สลักกลไกหนักอึ้งขบล็อกเข้าหากันแน่น
ประตูเหล็กแผ่นตะกั่วส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำ
ล็อกแน่นสนิทอยู่ในวงกบ
แสงไฟจากทางเดินสาดลงบนบานประตูโลหะสีเทาดำ สะท้อนประกายด้านเย็นเยียบ
ซูเฉินหยุดยืนอยู่หน้าประตู
เขาไม่ได้ยื่นมือไปแตะมือจับโลหะทรงกลมขนาดใหญ่
สายเป้ผ้าใบเลื่อนหลุดจากบ่าไปเล็กน้อย
เขายักไหล่ซ้ายส่ง ๆ สายเป้จึงเด้งกลับเข้าที่
ซิปโลหะกระทบกัน ส่งเสียงใสกังวาน
ประตูบานนี้เป็นของสั่งทำพิเศษที่คลังสิบเอ็ดสร้างขึ้นเพื่อกั้นแยกชั้นสอง
ด้านในประกบด้วยแผ่นตะกั่วความหนาแน่นสูง ประตูเพียงบานเดียวหนักกว่าสองตัน
ซูเฉินก้มมองรางเลื่อนโลหะใต้ร่องประตูแวบหนึ่ง
เขางอขาขวาถอยไปด้านหลังเล็กน้อย
พื้นรองเท้าผ้าใบเก่าเสียดสีกับพื้นเหล็ก ครูดสนิมออกไปชั้นหนึ่ง
กล้ามเนื้อน่องเกร็งขึ้นทันที
ซูเฉินเตะพุ่งไปข้างหน้าอย่างแรง
“ตึง!”
เสียงดังสนั่นราวกับทำลายแก้วหูระเบิดก้องขึ้นกลางทางเดิน
ประตูเหล็กแผ่นตะกั่วที่แข็งแกร่งไร้เทียมทานยุบเข้าไปตรงกลางทันที ทิ้งรอยเท้าลึกไว้
พละกำลังมหาศาลแผ่กระจายไปตามบานประตูอย่างบ้าคลั่ง
กำแพงปูนรอบวงกบพังแตกร้าวในทันที
บานพับเหล็กกล้าขนาดเท่าข้อมือส่งเสียงคราง ก่อนหักกระเด็นออกพร้อมกัน
ประตูหนักอึ้งทั้งบานหลุดออกจากผนังโดยสมบูรณ์
ราวกับใบไม้ที่ถูกพายุพัดปลิว มันพุ่งเข้าไปในความมืดเบื้องใน
ประตูกระแทกพื้นปูนห่างออกไปกว่าสิบเมตร
เสียงโครมสนั่นดังขึ้น
พื้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ฝุ่นจำนวนมากร่วงกราวลงมาจากเพดาน ตกลงบนบ่าชุดนักเรียนของซูเฉิน
ซูเฉินก้าวข้ามวงกบที่พังยับเยิน