“หัวหน้า จะเลือกชั้นสองหรือชั้นสาม?”
เย่หานชวนไม่ได้ตอบเสี่ยวจิ่งยวนทันที แต่หันไปถามหลี่อิงก่อน
“เธอเลือกหรือยัง?”
หลี่อิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มตอบ
“ฉันก็ยังไม่มีเวลาเลือกเลย!”
“ตกแต่งตามผังบ้านของเธอไม่ใช่เหรอ”
น้ำเสียงของเย่หานชวนเจือความเอ็นดูจาง ๆ จนแทบสังเกตไม่ออก
“เลือกห้องที่คุ้นเคยก็พอ”
“อืม ก็จริง”
“งั้นฉันพักห้องในสุดของชั้นสามเหมือนเดิมแล้วกัน ตำแหน่งเดียวกับห้องที่บ้าน ฉันชินแล้ว”
“หัวหน้า ฉันอยากเลือกชั้นสอง งั้นนายก็เลือกชั้นสามสิ! เอาห้องข้าง ๆ เสี่ยวหลี่อิงเลย”
“อย่าเลือกชั้นสองเหมือนฉันเด็ดขาดนะ ฉันทนไม่ไหวจริง ๆ ถ้าก่อนนอนยังต้องเห็นหน้านายที่ไร้อารมณ์อยู่ทุกวัน”
พูดจบ เขาก็ขยิบตาให้เย่หานชวนอย่างรวดเร็วในมุมที่หลี่อิงมองไม่เห็น แววตาซุกซนของเขาบอกชัดเจนว่า ‘พี่ชายช่วยนายได้แค่นี้แหละ’
เย่หานชวนเข้าใจเจตนาของอีกฝ่ายทันที
“ฉัน...”
เย่หานชวนเพิ่งจะอ้าปากพูด
“ฉันอะไร?”
เสี่ยวจิ่งยวนไม่เปิดโอกาสให้เย่หานชวนโต้แย้ง เขาโบกมือใหญ่ ๆ แล้วตัดสินใจแทนอีกฝ่าย
“หัวหน้า ฉันเลือกให้แล้ว ชั้นสาม! ได้เป็นเพื่อนบ้านกับเสี่ยวหลี่อิง ดีจะตาย!”
เขาพูดพลางประนมมือคำนับเย่หานชวนอย่างเกินจริง
“หัวหน้า ฉันขอร้องล่ะ ช่วยให้ฉันมีพื้นที่หายใจอย่างอิสระบ้างเถอะ! ให้ฉันได้สูดอากาศที่ ‘ไม่กดดัน’ บ้าง!”
พูดจบ เขาก็ไม่สนว่าเย่หานชวนจะเห็นด้วยหรือไม่ ทั้งดันทั้งลากอีกฝ่ายขึ้นไปชั้นสาม