เหวินเซี่ยไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งกลับหอพักได้อย่างไร
สมองของเธอเต็มไปด้วยภาพที่ตัวเองโอบคอรุ่นพี่ซู แล้วจูบเบา ๆ ลงบนแก้มของเธอ
เหมือนฉายหนังซ้ำ ๆ ทุกครั้งที่ภาพนั้นย้อนมา เธอก็ร้อนวูบวาบไปทั้งตัว แขนขาเหมือนไม่ใช่ของตัวเอง
เธอรีบวิ่งกลับหอพัก ตอนเข้าประตูห้องเกือบจะสะดุดเท้าตัวเองล้ม โชคดีที่คว้าขอบประตูไว้ได้ทันเลยไม่ล้ม
“เหวินเซี่ย? กลับมาแล้วเหรอ?” เสียงของหลี่อวี่ถงดังมาจากเตียง “ซื้อชานมมาได้หรือยัง?”
“ซื้อ... ซื้อมาแล้ว...” เสียงของเหวินเซี่ยสั่น ก้มหน้างุดไม่กล้ามองเพื่อนร่วมห้อง แล้วรีบปีนขึ้นเตียงตัวเอง ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่อตัวเป็นดักแด้แน่นหนา
“เป็นอะไรหรือเปล่า? หน้าแดงขนาดนั้น” หลี่อวี่ถงยื่นหน้ามามอง
“เปล่า... เปล่านะ! วิ่งมาเหนื่อย! เรานอนแล้ว!”
“นายยังไม่ได้ดื่มชานมเลยนะ...”
“พรุ่งนี้ค่อยดื่ม!”
เหวินเซี่ยซุกหน้าลงกับหมอน หัวใจเต้นแรงราวกับจะกระเด็นออกมาจากอก
[เหวินเซี่ย แกเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?! แกกล้าดียังไง?! ไปเอาความกล้ามาจากไหน?! นั่นรุ่นพี่ซูนะ! แกเป็นแค่แฟนปลอม ๆ ไง! แฟนปลอมไง เข้าใจไหม! ใครสอนให้แฟนปลอมจูบคนอื่นจริง ๆ ได้ห๊ะ?!]
เธอกลิ้งตัวไปมา ห่อผ้าห่มแน่นขึ้นอีก
มือถือในกระเป๋าสั่นขึ้น
เหวินเซี่ยสะดุ้งโหยงทั้งตัวราวกับถูกไฟช็อต นิ้วไม้แข็งล้วงเข้าไปในกระเป๋าคว้ามือถือออกมา
หน้าจอมีข้อความแจ้งเตือน
รุ่นพี่ซู: “ราตรีสวัสดิ์จ้ะ แฟนสาวตัวน้อยของฉัน”
ไม่มีการถามไถ่ ไม่มีการแซว ไม่มีคำถามว่า “ทำไมถึงจูบฉัน”
มีเพียงประโยคง่าย ๆ แค่นี้
เธอไม่รู้จะตอบอะไร นิ้วค้างอยู่บนหน้าจออยู่นาน สุดท้ายก็ส่งไปแค่สองคำ
เหวินเซี่ย: “ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”
พอส่งเสร็จ เธอก็คว่ำหน้ามือถือไว้ข้างหมอน กลิ้งตัวซุกหน้าลงในผ้าห่ม
ใต้ผ้าห่มมืดและเงียบ ได้ยินเพียงเสียงหัวใจเธอเต้นระรัว ตุ้บ ๆ ๆ
……
เช้าวันรุ่งขึ้น เหวินเซี่ยตื่นขึ้นมาพร้อมกับรอยคล้ำรอบตาคล้ายหมีแพนด้า
คืนก่อนเธอแทบไม่ได้นอนเลย ทุกครั้งที่เคลิ้มหลับก็จะฝันถึงซูจือโจว และซูจือโจวในแต่ละฝันก็เปลี่ยนไป