ลูกเหล็กน่าเกลียดนั่นทับอยู่บนโต๊ะไม้ฮวาลีเหลือง
เพราะพื้นโต๊ะเอียง มันเลยกลิ้งนำไปครึ่งนิ้ว
เสียง "เคร้ง" ดังขึ้น มันติดอยู่ในหลุมวงกลมสีแดงบนแผนที่ คราวนี้ไม่ขยับเขยื้อนเลย
ผิวลูกเหล็กยังหลงเหลือรอยนิ้วมือที่บีบอัดจนเป็นรอยขรุขระ
อู๋เสียพิงพนักเก้าอี้ไท่ซือ
เขาหายใจหอบหนัก หน้าอกกระเพื่อมรุนแรง
รอยไหม้ที่ขากางเกงถูกบุหรี่ต้าเฉียนเหมินเจาะทะลุส่งความเจ็บแปลบมา เนื้อหนังถูกลวกจนพุพองเป็นน้ำเหลือง
ความเจ็บนี้กลับทำให้เขาสร่างขึ้นมาบ้าง
เขาจ้องมองลูกเหล็กนั่น
ยื่นมือขวาออกไป ปลายนิ้วแตะลงบนผิวลูกเหล็กอย่างทดลอง
สัมผัสโลหะเยียบเย็น หนักเหมือนตุ้มตราชั่ง
นี่ไม่ใช่มายากล แต่เป็นกำลังบริสุทธิ์ที่บดขยี้ทุกสิ่ง
อู๋เสียหลับตาลงแรงๆ แล้วลืมขึ้นอีกครั้ง เส้นเลือดสีเขียวบนหลังมือเต้นตุบๆ
"ทำไม" ลูกกระเดือกของอู๋เสียขยับ น้ำเสียงแหบแห้งราวกับกลืนกระดาษทรายเข้าไป
เขามองเด็กมัธยมในชุดนักเรียนสีขาวน้ำเงินตรงหน้า
"กู่ถงจิงคือแดนมรณะ" อู๋เสียชี้ไปที่วงกลมสีแดงบนแผนที่ "คนที่ไปที่นั่น เก้าในสิบต้องตาย นายต้องการอะไร"
ซูเฉินยืนอยู่ข้างโต๊ะ
หยาดฝนไหลจากปลายผมเขาหยดลงบนพื้นหินเขียว ซึมเป็นรอยน้ำเล็กๆ
จริงๆ แล้วเขาแค่ต้องการหาสภาพแวดล้อมที่อันตรายสูงมาฟาร์มค่าความชำนาญ
ค่าประสบการณ์จากชีวิตประจำวันไม่พอต่อการอัปเกรดแผงควบคุมอีกแล้ว
แต่เขาขี้เกียจอธิบาย
"เปลี่ยนอากาศ" น้ำเสียงซูเฉินราบเรียบ "อยู่โรงเรียนมันอึดอัดไป อยากหาที่ออกกำลังกาย"
ในห้องโถงเงียบราวกับเป็นสุสาน
ไส้เดือนตาบอดที่ยืนอยู่ในเงามืดสูดลมหายใจเยือกเย็นเฮือกหนึ่ง