียสติ
สมองจะถูกพลังความเกลียดชังนี้กวนจนเละเป็นโจ๊ก
สุดท้ายก็จะคลุ้มคลั่งกัดทึ้งเนื้อหนังของตัวเอง
ซูเฉินยืนอยู่หน้าแท่นจัดแสดง
เส้นพลังความเกลียดชังสีดำราวกับมีชีวิต ค่อย ๆ เลื้อยเข้ามาพันเสื้อคลุมชุดนักเรียนของเขาอย่างหยั่งเชิง
แผงระบบปรากฏขึ้นบนจอประสาทตาอย่างเงียบงัน
[เผชิญมลพิษทางจิตความถี่สูง]
[ความชำนาญด้านการต้านทานทางจิตเพิ่มขึ้นห้าสิบ]
[กระตุ้นภูมิคุ้มกันทางจิตระดับสูงสุด]
ซูเฉินไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว
เสียงฮึมฮัมที่มากพอจะทำให้คนคลุ้มคลั่งนั้น เมื่อดังเข้าหูเขาก็ไม่ต่างจากเสียงแมลงวันในฤดูร้อนแม้แต่น้อย
เขาถึงกับรู้สึกว่ามันหนวกหูอยู่บ้าง
ซูเฉินยื่นมือขวาออกไป ทะลุผ่านพลังความเกลียดชังสีดำเข้มข้นชั้นนั้นโดยตรง
แล้วคว้าแผ่นสัมฤทธิ์ที่มีสนิมเขียวขึ้นเต็มไว้ในมือ
แผ่นสัมฤทธิ์หนักอึ้งยามอยู่ในมือ
ความเย็นยะเยือกเสียดกระดูกพลันแผ่ซ่านออกมาจากฝ่ามือ
นี่ไม่ใช่ความเย็นธรรมดา แต่เป็นความเย็นยะเยือกที่แฝงพลังแห่งความตายเข้มข้น