พื้นรองเท้าบู๊ตยุทธวิธีหนังวัวหนาเตอะเสียดสีกับกระเบื้องเคลือบมันอย่างแรง
เสียงแหลมบาดหูดังขึ้นราวกับเสียงเบรก
ไป๋เฮาเทียนพุ่งนำหน้าทีมทั้งหมด
เธอย่อเข่าลงเล็กน้อย ฝืนประคองแรงเฉื่อยที่พุ่งไปข้างหน้าไว้อย่างสุดกำลัง
เธอยกไฟฉายยุทธวิธีสีดำส่องสว่างแรงสูงขึ้นด้วยสองมือ แล้วหันลำแสงไปยังซากประตูใหญ่
ลำแสงสีขาวเย็นตาสาดผ่าความสว่างสีแดงในห้องโถงออกเป็นเสี่ยงในพริบตา
ภายในลำแสงมีฝุ่นหนาทึบกับเศษกระจกชิ้นเล็กปลิวว่อน
ราวกับพายุหิมะลูกย่อมกำลังหมุนวนอยู่ในอาคาร
เศษกระจกกันกระสุนบนพื้นสะท้อนแสงจ้าเป็นจุดขาวแสบตา
ทั่วพื้นเต็มไปด้วยซากโลหะบิดงอและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ล้มแน่นิ่ง
ท่อเหล็กรับน้ำหนักขนาดเท่าท่อนแขนหลายท่อนถูกแรงมหาศาลหักสะบั้น ปลายท่อที่ขาดเผยให้เห็นเศษโลหะคมกริบ
ภาพสยดสยองตรงหน้าทำให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยภายในที่ตามหลังไป๋เฮาเทียนสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
มือที่กำปืนควบคุมฝูงชนของพวกเขาพลันกระชับแน่นขึ้น
นี่คือการบุกรุกด้วยความรุนแรงที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน นับตั้งแต่ก่อตั้งคลังสิบเอ็ด
ลำแสงจากไฟฉายของไป๋เฮาเทียนค่อย ๆ เลื่อนสูงขึ้น
ผ่านหัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยที่นอนหมดสติและกระอักเลือดอยู่บนพื้น
ลำแสงกวาดผ่านขอบทางเดิน
ก่อนส่องไปยังชายคนหนึ่งที่สวมชุดกันลมเดินป่า
ชายคนนั้นกำแผ่นป้ายทองแดงไว้ในมือ พลางใช้หลังมือเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก
พอถูกแสงจ้าส่องใส่ เขาก็ยกแขนขึ้นบังตาโดยไม่รู้ตัว
ไป๋เฮาเทียนมองเห็นใบหน้านั้นชัดเจน
หัวใจของเธอพลันเต้นพลาดไปหนึ่งจังหวะ