อู๋เสียจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์เขม็ง
แสงเรืองสีน้ำเงินจาง ๆ สาดลงบนใบหน้าของเขา
กลางหน้าจอคือภาพถ่ายจริงความละเอียดสูงใบหนึ่ง
แผ่นหลังของคนในชุดนักเรียนสีฟ้าขาว มือหนึ่งหิ้วมีดขวานเล็มพุ่มไม้ที่คมบิ่นไว้ข้างตัว
ใต้เท้าเต็มไปด้วยเศษซากร่างกายและเลือดสีแดงฉาน
บุหรี่ต้าเฉียนเหมินค่อย ๆ มอดไหม้อยู่ระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วกลางของอู๋เสีย
เถ้าสีเทาขาวยาวเป็นนิ้วสั่นไหวใกล้ร่วงหล่น
ประกายไฟลามผ่านกระดาษมวนสีขาวไปตลอดแนว
ไหม้ตรงไปจนถึงไส้กรองฟองน้ำสีเหลือง
กลิ่นเหม็นไหม้ฉุนจมูกลอยออกมา
ความร้อนระอุส่งผ่านสู่ผิวหนังในพริบตา
“ซี้ด”
อู๋เสียสะบัดมืออย่างแรง
ก้นบุหรี่ที่เหลือครึ่งมวนตกลงบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง ทิ้งรอยไหม้สีดำเล็ก ๆ ไว้จุดหนึ่ง
เขาไม่มีเวลาปัดเถ้าบุหรี่ที่ร่วงลงมา
สองมือยันขอบโต๊ะไว้ ร่างแทบจะแนบเข้าไปในจอภาพ
เขาคลิกเปิดภาพถัดไป
นั่นคือภาพถ่ายมุมสูงของลานสำนักงานสาขาตระกูลวัง
ประตูเหล็กกันระเบิดสองบานที่หนักหลายตันถูกกระแทกลงกลางลาน ราวกับเศษแผ่นเหล็กพัง ๆ สองแผ่น
รถลาดตระเวนที่อยู่ข้างใต้ถูกทับแบนเป็นแผ่นเหล็ก
รอบบริเวณมีศพในชุดรบสีดำนอนเกลื่อนกลาดกว่าร้อยศพ
ศพบางร่างถูกฟันผ่ากลางอย่างแรงจนขาดเป็นสองท่อน รวมถึงปืนเอชเคโฟร์วันซิกซ์ในมือด้วย
มุมขวาล่างของภาพมีลายน้ำบอกเวลาบรรทัดหนึ่ง ซึ่งดูไม่สะดุดตานัก
นับจากภาพแรกที่ประตูใหญ่ถูกพังเข้ามา
จนถึงภาพสุดท้ายที่มีศพเกลื่อนพื้น
ช่วงเวลาที่ห่างกัน
พอดิบพอดีสิบนาที
ลมหายใจของอู๋เสียชะงักค้าง
ในปอดเหมือนถูกยัดด้วยฟางแห้ง อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
เขาจ้องแผ่นหลังในชุดนักเรียนสีฟ้าขาว