ระลอกคลื่นแผ่ออกเป็นวง ๆ บนผิวน้ำ
ฟองน้ำสีขาวที่ผุดขึ้นมาถูกกลืนหายไปอย่างรวดเร็ว
สายน้ำใต้ดินสีดำสนิทกลับคืนสู่ความเงียบงัน ราวกับกระจกดำเย็นเยียบบานหนึ่ง
อู๋เสียยืนอยู่ริมขอบอ่างน้ำ
เขาชะโงกหน้า จ้องผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่นเขม็ง
ไอเย็นยะเยือกจากก้นน้ำไต่ขึ้นมาตามผนังหิน กรีดผ่านใบหน้าราวกับถูกมีดบาด
แต่เขากลับร้อนใจจนเหงื่อเย็นผุดเต็มศีรษะ
เหงื่อไหลจากขมับลงไปในคอเสื้อ ทำให้เขาสะท้านวาบ
“บ้าไปแล้ว ไอ้เด็กนี่ไม่เห็นชีวิตตัวเองสำคัญจริง ๆ”
อู๋เสียเดินวนไปมาอยู่กับที่
รองเท้าหนังเหยียบมอสส์ลื่นแฉะ ส่งเสียงเหนียวหนึบ
เท้าเขาลื่น เกือบหัวทิ่มตกลงไปในน้ำ
พอตั้งหลักได้ อู๋เสียก็ยกข้อมือซ้ายขึ้นอย่างรวดเร็ว
เข็มวินาทีของนาฬิกากลไกเดินบนหน้าปัดอย่างสม่ำเสมอ
“ติ๊กต็อก ติ๊กต็อก”
เสียงเสียดสีของกลไกอันแหลมใสดังก้องในทางเดินที่ว่างเปล่า ราวกับเสียงเคาะระฆังมรณะที่เร่งเอาชีวิต
ไป๋เฮาเทียนนั่งยอง ๆ อยู่ริมอ่างน้ำ
สองมือกำไฟฉายยุทธวิธีแสงแรงสูงแน่น ลำแสงพุ่งตรงไปยังผิวน้ำสีดำ
แสงไฟไม่อาจทะลุของเหลวขุ่นข้นนี้ได้เลย
ทำได้เพียงสะท้อนเป็นแสงสีขาวไร้ชีวิตชีวาบนผิวน้ำ
เธอกัดริมฝีปาก จ้องลงไปใต้น้ำเขม็ง แม้แต่ลมหายใจก็ยังผ่อนให้เบาที่สุด
ใต้ผิวน้ำ
สายน้ำสีดำเย็นเฉียบกลืนศีรษะของซูเฉินลงไปในทันที
น้ำใต้ดินที่นี่ไม่เคยต้องแสงอาทิตย์มานานหลายปี อุณหภูมิใกล้จุดเยือกแข็ง
แรงดันน้ำมหาศาลแทรกผ่านเนื้อผ้า พุ่งเข้าหารูขุมขนอย่างบ้าคลั่ง
ราวกับพยายามช่วงชิงความอบอุ่นที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดจากร่างกายมนุษย์
【เผชิญสภาพแวดล้อมน้ำลึกและหนาวจัด】
【กระตุ้นวิชากลั้นหายใจเต่าขั้นสูงสุด】