บันไดเหล็กส่งเสียงตุบ ๆ ทึบหนัก
ทุกเสียงราวกับเหยียบลงบนหัวใจของผู้คน
ซูเฉินถือมีดขวานเล็มพุ่มไม้ ก้าวขึ้นชั้นสองทีละก้าว
ในรอยบิ่นของใบมีดมีเลือดสีแดงคล้ำข้นเหนียวเกาะอยู่
เลือดไหลไปตามปลายมีดเย็นเยียบ
หยดลงบนพรมขนแกะนำเข้าสีขาวบริสุทธิ์
ขนแกะดูดซับเลือดจนชุ่มในชั่วพริบตา ส่งเสียง “แฉะ” เหนียวหนืดเป็นระยะ
ประตูกระจกกันกระสุนเก็บเสียงของห้องควบคุมกลางเปิดอ้าอยู่
หัวหน้าสาขานั่งหมดสภาพอยู่กลางพรม
แผ่นหลังแนบชิดกับโต๊ะทำงานไม้แดงหนักอึ้ง
ใต้กางเกงสูทสั่งตัดราคาแพง มีคราบน้ำสีเหลืองสะดุดตากำลังแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว
อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นปัสสาวะฉุนจัด ปะปนกับกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นที่ลอยขึ้นมาจากชั้นล่าง
เขาเงยหน้ามองซูเฉินที่เดินเข้ามา
คางสั่นระริก ฟันบนกับฟันล่างกระทบกันอย่างควบคุมไม่ได้
เกิดเสียงกึก ๆ ถี่กระชั้นแผ่วเบา
ลูกกระเดือกในลำคออวบใหญ่ขยับขึ้นลงอย่างยากลำบาก
แต่ลำคอที่แห้งผากกลับกลืนน้ำลายไม่ลงแม้แต่คำเดียว
“แกฆ่าฉันไม่ได้ ฉันเป็นคนของตระกูลวัง”
หัวหน้าสาขากำชายครุยตรงขอบพรมไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
“ตระกูลวังมีรากฐานสั่งสมมาร้อยปี อำนาจของเราแผ่ไปทุกซอกทุกมุม”
“แกคนเดียวสู้ทั้งตระกูลไม่ได้หรอก ตอนนี้หยุดมือยังทัน”
เขาพยายามยกเอารากฐานของตระกูลมาข่มขู่ฝ่ายตรงข้าม
เพื่อให้เสียงของตัวเองฟังดูมีความมั่นใจขึ้นมาบ้าง
แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับผิดเพี้ยนไปหมด
แหบพร่า เสียงแตก ราวกับเป็ดใกล้ตายที่ถูกบีบคอไว้
ซูเฉินไม่มีสีหน้าใด ๆ
ไม่มีการเยาะเย้ย ไม่มีความโกรธ
มีเพียงความเย็นชาของคนที่ฆ่าไก่ฆ่าเป็ดเสร็จแล้ว กำลังจะเก็บกวาดโรงฆ่าสัตว์
เขาไม่หยุดชะงักแม้แต่ครึ่งวินาที
ยกมือขวาขึ้น
มีดขวานเล็มพุ่มไม้กวาดลมแรงปะปนกลิ่นคาวเลือดเข้มข้น
ใบมีดเฉือนปกเสื้อสูทราคาแพง
ฟันเข้าเนื้อหนังโดยไม่มีสิ่งใดขวางกั้น
ฟันกระดูกสันหลังส่วนคอที่แข็งแกร่งขาดสะบั้นอย่างจัง
ศีรษะของหัวหน้าสาขากลิ้งเอียงไปด้านข้าง กระแทกโซฟาหนังที่อยู่ข้าง ๆ กระเด้งหนึ่งครั้งก่อนตกลงพื้น